ฟีโอนาหัวเราะลั่นปลายสาย ดวงตาของเย่อู๋ซวงกลับเปลี่ยนไป
โจวไป๋เยี่ยนกลับเอ็มคันทรีไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
ทำไมถึงอยู่ข้างฟีโอนา?
ฟีโอนารู้เรื่องอะไรอีก หรือว่า… บังเอิญ?
จี้เซินก็ฟังออกว่าผิดปกติ
เขาหยิบมือถือโทรหาโจวไป๋เยี่ยน กลายเป็นปิดเครื่องติดต่อไม่ได้ โซเชียลก็ไม่ตอบกลับ
เขาส่ายหน้าให้เย่อู๋ซวง
“Hello?” ฟีโอนาเอ่ยถามอีกครั้ง เสียงท้ายสูงขึ้น หยั่งเชิงว่าเย่อู๋ซวงยังฟังอยู่ไหม
“ฉันอยู่นี่ เมื่อกี้ติดธุระนิดหน่อย บ่ายนี้ใช่ไหม ฉันจะไป” เย่อู๋ซวงหาข้ออ้างมั่ว ๆ ใบหน้างามหมดจดแวบผ่านความดุดัน
ฟีโอนาพูดมาถึงขั้นนี้ ถ้าเธอไม่ไปจะทำให้คลางแคลงใจ
ที่สำคัญคือ โจวไป๋เยี่ยนก็อยู่ที่นั่น
เธอต้องรู้ว่าเขาปลอดภัยไหม
“ดี ฉันจะเตรียม ‘ขนมหวาน’ อร่อย ๆ ไว้รอเธอ” ฟีโอนาวางสาย
เย่อู๋ซวงวางมือถือ สบตาจี้เซิน ตั้งใจจะอธิบายว่าทำไมถึงเสี่ยงขนาดนี้ จี้เซินเอ่ยขึ้นก่อนด้วยเสียงทุ้มต่ำ:
“ฉันรู้”
ขอแค่โจวไป๋เยี่ยนอยู่ในมือฟีโอนา กับดักนี้เธอต้องไป
เพราะว่า… เธอคือเย่อู๋ซวง
“ฉันจะป้องกันตัวเองให้ดี เธอไม่ต้องห่วง” เย่อู๋ซวงมองจี้เซิน เรียวปากแดงขยับเล็กน้อย