เพียงชั่วพริบตา หนิงซือรีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าเปี่ยมเสน่หาอันน่าสงสาร ยิ้มอ่อนหวานใสซื่อให้เย่อู๋ซวง:
“คุณหนูเย่ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนิงซือ เป็นหลานสาวของสหายร่วมรบคุณปู่จี้ ตอนเด็ก ๆ เติบโตมาด้วยกันกับพี่ใหญ่จี้ค่ะ”
เธอพูดพลางเดินไปข้างกายจี้เซิน แถมยังจงใจยืนชิดมาก
คนผ่านทางที่ไม่รู้เรื่อง จะคิดว่าเธอคือแฟนของจี้เซิน
เย่อู๋ซวงขมวดคิ้วน้อย ๆ มองเจตนาของหนิงซือออกทะลุ
นี่คือดอกไม้เสน่หาข้างทางของจี้เซิน ซึ่งไม่เพียงเกี่ยวข้องกับคุณปู่ของจี้เซิน แต่ยังเป็นเพื่อนวัยเด็กของจี้เซินด้วย
ความสัมพันธ์ดูจะสนิทสนมยิ่งกว่าฮวาอวี่แห่งตระกูลฮวาเสียอีก
อารมณ์ของเย่อู๋ซวงไม่รื่นรมย์ขึ้นมา
จี้เซินขยับฝีเท้า เดินไปด้านหลังเย่อู๋ซวง วงแขนที่หวงแหนอย่างแรงกล้าโอบรัดเอวเธอ รั้งเธอเข้ามาในอ้อมกอดของตนอย่างแผ่วเบา
เขามองหนิงซือ มุมปากแย้มรอยยิ้มที่ทั้งสุภาพทั้งห่างเหิน: “ช่วยถอยห่างจากผมหน่อยได้ไหม ผมกลัวราชินีของผมเข้าใจผิดน่ะ”
แววตาของหนิงซือเปลี่ยนไป สีหน้าละอายใจ:
“โทษฉันเอง ฉันดีใจเกินไปจนลืมไปว่าคุณมีแฟนแล้ว นึกว่ายังเป็นตอนเด็ก ๆ เล่นแต่งงานกันอยู่เลย คุณหนูเย่ คุณไม่ได้เข้าใจผิดฉันกับพี่ใหญ่จี้ใช่ไหมคะ”
เย่อู๋ซวงยิ้มบาง เข้าใจผู้อื่นอย่างยิ่ง: “ไม่หรอก เขาดูไม่ถึงคุณหรอก”
แววตาของหนิงซือเปลี่ยนไปอีก ใจด่าสาปเย่อู๋ซวง แต่ภายนอกกลับห่อเหี่ยวเจ็บช้ำ ยกมือเสยปอยผมข้างหู พูดกึ่งหยอกล้อ:
“เมื่อเทียบกับคุณหนูเย่ที่เลิศเลอเพียบพร้อม ฉันเกือบจะไร้ค่าสิ้นดี พี่ใหญ่จี้ย่อมดูไม่ถึงฉันอยู่แล้ว ใช่ไหมคะ พี่ใหญ่จี้”