ฟังจบคำพูดของเสิ่นชิง ในใจของเย่จือหลี่มีเพียงความคิดเดียว
ผู้หญิงคนนี้ซื่อตรงไปได้แค่ไหนกัน?
"คนที่ดีที่สุด" อะไรนั่น "คนที่ใส่ใจมากที่สุดรองจากครอบครัว" อะไรนี่ "แม้มีกระสุนก็จะลำบังหน้าเจ้านาย" อะไรนั่น ฟังดูโง่เขลาเหลือเกิน
คงอยู่ในกองทัพมานานเกินไปจริง ๆ...
เย่จือหลี่แลสายตาลงเล็กน้อยแล้วยิ้ม ไม่ได้เอาคำพูดของเสิ่นชิงมาคิดจริงจัง
แต่ก็ไม่ขัดขวางที่อารมณ์ของเขาจะกลับอ่อนโยนและผ่อนคลายลงเพราะคำพูดของเสิ่นชิง
เมื่อเย่จือหลี่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เสิ่นชิงก็เงียบไปเช่นกัน
ทั้งสองนั่งอยู่บนม้ายาวใต้ชายคาหลังเดียวกัน จ้องมองท้องฟ้ายามราตรีอันไร้ขอบเขต ต่างคนต่างครุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเอง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เย่จือหลี่รู้สึกได้ทันทีว่าไหล่ข้างหนึ่งหนักอึ้งขึ้น
เขาหันศีรษะไปมอง จึงพบว่าเสิ่นชิงหลับไปแล้ว
เธอที่โดนฝนชะล้างมาตลอดบ่าย พออาบน้ำร้อนเสร็จ ศีรษะก็มึนตื้อจนทานไม่ไหว
"แค่นี้ก็ยังกล้าบอกว่าดูแลตัวเองได้?" เย่จือหลี่ขำออกมาทั้งขำทั้งเอ็นดู
เกรงว่าเสิ่นชิงจะเป็นหวัดเป็นไข้ เขาจึงยื่นหลังมือออกไป แตะเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ
พบว่ามีไข้เพียงเล็กน้อย หลับพักสักงีบก็คงหาย
เย่จือหลี่ขมวดคิ้วขึ้น
ที่ไหนได้ ทหารหญิงหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการมา สภาพร่างกายแข็งแรงจริง ๆ
ถ้าเป็นคนธรรมดาโดนฝนลมตลอดบ่ายในต้นฤดูหนาว ตอนนี้อาจได้นอนอยู่ในโรงพยาบาลไปแล้ว
"จือหลี่? ทำไมมานั่งอยู่ข้างนอก?" ซางเทียนที่เสร็จธุระเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบ
แต่พอเห็นเสิ่นชิงนอนพิงไหล่เย่จือหลี่ รอยยิ้มนั้นก็หุบลงทันที
ผู้หญิงจอมเจ้าเล่ห์อย่างเสิ่นชิง มันยังจะเข้าใกล้เย่จือหลี่อีก!
"ออกมาหายใจหายคอ เธอเสร็จแล้วเหรอ?" เย่จือหลี่ถามซางเทียนเบา ๆ กลัวปลุกเสิ่นชิงตื่น
"อือ" ซางเทียนฝืนยิ้มออกมา
เพิ่งจะเอ่ยถามว่าทำไมเสิ่นชิงถึงนอนพิงเย่จือหลี่ หลี่เย่ก็ถอดหูฟังเดินออกมาพร้อมเสียงหาว
"คุณนางงามซางเสร็จแล้วสินะ? จังหวะดีเลย เกมผมจบพอดี บอกคุณย่าถังถังให้กลับบ้านกันหน่อยสิ ง่วงนอนจะแย่แล้ว"
เย่จือหลี่พยักหน้ารับ
"ผมผิดเอง จู่ ๆ ก็มีงานด่วน ทำให้ทุกคนรอจนง่วงกันหมด" ซางเทียนแสดงความขอโทษ แล้วหันสายตาไปยังเสิ่นชิงที่หลับสนิท