บทที่ 3 หนุ่มรู้ใจออนไลน์โอนเงินให้รัว ๆ ไม่อยากเป็นแฟน แต่อยากเป็นลูกจ้าง
อวี้เหยียนเห็นข้อความบน IG ดวงตาจับจ้องที่ตัวอักษรบนหน้าจอ หัวใจเต้นรัวระทึกจนขาแทบอ่อน
ตั้งสติ! ต้องตั้งสติให้ได้!
ปลอบใจตัวเอง ปรับอารมณ์ให้ดีแล้ว ตอบข้อความกลับไป แล้วโยนมือถือไว้บนโต๊ะทันที
ขนมปังพระจันทร์:【？】
แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก่อน
หยั่งเชิงดูก่อน
ดูก่อนว่าลั่วเหวินหลี่จะรู้หรือยังว่าเธอใช้รูปดอกไม้ประจำคณะมาหลอกคบออนไลน์?
ตอนนี้ตกใจจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก ชุดนอนสายเดี่ยวที่ใส่อยู่เนื้อผ้าเหนอะหนะติดตัว ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
ขยับเท้า ย่อตัวขดบนเก้าอี้มีพนักพิง วางคางบนหัวเข่า ในหัวมีแต่คำว่า 'ทำไงดี'
ไม่นาน มือถือก็ดังขึ้นสองครั้งติด ๆ กัน ทุกครั้งที่ดัง อวี้เหยียนก็สะดุ้ง
เธอกุมหน้าอก หายใจหอบแรง มือสั่นระริกหยิบมือถือ ปลดล็อกด้วยการสแกนใบหน้า
ข้อความสองข้อความบนแอป IG ปรากฏบนหน้าจอมือถือ
Oero:【นายเป็นผู้ชาย】
Oero:【นายหลอกเงินไปตั้งมาก ฉันจะแจ้งตำรวจจับนาย!】
อวี้เหยียนไอเพราะความร้อนใจ ใน IG มีฟังก์ชันส่งข้อความเสียง แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยใช้ฟังก์ชันนี้
เรื่องเส้นเสียงของตัวเองนั้น เจ้าของร่างเดิมค่อนข้างปมด้อย รู้ว่าไม่เข้ากับรูปถ่ายของดอกไม้ประจำคณะผู้ใสซื่อ
ตอนนี้ อวี้เหยียนไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว กดปุ่มอัดเสียงพูดว่า:【ฉันไม่ใช่ผู้ชายนะ เมื่อกี้ฉันกินยาอยู่】
เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ เธอถือมือถือถ่ายรูปฝ่ามือของตัวเองส่งไป
เฉาซิงห้วยถือมือถือของลั่วเหวินหลี่ เห็นเธอส่งข้อความเสียงมา แล้วตามด้วยรูปถ่ายฝ่ามือ
"ถ่ายรูปมือมาทำไม? ส่งรูปตัวเองมาสิ มีปัญญาไหมล่ะ" เขาบ่น
ทันใดนั้น หน้าผากก็เจ็บ เพราะมีมือเรียวยาวเอื้อมมาจากข้างหน้า แย่งมือถือคืนไป
เฉาซิงห้วยเอามือกุมหน้าผากที่ถูกอีกฝ่ายเคาะจนเจ็บ เดินตามหลังลั่วเหวินหลี่
ตะโกนใส่เขา: "เคาะฉันทำไม? ไม่รู้หรือไงว่าหัวผู้ชายโดนเคาะไม่ได้? เอ้อ ฟังสิว่าไอ้คนหลอกลวงนั่นพูดอะไร?"
ไอ้คนนี้ ขาเป๋แล้วยังเดินเร็วอีก อาศัยจังหวะเขาดูมือถือแย่งมือถือคืน ไม่มีมารยาทเลย
วินาทีต่อมา เสียงผู้หญิงแหบพร่าแต่แฝงความออดอ้อนน่ารักที่เก็บไม่อยู่ก็ดังขึ้น
ลั่วเหวินหลี่ยันไม้เท้า เดินด้วยเท้าเดียว จังหวะฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ย้ายตัวไปนั่งบนโซฟาอย่างมั่นคง
เขากดเปิดรูปถ่ายที่อีกฝ่ายส่งมา เป็นมือเล็ก ๆ ขาวซีด ฝ่ามือแดงระเรื่อ
นิ้วทุกนิ้วเรียวสวย แต่ละนิ้วงามได้รูป นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ก็แดง เหมือนรอยที่เกิดจากการออกแรงมากเกินไป
ข้อมือเล็กมาก ผิวขาวใสจนเห็นเส้นเลือดสีฟ้าใสชัดเจน
จากนั้น อีกฝ่ายก็ส่งข้อความเสียงมาอีก
ขนมปังพระจันทร์:【เปิดขวดน้ำไม่ออก ข้อมือเคล็ดจนมือฉันเจ็บมาก เลยไม่สามารถตอบข้อความนายได้ทัน】
ลั่วเหวินหลี่ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องที่รูปถ่ายนี้ แล้วฟังข้อความเสียงทั้งสองข้อความซ้ำอีกครั้ง
จากนั้น เงยหน้ามองเฉาซิงห้วย น้ำเสียงราบเรียบ: "ผู้หญิง"
เฉาซิงห้วยหยิบกล้วยที่กินอยู่ก่อนหน้านี้มากัดคำหนึ่ง: "คนนี้พูดจาดี ๆ ไม่เป็นหรือไง? อ้อนเก่งจัง"
เม้มปากเบา ๆ แล้วมองเพื่อนสนิท: "เสียงอ้อนเชียว นี่มันใช้โปรแกรมเปลี่ยนเสียงแน่ ๆ ฉันเคยเห็นในเน็ต"
ลั่วเหวินหลี่ถือมือถือด้วยมือเดียว กดส่งข้อความเสียง
Oero: "ไม่สบายหรือ?"
ขนมปังพระจันทร์: "อืม เป็นไข้ ทรมาน"
ขนมปังพระจันทร์: "ฉันจะสอบแล้ว ต้องตั้งใจเรียนนะ เจอกันไม่ได้นะ ฉันกลัวกระทบการเรียน"
เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร แฝงแววสะอื้น ใครฟังก็ใจอ่อนไม่กล้าเอาเรื่อง
Oero: "อืม พักรักษาตัวก่อน"
สวรรค์รู้ดีว่า อวี้เหยียนดีใจแค่ไหนที่ได้ยินหนุ่มรู้ใจออนไลน์พูดแบบนี้ ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา
ไม่ต้องเจอหน้ากันนี่ดีที่สุด!
ที่บอกว่าตั้งใจเรียนไม่ใช่โกหกหรอก ตอนนี้เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน สิ้นเดือนกันยายนต้องสมัครสอบวัดระดับภาษาอังกฤษหก ต้องสอบให้ผ่านในครั้งเดียว
ใบประกาศนียบัตรยิ่งมากยิ่งไม่หนักตัว เวลาหางานสัมภาษณ์ในอนาคต ประวัติการสมัครงานก็จะได้ดูดีขึ้น
เจ้าของร่างเดิมก็เรียนเอกภาษาอังกฤษ แต่ตอนปีสองสอบวัดระดับสี่เฉพาะทางไม่ผ่าน ตอนนี้ใบประกาศนียบัตรหกเธอต้องสอบให้ได้ ส่วนอวี้เหยียนนั้น ชาติก่อนคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่ำ เข้าได้เพราะยอมปรับสาขา สุดท้ายเรียนเอกวิศวกรรมถนนและสะพาน
หลังเรียนจบก็เข้าบริษัทรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ถูกจัดให้ไปอยู่แผนกโครงการ แบกอุปกรณ์ ปีนป่ายไปทั่วเพื่อวัดและเก็บข้อมูล
ชีวิตลำบากสุด ๆ ไม่ต่างอะไรกับหวังเป่าชวันขุดผักป่าเลย
ไม่นานมานี้ อวี้เหยียนเพิ่งถูกยืมตัวไปแผนกโครงการต่างประเทศ อยู่ต่างประเทศครึ่งปี ภาษาอังกฤษก็รื้อฟื้นกลับมาเรียนได้อีก
ข้อดีอย่างเดียวของการข้ามภพมา ก็คงจะเป็นเอกภาษาอังกฤษที่เรียนอยู่ตอนนี้
เป็นเอกที่ชาติก่อนเธออยากสมัคร ไม่ต้องเรียนวิศวกรรมนี่ดีแท้!!!!!!!!
วิกฤตคลี่คลาย อารมณ์ขึ้นลงสุดขีด อวี้เหยียนเหนื่อยล้าอย่างมาก กินยาไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้อยากนอนบนเตียง
เธอเงยหน้าขึ้นมองบันได การนอนเตียงบนนี่ไม่ค่อยสะดวกเลย
หยิบน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มไม่กี่อึก แล้วใช้มือทั้งสองจับราวบันได ปีนขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล ทิ้งตัวลงนอนและหลับไปทันที
ตกอยู่ในห้วงนิทรา ก็หลับไม่สนิท อวี้เหยียนฝันว่าหนุ่มรู้ใจออนไลน์รู้ว่าเธอหลอกเขา
ในฝัน ลั่วเหวินหลี่กลับมาจากต่างประเทศ บังเอิญเจอดอกไม้ประจำคณะในมหาวิทยาลัย และจำเธอได้
ในฝัน รูมเมทดอกไม้ประจำคณะชี้ไปที่อวี้เหยียนซึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ กล่าวหาว่าเธอเป็นนักต้มตุ๋น ละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของพลเมือง ให้เธอชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจ
รอบ ๆ มีศิษย์เก่าจำนวนมากมุงดู หน้าตาเฉยเมยชี้มาที่เธอ ปากตะโกนว่า: "ไม่อาย! นักต้มตุ๋น! นักต้มตุ๋น จ่ายเงิน! จ่ายเงิน! ติดคุก! ติดคุก"
อวี้เหยียนตกใจจนลืมตาตื่นพรวด หัวใจเต้นระรัวแรงจนได้ยินเสียงชัดเจนข้างหู
หอพักสว่างไสว มีเสียงสะอื้นฮัก ๆ ดังขึ้น อวี้เหยียนซบหน้าลงกับผ้าห่มร้องไห้อยู่นาน
พอระบายอารมณ์ออกมาได้พอสมควร เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอคุกเข่านั่งบนเตียง เริ่มเก็บของ
เตียงก็แคบอยู่แล้ว ยังกองของจิปาถะมากมายเต็มไปหมด นวมของผ้าห่มเมื่อสัมผัสก็รู้สึกกระด้างแข็ง
ปลอกผ้าห่มส่งกลิ่นเหม็นอับชวนคลื่นไส้ อวี้เหยียนค่อย ๆ จัดเก็บไปทีละอย่าง
เหลือบมองมือถือ เห็นมีข้อความเขามาใน IG อีกแล้ว จึงก้มหน้าลงกดเปิด
Oero:【โอนเงิน 20000】
ข้อความที่สอง เป็นข้อความเสียง
Oero:【เงินนี้เอาไปสมัครเรียนกวดวิชาเถอะ】
ลั่วเหวินหลี่ที่ไม่รู้ความจริง นี่มันคนดีเหลือเกิน! ยังโอนเงินให้เธออีก เป็นเทพบุตรโปรยทรัพย์จริงๆ~
ถ้าไม่ทำให้ลั่วเหวินหลี่โกรธเคืองแล้วล่ะก็ เป็นแฟนเขาไม่ได้ แต่ทำงานให้เขาได้ไหมนะ? ใจกว้างเกินไปแล้ว!!!!
แต่อวี้เหยียนไม่กล้าหรอก เพราะหลอกเงินจากลั่วเหวินหลี่มาโดยใช้รูปดอกไม้ประจำคณะ และใช้ไปตั้งมาก
ด้วยนิสัยใจดำอำมหิตที่ผูกพยาบาทไม่ปล่อยของเขา ถ้ารู้ความจริงต้องไม่ปล่อยเธอไปแน่!
ให้เธออุ้มหินใส่กระสอบป่าน จับโยนลงทะเลลึกให้ฉลามกินแน่นอน
ขอแค่เธอปิดบังไว้ ดีที่สุดคือตบตาเขาไปจนเรียนจบ ได้ใบปริญญาก็หนีไปหางานทำที่เมืองเล็ก ๆ
ดีที่สุดคือ ระหว่างนี้ หนุ่มรู้ใจออนไลน์จะเบื่อเธอขึ้นมาก่อน แล้วบอกเลิกเธอตรง ๆ เลย!
พอฝันเฟื่องเสร็จ อวี้เหยียนผู้ซื่อสัตย์ก็คิดว่า ตั้งหน้าหาเงินให้มากขึ้น แล้วคืนเงินให้หนุ่มรู้ใจออนไลน์ให้หมด ดูจะสมจริงกว่า
สวิตเซอร์แลนด์ สถานพักฟื้นแห่งหนึ่ง
ลั่วเหวินหลี่ก้มหน้ามองมือถือ เฉาซิงห้วยถือมือถือเล่นเกมไปรอบหนึ่งแล้ว เห็นเขานั่งนิ่งเหมือนเข้าฌาน
โยนมือถือของตัวเองลงบนโซฟา ชะโงกหน้าไปดูมือถือของลั่วเหวินหลี่
ปากเขาเบ้ "ไอ้คนหลอกลวงนี่เปลี่ยนแนวหรือไง? ปฏิเสธเงินนายเป็นครั้งที่สองแล้ว"
ขนมปังพระจันทร์คนนี้ กระตือรือร้นก็กระตือรือร้นสุด ๆ ให้คุณค่าทางอารมณ์ได้ดีเยี่ยม
เปลี่ยนวิธีขอเงินไปเรื่อย เช่น เดินอยู่ก็บอกว่ารองเท้าไม่พอดี ส่งรูปมาให้ เป็นรองเท้าผู้หญิงรุ่นใหม่ล่าสุดของแบรนด์หรูยี่ห้อหนึ่ง
อีก บอกว่าอากาศร้อน กระโปรงเดิมที่มีไม่ค่อยพอดีตัว ส่งรูปให้หลายรูป ล้วนเป็นกระโปรงสวย ๆ
ถ่ายรูปกับคอมพิวเตอร์ บ่นว่าคอมพิวเตอร์ค้าง ซ่อมไม่เป็น แล้วส่งรูปคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดของแบรนด์หนึ่งมาให้
ไอ้ลั่วเหวินหล่อนี่ คงเก็บกดจนผิดปกติไปแล้ว คนอื่นขอเงินโจ่ง ๆ แบบนั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง โอนเงินให้ทันที
คุณชายลั่ว หน้าตาหล่อเหลา สีหน้าเรียบนิ่ง พูดเบา ๆ ว่า: "เธอใช้ความคิดหาข้ออ้างอย่างยากลำบาก น่าสนุกดี"
ได้ ๆ ถือว่าคุณชายใหญ่เขารวย!
แต่เฉาซิงห้วยรังเกียจผู้หญิงที่ทะเยอทะยานออกนอกหน้าแบบนี้ที่สุด
ต่อให้หน้าตาสะสวยดุจน้ำค้าง เขาก็ไม่ชอบ! ทำให้ภาพลักษณ์ของสาวหน้าตาใสซื่อในใจเขาพังทลาย
เฉาซิงห้วยเห็นเขาไม่พูด ถือโน๊ตบุ๊คพิมพ์ตัวอักษร เขาเบ้ปาก ปอกส้มกิน: "โครงการซิงจี้นั่น คืบหน้าไปด้วยดีไหม?"
ลั่วเหวินหลี่แม้ยังเรียนไม่จบ แต่หมอนี่ก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีขึ้นตั้งแต่เนิ่น ๆ เน้นการวิจัยและพัฒนาหุ่นยนต์ AI
เฉาซิงห้วยก็ลงทุนไปบ้าง เขาถนัดเรื่องกินดื่มเที่ยวเล่น ไม่สนใจกิจการ แต่ตามลั่วเหวินหลี่น่ะไม่ผิด
ลงเงินอย่างเดียวไม่ต้องจัดการอะไร สบายกายสบายใจดีจริง เขานี่มันอัจฉริยะจริง ๆ
สายตาของลั่วเหวินหลี่จับจ้องที่โน๊ตบุ๊ค นิ้วเรียวสวยพิมพ์แป้นไม่หยุด: "เจนสองอยู่ระหว่างการพัฒนาทดสอบที่โรงงานใหม่ ดำเนินไปตามปกติ ไม่มีปัญหาใหญ่นับว่าคืบหน้าด้วยดี"
ได้ยินว่าโครงการคืบหน้าไปด้วยดี เฉาซิงห้วยพอมีสำนึกอยู่บ้าง เตือนเพื่อนรัก: "นายนอนโรงพยาบาลก็อย่าหักโหมเกินไปนะ งานบริษัทควบคุมทางไกลก็พอ รักษาตัวสบาย ๆ"
นิ้วพิมพ์แป้นของลั่วเหวินหลี่ชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา: "ปากไม่เบ้แล้วหรือ?"
เฉาซิงห้วยเป็นคนเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่บนใบหน้า ถ้าอารมณ์ไม่ดี หรือโกรธ ก็ชอบเบ้ปาก
เฉาซิงห้วยหงุดหงิด กลอกตาใส่อีกฝ่าย: "ฉันนี่หาเรื่องห่วงนายเองแหละ!"
เขาหยิบมือถือขึ้นมาคุยในกลุ่มแชท ถือมือถือเล็งไปที่ลั่วเหวินหลี่ ถ่ายรูปหนึ่งใบ ทำให้อีกฝ่ายปรายตามองเขาแวบหนึ่ง
เฉาซิงห้วย:【รูป.jpg คุณชายลั่วพักฟื้นยังขยันหาเงินพาคุณพ่อบุญธรรมร่ำรวย คุณพ่อนี่ซาบซึ้งใจไม่หยุดเลย】
จวางจางซวี่:【@เฉาซิงห้วย นายเปิดเทอมไม่ไปเรียนหนังสือดี ๆ วิ่งไปสวิตเซอร์แลนด์ทำไม?】
ต่งเยวี่ยหร่าน:【@เฉาซิงห้วย ออกนอกบ้านปากเสีย ระวังโดนตีตายง่าย ๆ ข้าน้อยขอคารวะนายที่ไม่เอาถ่าน เปิดเทอมยังไม่ไปเรียน】
อูฉี:【ก็แค่ไม่มีประชุมผู้ปกครองที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ ไม่งั้นคงให้พวกเราสวมรอยเป็นคุณพ่อบุญธรรม ไปประชุมผู้ปกครองให้อีกแล้ว @เฉาซิงห้วย】
จวางจางซวี่:【@ลั่วเหวินหลี่ ใกล้วันเกิดนายแล้วนี่? พวกพี่น้องจะพาเพื่อนไปหา ฉลองวันเกิดให้นาย สนุกสนานกันหน่อย】
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก……" นอกประตูมีคนมาเคาะ
พยาบาลต่างชาติได้ยินคำอนุญาต ก็เข็นรถเข็นเข้ามา ตรวจร่างกายประจำวันตามปกติ
พยาบาลต่างชาติใส่ชุดฟิตเปรี๊ยะ แต่งหน้าประณีต เวลามองลั่วเหวินหลี่แววตาอ่อนโยนเสียจนน้ำผึ้งหยดย้อย
"คุณชายลั่ว ฉันขอวัดความดันให้คุณหน่อยค่ะ" พยาบาลต่างชาติก้มตัวลง ทรวงอกที่อิ่มเกินไปดูราวกับจะทะลักออกจากคอเสื้อ
ลั่วเหวินหลี่ยื่นแขนออก ให้พยาบาลต่างชาติวัดความดัน แต่จังหวะที่อีกฝ่ายสัมผัสตัวเขา ก็ขมวดคิ้วแรงมาก
รู้สึกว่ากล้ามเนื้อไบเซ็ป โดนอีกฝ่ายลูบเบา ๆ อย่างแผ่วเบา เขาหดแขนกลับ สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเยือกเย็น: "ออกไป! เปลี่ยนพยาบาลมา"
พยาบาลต่างชาติทำหน้าใสซื่อ แก้มแดงระเรื่อ "ขอโทษนะคะ คุณชายลั่ว ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่าคะ?"
พูดพลางใช้แขนเบียดอกที่อิ่มเต็มให้สั่นไหวเป็นพิเศษ
เฉาซิงห้วยได้ยินความเคลื่อนไหว มองไปอย่างสงสัย เห็นแล้วก็เข้าใจทันที ในใจเห็นใจพยาบาลต่างชาติคนนี้
สี่คำว่า หน้าคนใจหมา คนต่างชาติคงไม่เคยได้ยินแน่นอน ลั่วเหวินหลี่ดูผิวเผินเหมือนสุภาพบุรุษสง่างาม มาดอบอุ่นนุ่มนวล หมอนี่ใจดำอำมหิตกว่าที่เห็นอีก
ท่าทีอ่อนโยนมีมารยาท เข้ากับคนง่าย นั่นคือหน้ากากหลอกคนนอกเท่านั้น
แววตาลั่วเหวินหลี่เต็มไปด้วยความรุนแรง "ออกไป!" หยิบมือถือส่งข้อความหาคนคนหนึ่ง
ไม่นาน ก็มีชายร่างสูงใส่สูทดำ แว่นกันแดดเข้ามา "คุณชาย เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ"
สิ้นเสียง บอดี้การ์ดสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ก็ยกพยาบาลต่างชาติคนนั้นด้วยมือเดียวออกไป
"ปล่อยฉันนะ! คุณเป็นใคร!" พยาบาลต่างชาติตกใจหน้าเสีย ร้องลั่นด้วยความตกใจ
หลายนาทีต่อมา หมอต่างชาติวัยกลางคนคนหนึ่งก็มา มาทำการตรวจประจำวันให้ลั่วเหวินหลี่ด้วยตัวเอง
ตลอดเวลาไม่กล้าพูดมากแม้แต่คำเดียว ตรวจเสร็จอย่างซื่อสัตย์แล้วก็ออกจากห้องไป
พอถึงทางเดิน เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก คุณชายลั่วอายุยังน้อย แต่อำนาจทรงพลังถึงเพียงนี้ แอนนี่นี่มันโง่จริง ๆ!
ทำงานยังจะคันไม่เลิก ไปทั่ว คิดจะยั่วสวาทไปทั่วหน คราวนี้เจอดีเข้าให้แล้ว!
ไม่ใช่แค่ตกงาน สถานพักฟื้นนี้ตระกูลลั่วถือหุ้นอยู่ด้วย ไม่เพียงเท่านั้น ตระกูลลั่วยังมีการลงทุนมากมายในอุตสาหกรรมการแพทย์ของสวิตเซอร์แลนด์
ทำให้นายท่านลั่วขุ่นเคือง แอนนี่หางานยากในสวิตเซอร์แลนด์แล้ว
เฉาซิงห้วยในกลุ่มแชท คุยเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่องสนุก ๆ ระหว่างท่องเที่ยวในยุโรปเมื่อเร็ว ๆ นี้เสร็จ ก็วกกลับเข้าเรื่องเดิม
เฉาซิงห้วย:【พวกนายมาสวิตเซอร์แลนด์ให้ลูกบุญธรรมฉันฉลองวันเกิดก็ได้ จำไว้ว่าพาสาวหน้าตาหวานใสบริสุทธิ์มาสักสองสามคน เปิดหูเปิดตาให้เหวินหลี่หน่อย】
เฉาซิงห้วย:【พวกนายไม่รู้หรอก ไอ้หินเย็นชาไม่มีใจให้ใครคนนี้ เงียบ ๆ ไปมีหนุ่มรู้ใจออนไลน์ได้ยังไง โอนเงินให้รัว ๆ】
เฉาซิงห้วย:【นึกไม่ถึงว่าลั่วเหวินหลี่จะชอบสาวหวานใสซื่อบริสุทธิ์ หน้าตาก็งามดีอยู่ แต่ฉันชอบผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่ สะดุดตา บุคลิกสดใสมากกว่า】
เฉาซิงห้วย:【ถ้าไม่ใช่พวกหลอกลวงนะ รูปร่างหน้าตากับเหวินหลี่ก็นับว่าเหมาะสมกันดี ค่อนไปทางอ่อนโยนนุ่มนวล】
……
ไข้ของอวี้เหยียนลดลงแล้ว อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนปลอกผ้าห่มที่สะอาด
แม้ปลอกผ้าห่มนี้จะได้กลิ่นเหมือนเก็บไว้ในตู้นานจนไม่ได้ใช้ มีกลิ่นอับ ๆ
ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ต้องใช้แบบขอไปทีก่อน เธอถือมือถือดาวน์โหลดแอปหางานไว้หลายแอป
อีกทั้งยังค้นหาข้อมูลงานพาร์ทไทม์จากแอคเคาท์ทางการ
เมื่อกี้เธอว่างเลยดูเงินทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม พบว่ายอดเงินคงเหลือไม่ถึงหนึ่งพันหยวน อวี้เหยียนก็เริ่มกังวลใจ
เงินที่หนุ่มรู้ใจออนไลน์โอนมาให้วันนี้ เธอไม่กล้ารับแน่ ต่อไปก็ไม่กล้ารับ
อีกทั้งยังต้องหาเงินไปคืนลั่วเหวินหลี่ ภาระนี้หนักหนาสาหัส โดยเฉพาะเมื่อเห็นประวัติการจับจ่ายของเจ้าของร่างเดิมก่อนหน้านี้
ไม่รู้ว่าเธอเป็นนักศึกษาคนหนึ่ง ทั้งไม่ใช่ลูกคนรวย กล้าจับจ่ายทีละเป็นหมื่น ๆ ได้ยังไง?
อวี้เหยียนมองไปแล้ว ตาลายพร่ามัว อยากจะเป็นลม
ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมเข้ามาเรียน อาหารการกิน เครื่องใช้เสื้อผ้า ล้วนเป็นของแบรนด์เนม เพื่อนร่วมคณะต่างก็คิดว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูไฮโซจากครอบครัวร่ำรวย
ก่อนหน้านี้ ก็เพราะเธอคอยประจบคุณหนูไฮโซ รับจ๊อบใช้แรงงานแลกค่าตอบแทน
รายจ่ายสูงช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้ ล้วนเป็นเงินที่เธอหลอกมาจากหนุ่มรู้ใจออนไลน์ เธอต้องหาเงินไปคืน! กันไว้ไม่ให้ต้องติดคุกนาน
วันนี้ทั้งวัน ลั่วเหวินหลี่รู้สึกไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ไม่ว่าไงก็รู้สึกแปลก ๆ
มือถือเงียบสงัด ราวกับว่าเสียงแจ้งเตือนดังติ๊งต่องทุกวันตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เป็นแค่ภาพลวงตาที่เขาคิดไปเอง
ปกติวันหนึ่ง ๆ มีข้อความเป็นร้อยข้อความ แต่วันนี้กลับไม่มีข้อความมาสักข้อความเดียว แม้แต่เงินก็ไม่รับ
ในห้วงความคิดของลั่วเหวินหลี่ ปรากฏภาพมือเล็ก ๆ เรียวงามฝ่ามือแดงระเรื่อนั่น จึงหยิบมือถือขึ้นมา
ตอนนี้อวี้เหยียนกำลังหาข้อมูลงานพาร์ทไทม์ ข้อความ IG ก็แจ้งเตือนบนหน้าจอ
Oero:【ร่างกายยังไม่สบายอยู่หรือเปล่า?】
Oero:【ฉันให้เพื่อนหมอไปดูให้ถึงบ้านไหม?】
ป.ล. ผู้เขียนขอพูดอะไรหน่อย: ฉันแก้ไขคำไม่สุภาพ 'ม้าจื่อ' 'หม่าไจ่' ในบทความก่อนหน้านี้! ขอโทษค่ะ! ขอโทษค่ะ! ไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นผู้หญิงอย่างเด็ดขาด! ขอโทษค่ะ! เป็นเพราะฉันมีความรู้ไม่พอ! ขอโทษค่ะ! คุกเข่าขอโทษทุกคน!!!!