ยามวิกาลมาเยือน
ลมด้านนอกพัดกระหน่ำ ปะทะกำแพงดินเกิดเสียงทึมทึม
ภายในลานบ้านตระกูลเหอเงียบสงัด
ด้านห้องปีกตะวันตก หลิวหงเหมยวุ่นวายมาทั้งวัน ตอนนี้กอดเสื้อกันหนาวของเหอไหน่เฉาหลับปุ๋ย
เหอไหน่เฉาเฝ้าอยู่ขอบเตียงอิฐครู่หนึ่ง เห็นนางหายใจสม่ำเสมอแล้ว จึงค่อย ๆ ถอยออกมาเบา ๆ ปิดประตูให้
เขาเดินข้ามลานบ้าน เข้าไปในเรือนหลัก
ห้องซ้ายด้านใน เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเข้านอนนานแล้ว
ตั้งแต่ลุงขุยจับชีพจรพบว่ามีครรภ์ คนในบ้านล้วนอยากประคบประหงมนางราวเทพธิดา ฟ้าเริ่มสลัวก็เร่งให้นางขึ้นเตียงอิฐห่มผ้า
ห้องขวาด้านใน ทางฝั่งพ่อเหอและหลี่ซานเม่ยก็ไร้สุ้มเสียงใด ประมาณว่าหลับสนิทไปนานแล้ว
เหอไหน่เฉาเดินย่องเบา ๆ มาถึงหน้าห้องซ้ายด้านใน เปิดม่านผ้าเดินเข้าไป
ในห้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้ดวงหนึ่ง แสงไฟสีส้มหม่น
หงเหลียนยังไม่นอน
นางพิงกองผ้าห่มที่ซ้อนกันอยู่บนเตียงอิฐ ขายาวทั้งสองข้างงอตามสบาย มือกำลังถือเสื้อผ้าที่ซักสะอาดตากแห้งแล้วชิ้นหนึ่ง วางราบบนหัวเข่าแล้วพับครึ่ง
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางเงยหน้าขึ้น
เห็นเป็นเหอไหน่เฉา นางไม่ปริปาก เพียงขยับไปด้านข้าง เว้นที่ว่างให้
เหอไหน่เฉาถอดรองเท้า พลิกตัวขึ้นเตียงอิฐ นั่งลงข้างนาง
ทั้งสองต่างเงียบไปชั่วขณะ
ในห้องมีเพียงเสียงเสียดสีแผ่วเบาของเนื้อผ้าจากมือหงเหลียน
หงเหลียนพับเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายเสร็จ หมุนตัววางบนตู้เตียงอิฐ