เจ้าหกผู้นี้ ช่างไม่เสียแรงที่เขาโปรดปรานที่สุด
รู้ใจคนยิ่งนัก
หลี่ฉางเซิงยังไม่ทันยื่นมือไปรับ
ฝ่ามือสีดำขนาดมหึมาก็ยื่นออกมาจากด้านหลังเขา รับผลไม้นั้นแล้วส่งมาตรงหน้า
ฝ่ามือสีดำเปล่งประกายดำขลับทั่วทั้งฝ่ามือ ราวกับหล่อขึ้นจากเหล็ก
หลี่ฉางเซิงนึกถึงเจ้าของฝ่ามือสีดำนี้ขึ้นมาได้
บ่าวรับใช้ของเขา ศพเหล็ก
มีชีวิตอยู่มาสี่สิบปี ความทรงจำมากมายเลือนรางไปแล้ว
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนสยบศพเหล็กได้ตั้งแต่เมื่อใด รู้เพียงว่าสิ่งนี้ภักดียิ่งกว่าสุนัข ทั้งยังโจมตีรุนแรงและป้องกันแข็งแกร่ง สวมเกราะเหล็กอยู่เสมอ รูปร่างสูงใหญ่ ประหนึ่งมนุษย์เหล็กที่เคลื่อนไหวได้จริงๆ
ศิษย์เหล่านี้ล้วนเป็นมันที่จับกลับมาจากข้างนอก
อีกทั้งมีเพียงเขาเท่านั้นที่สั่งมันได้
เพราะมีศพเหล็กคอยติดตามอยู่ด้านหลังไม่ห่าง จึงข่มศิษย์เหล่านี้ไว้ได้ ทำให้พวกเขาไม่กล้าคิดเป็นอื่น
หาไม่แล้ว ด้วยสภาพคลุ้มคลั่งเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของร่างเดิมตน เกรงว่าคงได้ “ฝึกจนร่างผอมราวกระเรียน ศิษย์รัดคออาจารย์ยามราตรี” ไปนานแล้ว
ร่างกายเจ็บปวดเหลือเกิน
ทั่วทั้งร่างราวกับถูกสับเป็นหมื่นชิ้น
เวลานี้หลี่ฉางเซิงไม่สนแล้วว่าผลไม้นี้เกิดจากสิ่งใด
อย่างไรเสียเขาก็กินมันมาสี่สิบปีแล้ว เพิ่มอีกผลก็ไม่เห็นเป็นไร
เขาจึงยื่นมือซ้ายซึ่งเป็นมือเดียวที่ยังขยับได้ไปรับมา แล้วกัดคำหนึ่ง
น้ำหวานชุ่มฉ่ำไหลลงคอ ความรู้สึกปั่นป่วนไปทั่วร่างพลันถูกสะกดลงในที่สุด
ขณะกินผลไม้ หลี่ฉางเซิงเงยหน้ามอง
เห็นหมอกหนาทึบปกคลุมอารามอู๋ไหวทั้งแห่ง
หมอกนี้คือพลังวิญญาณ
เพราะมีพลังวิญญาณเหล่านี้ ผลเซียนจึงดำรงอยู่ได้
หมอกนี้ยังเป็นปราการ ประหนึ่งฝาครอบขนาดมหึมาที่คลุมอารามอู๋ไหวเอาไว้
ตราบใดที่หมอกยังอยู่ ศิษย์เหล่านี้ก็จะถูกขังไว้ภายในตลอดกาล ไม่อาจออกไปจากที่นี่ได้
ผลไม้ในมือมีแต่เนื้อ ไม่มีเมล็ด
หลังกินผลไม้หมด
หลี่ฉางเซิงรู้สึกอ่อนเพลีย จึงหาวออกมา
ศิษย์หกผู้รู้ใจรีบเรียกศิษย์คนอื่นๆ “เร็วเข้า พาอาจารย์กลับห้องนอนไปพักผ่อน!”
ศิษย์สองคนจึงช่วยกันประคองเขาอย่างระมัดระวังเข้าไปในอาราม
จากนั้นยังห่มผ้าบางๆ ให้เขาอีกชั้น
ความง่วงถาโถม หลี่ฉางเซิงจึงหลับไปอย่างสะลึมสะลือจริงๆ
เขาหลับไปนานเท่าใดก็ไม่รู้ ครั้นตื่นขึ้นมา ภายในห้องก็จุดโคมสว่างแล้ว
ศิษย์คนหนึ่งกำลังยืนรออยู่ข้างๆ นางเป็นศิษย์หญิงเพียงคนเดียวในหมู่ศิษย์เหล่านี้
พอเห็นหลี่ฉางเซิงตื่น นางก็รีบถามเสียงเบา “อาจารย์ จะให้ศิษย์อ่านหนังสือให้ฟังหรือไม่?”
อ่านหนังสือหรือ?
จริงสิ
หลี่ฉางเซิงนึกขึ้นได้ว่าเจ้าห้าคือคนเดียวในหมู่ศิษย์ที่รู้หนังสือ
ได้ยินว่านางเคยเป็นคุณหนูจากตระกูลขุนนาง รู้หนังสือและมารยาทตั้งแต่เล็ก ทั้งยังเชี่ยวชาญพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด ทว่าถูกศพเหล็กจับตัวมาเป็นศิษย์ของเขา
ด้วยเหตุนี้ ทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาในยามปกติ จึงให้นางอ่านหนังสือให้ฟัง
ใช่แล้ว เขาอ่านหนังสือไม่ออก
แม้จะผ่านมาสี่สิบปีแล้ว ก็ยังเรียนรู้ตัวอักษรไม่สำเร็จ
หรือบางทีอาจเป็นเพราะสายตาฝ้าฟางตามวัย จนมองตัวอักษรไม่ชัดแล้ว
หนังสือหรือ?
หนังสืออยู่ที่ใด?
อ้อ อยู่กับศพเหล็ก
หลี่ฉางเซิงเงยหน้ามอง เห็นม้วนหนังสือซึ่งทำจากแผ่นเหล็กไม่ทราบชนิดห้อยอยู่ตรงเอวของศพเหล็ก
ร่างเดิมของเขาเรียกหนังสือเล่มนี้ว่า ม้วนเซียนเหล็ก
สิ่งที่บันทึกอยู่ในหนังสือเล่มนี้ก็คือเคล็ดปลูกเซียนห้าความเสื่อม
เขาไม่กังวลว่าเจ้าห้าจะเรียนรู้วิชาเซียนในนั้นได้
วิชาเซียนย่อมมีความพิเศษเฉพาะตัว จึงได้ชื่อว่าเป็นวิชาเซียน
ผู้ฝึกวิชาเซียน หากไร้รากเซียน ย่อมไม่อาจหยั่งรู้ได้
เจ้าห้าเห็นตัวอักษรด้วยตาเป็นเรื่องหนึ่ง แต่สิ่งที่เข้าหูเขากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ก็เหมือนสามคูณสามเท่ากับแปด ผู้ที่ไม่เคยเรียนคณิตศาสตร์ ต่อให้อ่านออกก็ไม่เข้าใจความหมาย
ส่วนจุดลึกลับที่สุดของวิชาเซียนนี้ กลับอยู่ที่ตัวอักษรเหล่านั้น
ฟังในวันนี้กับฟังในวันพรุ่งนี้ แม้ตัวอักษรจะเหมือนเดิมทุกประการ แต่เมื่อเข้าหูกลับแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้น แม้จะเป็นเพียงม้วนวิชาเซียนม้วนเดียว มีตัวอักษรไม่ถึงพันตัว เขาก็พลิกฟังซ้ำไปซ้ำมานานถึงสี่สิบปี ทว่าทุกวันยังคงได้รับความเข้าใจแตกต่างกันไป
เขาจึงโบกมือ
เมื่อได้รับคำสั่ง ศพเหล็กก็นำม้วนเซียนเหล็กออกมา ประคองไว้ในมือ
เจ้าห้าจึงเริ่มอ่านอยู่ข้างๆ อ่านให้เขาฟัง
แต่หลี่ฉางเซิงฟังไปได้ครู่หนึ่ง ก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เอ๊ะ?…เหตุใดเขาจึงฟังไม่เข้าใจเสียแล้ว?
แย่แล้ว!
หรือเป็นเพราะเขาตื่นขึ้นมา จึงสูญเสียรากเซียนไปแล้ว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เบิกตาข้างเดียว เพ่งมองตัวอักษรบนม้วนเซียนเหล็กที่คลี่ออก
พอเพ่งมอง ก็เห็นว่าตัวอักษรซึ่งเดิมอ่านยากจนเข้าใจไม่ได้ บัดนี้กลับแจ่มชัดอย่างยิ่ง อ่านปราดเดียวก็เข้าใจ!
เพราะตัวอักษรเหล่านั้นเป็นอักษรฮั่น!
เมื่อมองเห็นและได้ยิน เขาก็พบว่าตัวอักษรที่เจ้าห้าอ่านออกมากับตัวอักษรที่เขาเห็นนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน!
เจ้าห้ากำลังหลอกเขาหรือ?
หรือว่านี่ต่างหากคือโฉมหน้าที่แท้จริงของม้วนเซียนเหล็ก?
หลี่ฉางเซิงครุ่นคิด แต่ไม่ได้แสดงออก เพียงจดจำตัวอักษรตรงหน้าไว้อย่างเงียบงัน
ปล่อยให้เจ้าห้าอ่านอยู่ข้างๆ ส่วนเขาก็ทำความเข้าใจข้อความที่บันทึกไว้
เนื้อหาที่บันทึกอยู่ข้างในไม่ได้เรียกว่าเคล็ดปลูกเซียนห้าความเสื่อม
แต่เปลี่ยนชื่อเป็นเคล็ดหลอมศพ
จากเนื้อหาที่บรรยาย เคล็ดหลอมศพนี้มีไว้ใช้หลอมซากศพให้กลายเป็นผีดิบ
ผีดิบก็คือสิ่งมีชีวิตเช่นศพเหล็ก
เคล็ดหลอมศพแบ่งเป็นสองม้วน ม้วนบนหลอมคนตาย ม้วนล่างหลอมคนเป็น
การหลอมศพคนตายให้กลายเป็นผีดิบ คือใช้ปราณอัปมงคลหยินหล่อเลี้ยงและขัดเกลาศพ ทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง ทว่าเล็บมือและฟันกลับงอกขึ้นใหม่ เปลี่ยนซากศพให้กลายเป็นอาวุธรูปร่างมนุษย์
ส่วนการหลอมคนเป็นนั้นซับซ้อนกว่ามาก
คนเป็นกินธัญพืชหรือเนื้อเลือดเป็นอาหาร จึงไม่อาจดูดซับปราณอัปมงคลหยินได้โดยตรง
ดังนั้นต้องใช้ปราณอัปมงคลหยินหล่อเลี้ยงพืชเสียก่อน เพาะปลูกจนเกิดผล แล้วให้คนเป็นกินผลไม้นั้น สั่งสมปราณอัปมงคลหยินไว้ในร่างทีละน้อยเมื่อวันเวลาผ่านไป
ปราณอัปมงคลหยินที่สะสมอยู่ในเนื้อหนังจะทำให้ร่างกายถูกพิษอย่างช้าๆ จนเกิดพิษหยิน
พิษหยินนี้รวมตัวอยู่ในเนื้อหนัง แผ่จากภายในสู่ภายนอก ซึมลึกถึงไขกระดูกและตกค้างอยู่ในแขนขาทั้งสี่
ด้วยเหตุนี้ ทุกสิบปีจึงต้องถอนกระดูกเพื่อขับพิษ
เมื่อขับพิษหยินออกจนหมด และกระดูกทั้งห้าของคนถูกถอนออกไปจนสิ้น ร่างกายก็ไร้กระดูกค้ำจุน เนื้อหนังจึงค่อยๆ งอกมารวมกันเป็นก้อน
สุดท้ายจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเพียงหนังและเนื้อ
ตามที่บันทึกไว้ในเคล็ดหลอมศพ สิ่งนี้มีชื่อว่า เนื้อไท่ซุ่ย!
คนธรรมดากินเข้าไปจะได้รับการบำรุงอย่างยิ่ง ทั้งยังมีอายุยืนยาว!
สวรรค์!
เมื่อเห็นถึงตรงนี้ หลี่ฉางเซิงพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง!
ที่แท้การฝึกเคล็ดปลูกเซียนห้ากระดูกเป็นเพียงฉากบังหน้า แต่ความจริงคือหลอมร่างของเขาให้กลายเป็นเนื้อไท่ซุ่ย!
นี่เห็นชัดว่าเป็นแผนที่มีคนวางไว้!
ร่างเดิมของเขาอุตส่าห์ฝึกฝนอย่างยากลำบากมาตลอดสี่สิบปี ที่แท้กลับกำลังตัดเย็บชุดวิวาห์ให้ผู้อื่น!
หากวันนี้ไม่ล่วงรู้ความลับของม้วนเซียนเหล็ก เกรงว่าเขาคงถูกปิดหูปิดตาไปตลอดกาล!
เช่นนั้นเมื่อร่างกายกลายเป็นสภาพนี้แล้ว ทั่วทั้งร่างเหลือเพียงมือซ้ายข้างเดียวที่ขยับได้ เขาจะพลิกสถานการณ์ได้อย่างไร?
สายตาของเขาหยุดลงบนม้วนเซียนเหล็ก
จากนั้นก็เลื่อนไปยังศพเหล็กที่ถือม้วนเซียนเหล็กอยู่
หนทางพลิกสถานการณ์อยู่ในเคล็ดหลอมศพนี่เอง