“คิดดีแล้วหรือยังจ๊ะ ที่รัก”
บนเตียงนุ่ม ๆ สาวงามแก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยหยาดน้ำใส ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับหิมะในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังละลาย
ชายหนุ่มเบื้องบนพยายามยันตัวขึ้น สายตาร้อนแรงของเขาจับจ้องเธอไม่วางตา กล้ามอกแน่นหนากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ กลิ่นอายของกามารมณ์อบอวลไปทั่วห้องจนแทบหายใจไม่ออก
เจียงหนิงเสี้ยวหนึ่งของสติที่ยังหลงเหลือแวบผ่านเข้ามาในหัว แต่แล้วก็จมหายไปในดวงตาลึกล้ำคู่นั้น ฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำสติสัมปชัญญะของเธอลงไปจนหมดสิ้น
เธอยกแขนเรียวบางขึ้นคล้องคอเขา แผ่วเบาเอนกายเข้าไปเล็กน้อย น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานจนแทบจะหยดน้ำผึ้งออกมา: “คุณรีบ ๆ หน่อยสิ...”
ชายหนุ่มไม่อาจยับยั้งได้อีก โน้มตัวลงครอบครองเธออย่างสมบูรณ์
หลังความเจ็บปวดเพียงชั่วครู่ ก็คือคลื่นสุขสมที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ เจียงหนิงทำตามสัญชาตญาณ พันพัวกับเขาแนบแน่น ดิ่งลึกลงไปด้วยกัน
ลิ้มรสชาติหวานหามจนติดใจ ทั้งคู่พัวพันกันอยู่ในห้องโรงแรมถึงสองวันสองคืนเต็ม ๆ จนกระทั่งเจียงหนิงอิ่มเอมใจจนไม่สามารถรับได้อีก
ชายหนุ่มอยากอุ้มเธอไปอาบน้ำ ทว่าเด็กสาวกลับครางอู้อี้ในลำคอ เธอเหมือนเหนื่อยล้าสุดขีด มือก็ยกไม่ขึ้น ขนตาเหมือนปีกผีเสื้อบางพลิ้วไหวนิด ๆ แต่สุดท้ายก็ไร้เรี่ยวแรง
เมื่อเห็นเธอในสภาพน่าสงสารเช่นนี้ ชายหนุ่มก็หัวเราะเบา ๆ จูบหน้าผากเธออย่างเอ็นดูก่อนจะหันตัวเดินเข้าห้องน้ำไปคนเดียว
เมื่อได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้น เจียงหนิงจึงลืมตาสวยที่ยังมีกลุ่มหมอกน้ำอยู่คู่นั้นขึ้น เธอขยับขาที่อ่อนล้าแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา
หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ เธอหยิบกระเป๋าสตางค์จากกระเป๋าถือออกมา แล้วหยิบเงินสดทั้งหมดที่มีออกมา
นับ ๆ ดูแล้ว 250 หยวนพอดี ช่างเหมือนกำลังด่าคนเลย
เจียงหนิงลังเลนิดหน่อย สุดท้ายก็วางเงินทั้งหมดไว้บนหัวเตียงในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดที่สุด คิดแล้ว เธอก็ค้นกระเป๋าอีกครั้ง สุดท้ายควานได้เหรียญห้าเหมา
ห้าเหมาก็ห้าเหมา ยังดีกว่าสองร้อยห้าสิบให้รู้สึกว่าเป็นคำด่า
เธอยื่นมือไปวางเหรียญนั้นลงบนเงิน 250 หยวน แล้วสะพายกระเป๋า เปิดประตูห้องออกไปอย่างเบามือ
พอออกจากโรงแรมได้ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ลบข้อมูลติดต่อของอีกฝ่ายจนเกลี้ยง
เจียงหนิงเป็นนักเรียนทุนดีกรีแพทย์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต ผ่านการเรียนระดับปริญญาตรี โท เอก แปดปี “ด็อกเตอร์” และ “เรียนแพทย์” สองป้ายใหญ่ซ้อนทับกันจนเธอแทบหายใจไม่ออก
ภายใต้แรงกดดันจากด้านการเรียน เธอจึงค่อย ๆ ก่อเกิดงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่ถึงกับเสียหายอะไร แต่ก็ยากจะพูดออกไปให้ใครฟัง
ตอนแรก ๆ เธอก็แค่คิดลึก แต่ยังยับยั้งชั่งใจไว้ได้ ทว่าพอใกล้จบการศึกษา มีการตรวจสอบคนตาบอด สอบวิทยานิพนธ์ หางาน หลายเรื่องถาโถมเข้ามา ความวิตกกังวลแทบจะถมทับเธอ
เมื่อไม่มีทางระบายออก ในคืนหนึ่งอันดึกดื่น เธอจึงอดไม่ไหว ตัดสินใจนัดเพื่อนทางเน็ตคนหนึ่งออกมาเจอกัน เพื่อนทางเน็ตคนนี้เธอรู้จักในฟอรั่มวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับสูงจากต่างประเทศ ใช้นามภาษาอังกฤษว่า ไซมอน เขามีความรู้ความสามารถทางวิชาการเป็นเลิศ ทั้งสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อยมากว่าหนึ่งปี อีกฝ่ายให้คำแนะนำและความช่วยเหลืออันมีค่ามากมายแก่เธอ
หลังจากรู้ว่าต่างคนต่างโสด เจียงหนิงก็จะส่งรูปขาตัวเองใส่รองเท้าส้นสูงให้เขาอย่างบ้าบิ่น ในยามที่ความกังวลกำเริบขึ้นมา โดยถือวิสาสะว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ
ส่วนอีกฝ่ายก็ยังคงสง่างามตามเคย ปล่อยให้เธอเล่นบ้า ๆ ตามสบาย เพียงแค่คอยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนให้เธอดูแลตัวเอง ไม่เคยพูดอะไรล้ำเส้น แล้วก็ไม่เคยละลาบละล้วงถามถึงความเป็นส่วนตัวของเธอ
อีกฝ่ายก่อนหน้านี้อยู่ต่างประเทศมาตลอด เพิ่งกลับมาถึงเมืองจีนได้ไม่กี่วัน พอเธอรู้ข่าวก็ไม่รู้ว่าถูกอะไรดลใจ ถึงได้นัดเขาออกมาเจอและชวนขึ้นเตียง
บางทีอาจเป็นเพราะรู้จักนิสัยเอาแต่ใจของเธอดี เขาจึงไม่ปฏิเสธ หลังจากพบหน้ากัน เขาพาเธอไปกินข้าวก่อน แล้วก็พาไปเล่นที่ศูนย์ระบายความเครียดอีกบ่ายหนึ่ง หลังจากนั้นก็จะส่งเธอกลับบ้าน
ตอนแรกเจียงหนิงก็แค่วู่วามไปแบบนั้น ที่จริงก็เริ่มคิดถอยแล้ว ทว่าเขาหน้าตาดีเกินไป หน้าคมดั่งหยก ดวงตาดั่งดาวเยือกเย็น กรามเรียวคมได้รูปโดนใจเธออย่างแรง กลิ่นอายความเป็นผู้นำที่เข้มแข็งอยู่รอบกายยิ่งไปกระตุ้นจุดลับในรสนิยมของเธออย่างแม่นยำ
เธอถูกมนต์สะกดจนมึนงง ราคะเข้าครอบงำ อดใจไม่ไหว จึงหลอกล่อคะยั้นคะยอเขาจนลากเข้ามาในโรงแรม
และเขาไม่ได้มีดีแค่หน้าตา บนเตียงนี่ก็เปรียบได้กับพรสวรรค์ สองวันสองคืนนี้เธอแทบจะถูกส่งขึ้นสวรรค์ทุกครั้ง สุขสมจนลืมตาย
น่าเสียดาย พอได้เจอหน้ากันแล้ว ก็จะติดต่อกันอีกไม่ได้
มันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร เธอสวยหยาดฟ้ามาดิน อนาคตไกล ใครจะยอมให้ใครล่วงรู้ได้ว่าส่วนลึกแล้วมีด้านที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวถึงเพียงนี้ เสียชื่อเสียงหมด
เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงหนิงก็เอ่ยถอนหายใจด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างองอาจ