[ป.ล. ประตูรถคันที่เก้าปิดตายแล้ว]
[ตัวละครหญิงไม่มีภาพประกอบ ผู้โดยสารกรุณาจัดหาด้วยตนเอง]
[เช็คอินปีมะเมีย สวัสดีปีใหม่!]
ชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ในป่าละเมาะ
“อาเฉ่า เจ้าเป็นอะไรไป~~? ทำไมไม่ถอดเสื้อผ้าล่ะ?”
??? (ผู้แต่งบอกว่ามีรูป)
“......อาเฉ่า?”
ชายหนุ่มก้มมองหญิงในอ้อมแขน สมองเบลอไปหมด
ข้าไม่ใช่ถูกรถชนตายไปแล้วหรือ?
ทำไมถึงพามาขึงที่นี่ได้?
เขาข้ามภพมาแล้ว......
มาเข้าร่างของชายโง่คนหนึ่งในหมู่บ้านตงถุนทางเหนือ ปี 1955 นามว่า เหอไหน่เฉา
แม้เจ้าของร่างเดิมจะเป็นคนโง่ แต่ก็ไม่ได้โง่มาตั้งแต่แรก ถูกคนตีจนโง่
ส่วนพ่อของเหอไหน่เฉากับน้องสาวต่างก็รักเขามาก มีอะไรกินก็แบ่งกัน
ที่บ้านยังเอาเสบียงจำนวนน้อยนิดไปแลกมาเป็นเมีย เพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้เอง
เพียงแต่เหอไหน่เฉาไม่รู้เรื่องเข้าหอเลย
ทว่าอีแม่ม่ายตรงหน้านี้นางรู้เรื่อง!
รู้อย่างดีเชียว
“อาเฉ่า! พี่อยาก......” แม่ม่ายหน้าสวยเอาหน้าถูไถกับตัวเหอไหน่เฉา ดวงตาหวานเยิ้ม
แม่ม่ายหน้าสวยชื่อหูซิ่วชุน เป็นแม่ม่ายที่สวยที่สุดในบรรดาแม่ม่ายหลายคนของตงถุน แถมยังรักษาจารีตเคร่งครัดที่สุด
“.....อยากอะไร?” เหอไหน่เฉาถามอย่างไม่ทันคิด
ตอนนี้หัวเขาวุ่นวายมาก สิ่งที่เกิดขึ้นนี่จริงหรือหลอก?
กำลังฝันอยู่หรือ?
ถ้าความฝันนี้เป็นจริง ในหมู่บ้านตงถุนอันห่างไกลนี้ อีกไม่กี่ปีจะอดตายไหมนะ?
ต้องรู้ว่า อีกสามปีจะเป็นจุดเริ่มต้นของทุพภิกขภัย มีคนตายแน่
หรือว่า......หนีเข้าเมืองดี?
แล้วหางานทำ เลื่อนขั้นเป็นช่างระดับหก มีเมียสองคน
โอ๊ะ ไม่ใช่ มกราคมปี 1950 ได้กำหนดระบบผัวเดียวเมียเดียวแล้ว
แต่ว่า......ก็แอบทำได้
เหมือนตอนนี้......
“เฮ้อ! ไอ้เจ้าโง่เอ๊ย ต้องให้พี่พูดให้ชัดเจนขนาดนี้เลยนะ~~?”
แม่ม่ายหน้าสวยไม่รอให้เหอไหน่เฉาพูด ตรงเข้าขโมยจูบ
“อื้อออ~~!......”
เหอไหน่เฉาตาโต ยกมือไม่ถูก
นางหูซิ่วชุนที่ได้ชื่อว่ารักษาจารีตเคร่งครัดที่สุดในรัศมีสิบหมู่บ้าน กลับมีท่าทีเช่นนี้......
ผ่านไปครู่ใหญ่ หูซิ่วชุนเม้มปาก ค่อย ๆ ผลักเหอไหน่เฉาออก
“อาเฉ่า เจ้ากลับไปแล้วอย่าไปพูดเรื่องของเราที่ในหมู่บ้านเด็ดขาดนะ~~! ไม่งั้นคราวหน้า......พี่ไม่ให้เจ้ากินแล้ว หึ!”
นางกลัวเหลือเกินว่าไอ้โง่นี่จะเอาเรื่องของพวกนางไปพูดทั่ว
แต่คิดอีกที คนโง่จะไปมีเจตนาร้ายอะไรได้?
เหอไหน่เฉามองท่าทางออดอ้อนของนาง ใบหน้าแดงเรื่อ ใครจะไปอดทนไหว?
ช่างมัน!
เหล้าแก้วนี้ ข้าดื่มแล้ว
“อาเฉ่า? เจ้าเป็นอะไร?”
“พี่สาว งาม!” เหอไหน่เฉายิ้มโง่ ๆ อย่างอารมณ์ดี
“จ......จริงหรือ?” หูซิ่วชุนนึกไม่ถึงว่าไอ้โง่นี่ปากหวานไม่เบา
“อื้ม!”
“ถ้างั้นเจ้ารีบตกลงกับพี่ อย่าเอาเรื่องของเราไปพูดข้างนอก......”
“ไม่พูด! อาเฉ่าไม่พูด! อาเฉ่าตีตายก็ไม่พูด!”
เหอไหน่เฉาพูดจบก็พุ่งเข้าไปจูบทันที
“อื้อออ~~!”
............
ในป่าใหญ่มีเสียงนกร้อง ดอกไม้หอมละมุน จิ๊บ ๆ เจี๊ยบ ๆ
เหอไหน่เฉาหยุดกึก ตั้งใบหูฟังอย่างเงียบเชียบ
เขาเหมือนได้ยินเสียงติ๊งครั้งหนึ่ง หูฝาดหรือ?
“อาเฉ่า! เป็นอะไรอีกแล้วเล่า?” หูซิ่วชุนหายใจหอบ ตัวเกาะเขาเหมือนห้อยอยู่
เหอไหน่เฉาไม่สนนาง
เมื่อครู่เขาได้ยินชัด ๆ ว่ามีเสียงจ้อกแจ้กในสมองนี่
ทำไมถึงหายไปแล้ว?
โทษที่เมื่อครู่เขามัวแต่ตั้งใจเกินไป ไม่ทันตั้งใจฟัง
[ติ๊ง! ตรวจพบเหยื่อในรัศมี 100 เมตร เปิดการติดตามหรือไม่?]
.....ระบบ?
ฮ่า ๆ ๆ ๆ!
ระบบที่ติดตัวข้ามภพ อ่านหนังสือมา 500 ชั่วโมงย่อมรู้ดี พวกมะเขือเทศไม่เคยหลอกข้า
เหอไหน่เฉาตื่นเต้นชั่วขณะ ทำเอาหูซิ่วชุนสะดุ้งสุดตัว
“เปิดการติดตาม”
เหอไหน่เฉาเรียกใช้ด้วยจิตใจ ตอนนี้เขาอยากรู้แทบขาดใจว่าระบบมีความสามารถอะไรบ้าง
ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างกายพลันรู้สึกอ่อนเปลี้ย ราวกับกำลังถดถอยลงอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที
เหอไหน่เฉาเป็นหนุ่มรูปงามอายุสิบเก้าสูง 187 เซนติเมตร ร่างแข็งแรงกำยำ ทรหดเป็นบ้า
ทำไมจู่ ๆ ถึงหอบได้?
ไม่ทันคิดมาก ในสมองพลันปรากฏวงแหวนทิศจิตวิญญาณ ด้านบนมีจุดสีแดงหนาแน่นเหมือนเรดาร์
จุดแดงหนึ่งจุดแทนสัตว์พื้นดินหนึ่งตัวหรือ?
แบบนี้ก็สมเหตุสมผล ไม่งั้นจะเรียกว่าติดตามเหยื่อได้อย่างไร?
จุดแดงมีทั้งใหญ่ทั้งเล็ก ในนั้นมีสามจุดที่ใหญ่เป็นพิเศษ เด่นชัดมาก แถมยังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
เหอไหน่เฉาหันไปดูเชิงเขา วงแหวนทิศก็หมุนตาม
จุดแดงใหญ่สามจุดนั้นอยู่ที่ทิศทางของหมู่บ้านตรงเชิงเขา
เช่นนั้น......เหยื่อที่ใกล้เข้ามาคงเป็นคนของหมู่บ้านตงถุน
ต้องหลบพวกนั้นให้ได้
ไม่งั้นถ้าถูกเห็นสภาพตอนนี้ของเขาและหูซิ่วชุน ชื่อเสียงของทั้งสองก็พังหมด
ต่อไปหูซิ่วชุนกับเขาจะเอาหน้าไปเจอใครได้?
คิดได้ดังนั้น เหอไหน่เฉายุติการติดตามเหยื่อด้วยจิตใจทันที อาการหมดแรงก็ทุเลาลงตาม
ดูเหมือนการใช้ติดตามเหยื่อจะกินพลังกาย
ขณะเหอไหน่เฉากำลังจะพลิกตัวเก็บเสื้อผ้าบนพื้น ในสมองก็ดังแจ้งเตือนด้วยเสียงจักรกลอีกครั้ง
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าบ้านที่ได้รับของขวัญต้อนรับมือใหม่]
[เปิดหรือไม่?]
แม่เจ้า!
ยังมีของแถมอีก?
เขารู้สึกว่าได้ระบบติดตามก็โชคดีพอแล้ว แค่นี้ขึ้นเขาล่าสัตว์ก็พอกินพออยู่
ขยันหน่อยก็คงมีชีวิตดี ๆ ได้
แค่คิดไม่ถึงว่าระบบยังให้ของขวัญต้อนรับอีก ช่างใส่ใจชะมัด
ไม่รู้ในของขวัญต้อนรับจะมีพื้นที่เก็บของไหม ถ้าได้มาก็สะดวกขึ้นเยอะ
ขึ้นเขาล่าสัตว์ไม่ต้องห่วงกินนอน ไม่ต้องห่วงแบกเหยื่อเปลืองแรง
ชั่ววินาทีนั้น เหอไหน่เฉาอยากเย็ดระบบจริง ๆ
อ้าว เปล่า......
อยากแต่งงานกับระบบต่างหาก
“ไม่!”
เพราะเวลาจำกัด ของขวัญต้อนรับไว้ค่อยเปิดทีหลังก็ไม่สาย ยังไงมันก็ไม่หายไปไหน
อ๊ะ~~......!
ตัวของหูซิ่วชุนเบาหวิว จู่ ๆ ก็ถูกเหอไหน่เฉาช้อนขึ้น
“พี่สาว! เปลี่ยนที่! เปลี่ยนที่!”
“อาเฉ่า เจ้า......เจ้าวางพี่ก่อน!” หูซิ่วชุนหน้าแดงเต็มใบ
นึกในใจว่าไอ้โง่นี่ก็จริง ๆ เลย จะมาเดินไปมาในสภาพนี้ได้ยังไง?
น่าอายจนตาย
“พี่สาวเบา! อาเฉ่าไม่เหนื่อย!”
หูซิ่วชุนเบาจริง ๆ สูง 170 ซม. ผอมบาง แค่ร้อยกว่าชั่งเท่านั้น
เหอไหน่เฉาอุ้มนางวิ่งไปพลาง เรียกใช้การติดตามเหยื่อขึ้นมาพลาง
เขาอยากรู้ว่าจุดแดงใหญ่สามจุดนั้นมุ่งหน้ามาทางที่เขาวิ่งหรือไม่
ยังดีที่ไม่มา พวกเขาไปทางขึ้นเขาล่าสัตว์
ในยุคนี้ถ้าอยากอยู่ดีกินดี ออกป่าล่าสัตว์เป็นทางออกที่ดีไม่เลว
บนภูเขามีเห็ด ผักป่า สมุนไพร เหยื่อ......
แต่การขึ้นเขาก็อันตราย มีคนตงถุนเคยถูกกัดตายบนภูเขา และมีคนจบลงด้วยความพิการเช่นกัน
“อาเฉ่า......อย่าวิ่ง......เร็วนัก!”
เหอไหน่เฉาวิ่งไปวิ่งมา จู่ ๆ ก็ชะงักเฮือก ทำให้หูซิ่วชุนตกใจร้องลั่น
“อาเฉ่า ถ้าเจ้าทำแบบนี้อีกครั้ง พี่จะไม่เล่นกับเจ้าแล้วนะ”
“เล่น! อาเฉ่าจะเล่น!” เหอไหน่เฉาหัวเราะหึ ๆ
เพิ่งเลเวล 4 ยังไม่ชำนาญการแทรกภาพ ขอลองหนึ่งภาพก่อน ป.ล. ท้ายตอนทุกตอน ‘ผู้แต่งบอก’ มีรูปแตกต่างกันไป