บทที่ 1 ทะลุเข้าไปในนิยาย! กำลังจะนัดเจอแฟนในโลกออนไลน์ แต่ดันใช้รูปของดาวคณะ
Oero: 【เราไปเจอกันเถอะ】
บนหน้าจอโทรศัพท์สีขาว ข้อความในแอปโซเชียล IG ปรากฏตัวอักษรพวกนี้เด่นชัด
อวี้เหยียนจ้องหน้าจอมือถือแน่นิ่ง ไม่อาจดึงสติกลับมาได้นาน
ปากของเธออ้าค้าง หายใจหอบแรง สิ่งที่มองเห็นเมื่อเงยหน้าขึ้นคือเพดานสีฟ้าอ่อนที่เอื้อมมือไปก็แตะถึง
ม่านเตียงสี่ชิ้นที่มีสีและสไตล์ต่างกัน ล้วนเป็นแบบคลุมทั้งหลัง ปรากฏเข้าตาอวี้เหยียน
เตียงแคบ ๆ ชั้นบนที่ลอยเคว้งเป็นพื้นที่ส่วนตัว ความรู้สึกแข็ง ๆ ของแผ่นไม้ใต้ร่าง โต๊ะหนังสือสี่ตัวใต้เตียงที่มีสไตล์ต่างกัน ทุกสิ่งล้วนบ่งบอกว่านี่คือหอพักสี่คน
อวี้เหยียนสงสัย เมื่อครู่ตัวเองยังแบกอุปกรณ์เดินไปทั่วภูเขาเพื่อวัดข้อมูลสภาพภูมิประเทศอยู่เลย
ทำไมพอลืมตา ก็วาร์ปมาอยู่ในสถานที่แปลกตาแห่งนี้แล้ว?
เกิดอาการวิงเวียน ตรงหน้ามืดวูบ ลมหายใจที่พ่นออกมาก็ร้อนจนแทบจะลวกผิว กว่าจะกลืนน้ำลายลงคอก็เจ็บร้าว
อวี้เหยียนยกมือที่อ่อนปวกเปียกขึ้น อยากจะแตะอุณหภูมิที่หน้าผาก ตรงหน้าปราดผ่านสีขาววาบ เธอตั้งสติแล้วยกมือขึ้นมาตรงหน้า
หรือว่ามีใครมาโบ๊ะรองพื้นเบอร์ขาวสุด ๆ ให้เธอตอนหลับ?
ตั้งแต่ทำงาน เธอปีนเขาไปวัดข้อมูลตลอดทั้งปี ผิวก็ดำกลายเป็นสีน้ำผึ้งไปแล้ว
ขนาดตายไปสามวันยังไม่ขาวขนาดนี้เลย
อวี้เหยียนหมดเรี่ยวแรงไปทั้งร่าง ค่อย ๆ ขยับลงจากเตียงชั้นบนอย่างช้า ๆ ตัวนิ่มเหมือนเส้นหมี่ เท้าเหยียบบนบันไดที่เย็นเฉียบ แทบจะลื่นร่วงลงไป
เธอต้องไปโรงพยาบาลดูอาการ ดูท่าคงเป็นไข้แล้ว
นิ้วเรียวงามจับราวไว้ สายตากวาดรอบ ๆ ห้องนี้ มองยังไงก็เหมือนหอพัก แต่ไม่ใช่หอพักของหน่วยโครงการ
ห้องนี้ยังนับว่ากว้างอยู่ ระเบียงกึ่งสูงแสงอาทิตย์กำลังคืบคลานเข้ามาบนพื้น ด้านนอกมีเฉลียงเล็ก ๆ ข้างบนตากผ้าไว้ เหลือบมองเห็นห้องน้ำกับสุขาอยู่ติดกันบนเฉลียงนั้น
ในห้องมีเตียงสองชั้นสี่หลัง แต่ละตำแหน่งใต้เตียงไม่ได้อยู่คนแต่ทำเป็นโต๊ะหนังสือ ด้านบนกองหนังสือและข้าวของกระจุกกระจิกของสาว ๆ มากมาย
หางตาเหลือบเห็นอะไรบางอย่างพิมพ์ไว้ข้างเตียง อวี้เหยียนกะพริบตาเตรียมจะมองให้ชัด มือถือบนเตียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง มีข้อความเข้า
เธอเขย่งปลายเท้ายื่นมือไปตะกุยมือถือที่วางอยู่บนเตียง เตียงชั้นบนของหอพักแคบ ๆ มีผ้าห่มยับยู่ยี่ขดเป็นกอง
ข้างบนยังมีเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เหมือนกัน เครื่องสำอาง กระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงหลายใบ ถุงขนมที่กินแล้วอีก
ผ้าปูที่นอนบนเตียงมีรอยเปื้อนสกปรกบ้าง พอเข้าใกล้แล้วจะได้กลิ่นสาบแปลก ๆ ฉุนจมูก
มีทั้งกลิ่นน้ำหอมหลายชนิด กลิ่นขนมเน่าเสีย
อวี้เหยียนรู้สึกเหมือนหัวจะหมุน นิ้วมือที่ปลายแดง ๆ งอเกี่ยว มือถือก็ลอยมา
อวี้เหยียนหลับตา ขนตาหนางอนงามสั่นระริก มือถือแวบผ่านมาตรงหน้า ระบบปลดล็อคด้วยใบหน้าก็ทำงานอัตโนมัติ
หน้าจอมือถือค้างอยู่ที่หน้าแชทของ IG คงเพราะอีกฝ่ายเห็นว่าอ่านแล้วแต่ไม่ตอบ ก็ส่งข้อความมาอีก
Oero: 【？】
แอปแชทนี้อวี้เหยียนไม่เคยใช้มาก่อน นิ้วแตะเบา ๆ ที่รูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย
รูปที่เล่นสกี เป็นรูปของเด็กหนุ่มชุดดำทั้งตัว รูปร่างสูงโปร่งสวมชุดสกีหนา หมวกกันน็อคและแว่นตาสกี
บนทางลาดชัน เลี้ยวแบบคาร์ฟวิ่งรุนแรง สะบัดละอองหิมะกระจายดั่งพายุฝน
ถึงแม้จะห่อหุ้มด้วยอุปกรณ์อย่างมิดชิด ก็ยังมองเห็นความห้าวหาญทะลึ่งทะลวงของเด็กหนุ่มจากภาพถ่ายนี้ได้
ลายเซ็นของอีกฝ่ายว่างเปล่า ในหน้าแรกโพสต์รูปถ่ายหลายรูป ส่วนใหญ่เป็นสุนัขบอร์เดอร์คอลลี่สีเทาอมฟ้า หน้าตาเยือกเย็นดูสุขุม
ใส่เสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ต่าง ๆ กัน ทำท่าทางแตกต่างกันต่อหน้ากล้อง
มีวิดีโอเดียวเท่านั้น เป็นคลิปเล่นสกีของเด็กหนุ่ม ถ่ายจากอากาศ ร่างในชุดดำทั้งตัว เคลื่อนไหวทะลุทะลวงอยู่ระหว่างยอดเขาหิมะ
ด้านหลังมีคลื่นยักษ์สีเงินไล่ตามสนั่นหวั่นไหว หิมะถล่มบดขยี้หุบเขา
อวี้เหยียนอดกลั้นหายใจไม่ได้ จากคลิปสั้น ๆ แค่สิบกว่าวินาทีนี้ ก็สัมผัสได้ถึงความน่าหวาดเสียวในตอนนั้น
นิ้วแตะหน้าจอ เลื่อนดูประวัติการแชทของทั้งคู่ ทันใดนั้น วิงเวียนศีรษะ เหมือนมีใครยัดเยียดความทรงจำมากมายเข้ามาในหัว
ขาของเธออ่อนลงทันที หัวเข่าขาวซีดคุกเข่าลงกับพื้น มือสองข้างยันพื้นไว้
บ้าจริง! เข้ามาอยู่ในนิยาย! ใครลากเธอมา?
อวี้เหยียนเดินป่านข้ามภูเขา แบกอุปกรณ์วัดข้อมูลมาตลอดทั้งปี ส่วนใหญ่ก็ไม่มีสัญญาณ ปีนเขาเหนื่อยก็หาที่นอนหมอบอ่านนิยายในแอปมะเขือเทศที่ดาวน์โหลดไว้ล่วงหน้า
ครั้งนี้ตำแหน่งที่เธอไปวัดค่อนข้างลาดชัน ตอนวางตำแหน่งสิ่งก่อสร้าง เท้าลื่นกลิ้งตกเขา เข้าไปอยู่ในนิยายเรื่อง 《พิษรักสลักใจ》 ที่เธอกำลังอ่าน
พระเอกก็คือลั่วเหวินหลี่ที่เพิ่งอยู่ในมือถือเมื่อกี้ ที่ใช้แอปโซเชียล IG คบหาเป็นแฟนออนไลน์กับตัวละครเดิมนั่นเอง
อวี้เหยียนกลายเป็นนักศึกษาชั้นปีสามที่หยิ่งยโส เห็นแก่เงิน และอยากก้าวข้ามชนชั้น ซึ่งก็ชื่ออวี้เหยียนเหมือนกัน
ตัวละครเดิมใช้รูปของรูมเมทที่เป็นดาวคณะหน้าตาหวานใส มาแชทหาแฟนทางเน็ต แล้วก็ขอเงินจากอีกฝ่ายด้วยข้ออ้างต่าง ๆ
ต่อมาตัวละครเดิมรู้ว่าแฟนออนไลน์คนนี้คือทายาทตระกูลลั่ว ตระกูลมหาเศรษฐีระดับสูงสุดของเมืองหลวง และเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในมหาวิทยาลัยที่สาว ๆ ทั้งสถาบันฝันอยากแต่งงานด้วย เธอกลับไม่คิดหยุดมือ
กลับใช้ทุกวิถีทาง หลอกลั่วเหวินหลี่ไปที่โรงแรม ปิดไฟ ใช้ยา แล้วก็มีสัมพันธ์กัน
ตัวละครเดิมตั้งท้องตั้งแต่ครั้งแรก ตั้งใจจะจับพลัดจับผลูขึ้นเป็นเศรษฐีนีก้าวข้ามชนชั้น
เพียงแต่ประเมินความโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายต่ำไป ลั่วเหวินหลี่สั่งให้คนเอาตัวละครเดิมใส่กระสอบป่าน แล้วโยนลงทะเลให้ฉลามกิน
ลั่วเหวินหลี่ที่มีชาติตระกูลสูงส่ง เติบโตมาราบรื่น ถูกหลอกเงินในโลกออนไลน์น่ะเป็นเรื่องเล็ก
แต่โดนหลอกจนเสียความบริสุทธิ์ นี่มันแทบไม่ต่างอะไรกับโดนใครมาขี่หลังกระโดดเหยียบ
ตัวละครเดิมมีบทในนิยายน้อยมาก อยู่ได้ไม่ถึงสามบท ส่วนลั่วเหวินหลี่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ก็กลายเป็นโรคเกลียดผู้หญิงขั้นรุนแรง
สุดท้ายคือ นางเอกในนิยาย ซึ่งเป็นเพื่อนสาวที่โตมาด้วยกันและมีฐานะทัดเทียมกันกับลั่วเหวินหลี่ คอยอยู่เคียงข้าง ทำให้เขาค่อย ๆ ก้าวผ่านเงามืดออกมา แต่นิยายเรื่องนี้เป็นแนวเศร้า ตอนจบเปิดกว้าง
ตัวละครเดิมเอารูปของรูมเมทที่เป็นดาวคณะไปหลอกแฟนตลอด วันนี้แฟนออนไลน์นัดเจอ เธอก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
แถมเมื่อคืนไปงานปาร์ตี้ริมหาด ใส่เสื้อผ้าบางเบา โดนลมทะเลพัดทั้งคืน แถมยังอดหลับอดนอน ตกใจจนเป็นไข้สูง
พอลืมตา อวี้เหยียนก็ทะลุมิติมาแบบนี้แหละ
ความสามารถแค่นี้ ยังจะมาหลอกแฟนออนไลน์อีก!!!! อวี้เหยียนโกรธจนตัวสั่น
นิ้วสั่นเทาเลื่อนดูประวัติการแชทระหว่างตัวละครเดิมกับลั่วเหวินหลี่
สิ่งที่เข้าตาคือประวัติการโอนเงินต่าง ๆ บันทึกการแชทนี้มีมูลค่ามหาศาล
เธอมีแต่ภาพนิยายที่บรรยายไว้ในหัวทั้งนั้น: ตูม! กระสอบป่านหนัก ๆ จมหายลงในน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้ม
ฝูงฉลามที่ถูกกลิ่นคาวเลือดในทะเลล่อมา ว่ายวนรอบเรือยอทช์เรียบร้อยแล้ว
พอกระสอบป่านจมลงทะเล ฉลามก็เร่งโบกครีบหาง อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันสามเหลี่ยมเหมือนใบมีดแทะกิน
ไม่นาน กระสอบป่านก็ซึมเลือดสีแดงออกมา
คนแต่งคงกลัวว่ามันจะนองเลือดเกินไปเลยไม่ได้บรรยายความรู้สึกของตัวละครเดิม อวี้เหยียนในตอนนี้ก็อดตัวสั่นเยือกไม่ได้
เดิมทีก็ไม่สบายเพราะร่างกายเป็นไข้สูง ตอนนี้กลายเป็นความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากใจ
หลังจากตัวละครเดิมตาย พระเอกก็เป็นโรคเกลียดผู้หญิง แตะต้องเพศตรงข้ามไม่ได้เลย
โดยมีเพื่อนสาวตัวน้อยที่เหมือนดั่งพระอาทิตย์ดวงน้อยคอยอยู่เคียงข้าง ช่วยเปิดใจให้ลองเปิดรับอีกฝ่าย แต่ใจยอมรับแล้ว ร่างกายกลับยอมรับไม่ได้
ส่วนเพื่อนสาวคนนั้น ก็ใช้ความรักอันร้อนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า พุ่งเข้าหาร่างเย็นชาของลั่วเหวินหลี่ แล้วก็ถูกผลักออกครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอเข้าใจผิดว่าลั่วเหวินหลี่ยังตัดใจจากแฟนออนไลน์อย่างตัวละครเดิมไม่ได้ ปักใจว่าเดิมคือรักแรกที่ตราตรึงใจของลั่วเหวินหลี่
สุดท้าย เพื่อนสาวคนนั้นก็อกหักจากไป ตามครอบครัวไปตั้งรกรากอยู่ต่างประเทศ
ส่วนลั่วเหวินหลี่หลังจากเสียเพื่อนสาวไป ก็ตามไปถึงต่างประเทศ แต่เพราะเหตุผลทางสรีระ ไม่อยากรั้งรออีกฝ่าย เลือกที่จะคอยดูแลปกป้องเพื่อนสาวอย่างเงียบ ๆ
มีแต่คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่เท่านั้นแหละ ถึงจะไม่รู้ว่าเธอมันซวยขนาดไหน!!!!
เงินน่ะ ตัวละครเดิมเป็นคนใช้ ความรู้สึกน่ะ เธอเป็นคนหลอก แต่มันกลับกลายมาเป็นหนี้ของอวี้เหยียน เป็นหนี้ที่ต้องแบกรับอย่างจำใจ
ตัวละครเดิมสมควรตาย เรื่องหลอกเงินก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่ทำให้ลั่วเหวินหลี่เป็นโรคเกลียดผู้หญิง ของสำคัญใช้การไม่ได้ นี่มันถึงขั้นที่เขาสามารถชักดาบฟันเธอได้ทุกเมื่อ
แต่ชะตากรรมของตัวละครเดิมก็น่าสมเพชเกินไป ลั่วเหวินหลี่ก็ใจร้ายเกินไปด้วย
ยังดีที่ยังไม่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด ความบริสุทธิ์ของลั่วเหวินหลี่ยังอยู่!
เพียงแต่ อวี้เหยียนจ้องมองประวัติการโอนเงินแต่ละรายการในมือถือ เลขศูนย์เป็นหางว่าว
เลิก? แล้วเธอจะเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนคืนให้แฟนออนไลน์ล่ะ?
เมื่อเป็นอย่างงี้ ก็ได้แต่รับมือกับอีกฝ่ายต่อไป ทำให้การแฟนออนไลน์นี้กระจ่าง ทำให้แฟนออนไลน์คนนี้ใจดี
ก็แค่แฟนออนไลน์ไม่ใช่รึ? ฉันหลอกต่อ!
ก็แค่เจอหน้าไม่ใช่รึ? ฉันตอแหล หลอกฟ้องต่อ!
ก็แค่รูปของรูมเมทไม่ใช่รึ? ฉันใช้ต่อ! อึ๊ย! ใช้ไม่ได้...
ถ่วงเวลาไปให้พอเก็บเงินได้ ถ่วงเวลาไปให้แฟนออนไลน์เบื่อฉัน! รอให้ใช้เงินคืนหมดแล้ว ค่อยเก็บเงินแล้วเผ่น!
คิดอย่างนี้ อวี้เหยียนก็รู้สึกว่าก้อนหินที่ทับถมอยู่ในใจเมื่อครู่ ถูกยกออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องไปห้องพยาบาล ถ้าไข้ขึ้นสูงต่อ สมองคงจะไหม้แห้งหมดแล้ว
มือถือดังขึ้นหนึ่งครั้ง มีข้อความ IG เข้ามาอีก
Oero: 【โอนเงิน 10,000】
Oero: 【ไม่สะดวกมาเจอ?】
แฟนออนไลน์นี่ก็ดูจะรู้จักตัวละครเดิมดีเหมือนกันนะ พอเห็นว่าเธออ่านแล้วไม่ตอบ ก็ใช้พลังเงินทันที