ครูฝึกเรย์หลงอบรมเสร็จก็จากไป
ทิ้งรองหัวหน้าหน่วยไว้ที่เดิม แจ้งให้เย่อู๋ซวงและคนอื่นๆ ทราบว่าต้องเข้ารับการฝึกพิเศษเป็นเวลาสองเดือน
ทุกคนมี 120 คะแนน ทำผิดหักคะแนน ฝึกได้อันดับสุดท้ายหักคะแนน ใครคะแนนหมดก่อนต้องไปก่อน
หลังจากนั้น เย่อู๋ซวงและคนอื่นๆ ก็ถูกครูฝึกหน่วยรบหลิวอวิ๋นคนหนึ่งพาไปยังหอพัก
ก่อนเข้าหอพัก เขาให้ทุกคนเข้าแถวเรียงหนึ่ง แล้วแนะนำด้วยสีหน้าเย็นชา
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอไม่มีชื่อ มีแต่รหัสตัวเลข คนที่ยืนหน้าสุดคือหมายเลขหนึ่ง ด้านหลังคือหมายเลขสอง เรียงตามลำดับไป!”
“หกโมงเช้าทานข้าวเช้า เที่ยงตรงทานข้าวเที่ยง หกโมงเย็นทานข้าวเย็น สามทุ่มปิดไฟ!”
“ห้ามเข้าไปในหอพักอื่น ห้ามลงจากตึกเอง ห้ามพูดคุยกับทหารในฐาน!”
“จดหมายติดต่อโลกภายนอกต้องส่งให้ฉันตรวจสอบ ฉันจะเป็นคนส่งให้!”
กฎระเบียบต่างๆ เข้มงวดมาก
หอพักใช้ระบบสี่คน แต่เย่อู๋ซวงและทหารหญิงอีกคนยกเว้น
พวกเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน หอพักจึงมีแค่สองคน
บนเตียงมีเครื่องแบบที่ใช้ระหว่างฝึกพิเศษวางอยู่
“สวัสดี ฉันชื่อเสิ่นชิง” ทหารหญิงผมสั้นทักทายก่อน ยื่นมือมา น้ำเสียงไม่เกรงใจแต่ก็ไม่ถ่อมตัว
สายตาจับจ้องที่บ่าของเครื่องแบบทหารที่เย่อู๋ซวงสวมอยู่ หัวใจไหวระรัว
คนที่มา “หลิวอวิ๋น” เพื่อฝึกพิเศษได้ล้วนเป็นนายทหาร ทหารหญิงหน้าตาสวยตรงหน้าไม่เพียงแต่ยังสาว ยังไม่มียศใดๆ
แปลกมาก
“สวัสดี ฉันคือเย่อู๋ซวง” เย่อู๋ซวงจับมือที่เสิ่นชิงยื่นมา
สายตาก็มองไปที่บ่าของเสิ่นชิงเช่นกัน