เจียงสี่จูสะดุ้งกับเสียงตะคอกของเขา แล้วถลึงตาใส่
“ทำไมจะไม่ได้ ก่อนหน้านี้นายไม่ใช่เอาแต่ร้อนใจอยากหย่าเหรอ ฉันก็แค่ทำตามความต้องการของนายเอง ดูสิ เมื่อกี้นายทำหน้าแบบนั้นทำไม!
ฉันไม่สบายใจถ้าต้องอยู่กับนาย นายรับปากแล้วว่าจะทำหน้าที่สามี แต่ไม่ยอมให้ฉันทำหน้าที่ภรรยา ตอนนี้นายกลับคำ ฉันไม่เชื่อนายหรอก
ขอแค่นายเอาเงินมาคืนฉันได้ พรุ่งนี้เช้าเราไปจดทะเบียนหย่ากัน ยังไงนายก็มีใบรายงานขอหย่าเตรียมไว้แล้ว”
ขอแค่เฉินชิงซานเอาเงินมาให้ได้ เธอก็จะหย่าทันที แล้วย้ายไปอยู่หอพักของสหพันธ์สตรี
จะได้ตั้งใจวาดรูปกับเตรียมสอบ
จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งกลับให้ลำบากในวันที่ฝนตก
เอ๊ะ จริงด้วย หอพักของสหพันธ์สตรี ต่อให้ไม่หย่า เธอก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้เหมือนกันนี่นา
พรุ่งนี้พอไปทำงาน เธอต้องไปถามหัวหน้าหลี่ดูแล้ว
พอสบกับแววตาเปิดเผยตรงไปตรงมาของเธอ เฉินชิงซานก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“นั่นเป็นปฏิกิริยาปกติของผู้ชาย ไม่มีความคิดอื่นแอบแฝง เธอวางใจเถอะ ตัวเธอไม่มีเนื้อสักสองขีด ฉันไม่แตะเธอหรอก”
พูดพลางนั่งลงตรงขอบเตียง แล้วเหยียบพื้นหารองเท้าผ้าใบเจี่ยฟางที่เพิ่งถูกเตะไปข้างๆ
เจียงสี่จูเตะเข้าที่แผ่นหลังเขาอีกที
“ยังจะมาจู้จี้อีก! เอาเงินมาให้ฉัน พรุ่งนี้เราไปที่สำนักงานเขตจดทะเบียนหย่ากันเลย จะได้ไม่ต้องรังเกียจกันไปมา!”
เธอยังจำคำเตือนที่เขาพูดกับเธอตอนเที่ยงได้
พูดอะไรว่าอย่าพูดจาสนิทสนมกันเกินไป ใครอยากสนิทกับเขากัน กลับมาทีไรก็ไม่เปื้อนโคลนทั้งตัว ก็เหม็นเหงื่อไปทั้งตัว
เฉินชิงซานเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า
“ใบรายงานขอหย่าถูกผู้บังคับการการเมืองยกเลิกไปแล้ว ต้องยื่นขอใหม่ พรุ่งนี้ฉันจะไปยื่น