เย่อู๋ซวงไม่คิดว่าพอออกจากห้องก็จะเจอโจวไป๋เยี่ยนเลย
เธอพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเยียบเย็น “อืม”
คำอื่นเธอไม่อยากพูดมาก กลัวจะดึงโจวไป๋เยี่ยนเข้าไปพัวพันกับคดีนี้
“ไปเที่ยวเหรอ ถ้าใช่ ผมแนะนำให้พวกคุณไปที่...” โจวไป๋เยี่ยนแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจสองแห่งให้เย่อู๋ซวง
เย่อู๋ซวงฟังเงียบๆ ไม่ขัดจังหวะ เธอจำได้ว่าหนึ่งในงานอดิเรกใหญ่ของนายน้อยตระกูลโจวคือการท่องเที่ยว
และเพราะหลงใหลการเดินทางนี่เอง เขาถึงเคยตกอยู่ในอันตราย เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ดูตอนนี้ ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
พอโจวไป๋เยี่ยนแนะนำจบ เธอถึงเอ่ยว่า “ค่ะ ฉันจำไว้แล้ว มีเวลาจะไป”
แต่เย่อู๋ซวงไม่รู้เลยว่า โจวไป๋เยี่ยนตัวจริง ตายไปแล้วในอันตรายครั้งนั้น
โจวไป๋เยี่ยนคนปัจจุบัน คือไมเคิล หนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของเธอ
“งั้นผมไม่กวนคุณแล้ว ผมลงไปกินข้าวเช้าที่ชั้นล่าง แล้วก็ต้องออกไปเหมือนกัน—” ยังพูดไม่ทันจบ มือถือโจวไป๋เยี่ยนก็ดัง
เขารับสาย ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษว่า “จริงเหรอ บอลลูนที่เราจองไว้เสีย ต้องเลื่อนไปอีกหลายวัน
แบบนี้ผมต้องนอนต่ออีกหลายวันที่โรงแรมซึ่งซ่อมเครื่องทำน้ำอุ่นไม่เสร็จสักทีใช่ไหม ก็ได้ ผมเข้าใจแล้ว”
โจวไป๋เยี่ยนถอนหายใจ วางสาย สีหน้าที่เมื่อครู่สดใสมีชีวิตชีวากลับห่อเหี่ยวลง แล้วพูดกับเย่อู๋ซวงอย่างกลัดกลุ้ม