สิ่งที่อินเหวินเฮ่าเรียกว่า “มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้” หมายถึงรูปแบบการร่ายรำที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน
เขาอยากบอกเย่เว่ยกั๋ว
ว่าอินเวยเวย ลูกสาวฉัน ในด้านชื่อเสียงและความสามารถในการหาเงิน อาจไม่เทียบเท่าเย่อู๋ซวง ลูกสาวแก
แต่ลูกสาวแก มิได้สูงส่งเท่าลูกสาวฉัน!
เย่เว่ยกั๋วฟังเข้าใจความนัยในคำพูดของอินเหวินเฮ่า หมัดของเขากำแน่นขึ้นอย่างช้า ๆ
เย่เวยโหลวและเย่สิงเจี่ยนเองก็มีสีหน้าไม่พอใจ
ลูกสาว/น้องสาว คือไข่ในหินแก้วตาดวงใจของครอบครัวพวกเขา ใครอย่าได้คิดมารังแก แม้จะเป็นเพียงการโจมตีทางวาจาก็ตาม!
ชายทั้งสามกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่อินเวยเวยมองบิดาของตน น้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงด้วยพลัง:
“ที่พ่อพูดก็ถูกต้อง หม่อมฉันไม่มีทางสู้คุณหนูเย่ได้จริง ๆ
คุณหนูเย่มิใช่เพียงประสบความสำเร็จในแวดวงบันเทิงเท่านั้น หากยังลงแข่งทั้งที่บาดเจ็บ ชิงเหรียญทองสเก็ตลีลาหญิงเดี่ยวในโอลิมปิกฤดูหนาวเหรียญแรกให้ประเทศเราได้สำเร็จ ความทุ่มเทและความยากลำบากที่ผ่านมา มากกว่า ‘การโปรโมท’ ที่เรียบง่ายและจำกัดของรายการระบำแห่งจิตวิญญาณที่หม่อมฉันเข้าร่วมนี้มากนัก”
อินเหวินเฮ่าชะงักอยู่กับที่
เขาหน้าดำคร่ำเครียด ไม่เอ่ยวาจาใดอีก
กลับกลายเป็นภรรยาของเขา เวิงเสวี่ย ที่เข้ามารับช่วงต่อปุ่มควบคุมบรรยากาศของสองครอบครัว พูดคุยหัวข้อสนุก ๆ เป็นระยะ ๆ จึงทำให้มื้ออาหารนี้ไม่ดูเคอะเขินจนเกินไปนัก
ครอบครัวเย่รับประทานเสร็จแล้ว ก็ขอตัวกลับก่อน
หลังจากพวกเขาไปแล้ว รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าเวิงเสวี่ยก็จางหายไปสิ้น นางผลักอินเหวินเฮ่าอย่างแรงฉับพลัน สีหน้ารังเกียจ:
“ยอมรับว่าเย่เว่ยกั๋วยอดเยี่ยมมันยากนักหรือ? ยอมรับว่าเย่อู๋ซวงลูกสาวเขายอดเยี่ยมมันยากนักหรือ? อินเหวินเฮ่า เจ้าอย่าทำให้ข้าขายหน้าได้ไหม?