“ถ้านายคิดว่าเงินน้อย ฉันเพิ่มให้ได้ นาฬิกาข้อมือเรือนนี้เอาไปเป็นของค้ำประกันก่อนก็ได้”
เฉินชิงซานเดินไปข้างโต๊ะสองก้าว ปลดนาฬิกาสายหนังวัวสีน้ำตาลออก วางไว้ที่มุมโต๊ะ
ท่าทีแข็งกร้าวอย่างมาก
เจียงสี่จูมองนาฬิกาสายสีน้ำตาลตรงมุมโต๊ะ หน้าปัดสีดำ กระจกบนหน้าปัดสะท้อนแสงไฟสลัว
เห็นรอยขีดข่วนบางส่วนชัดเจน
มือทั้งสองข้างของหล่อนวางแนบข้างกล่องข้าวเบา ๆ นั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างเรียบร้อย เงยหน้ามองชายผู้มีสีหน้ามุ่งมั่นที่ยืนอยู่ข้างกาย
แววตามีแต่คำวิงวอน
“ฉันหาเงินเลี้ยงนายได้นะ ทำให้นายไม่ต้องหยิบยืมเงินใช้ทุกเดือน แล้วก็ทำให้ชีวิตเรายิ่งนับวันยิ่งดีได้
นายอย่าหย่ากับฉันเลยนะ
ขอร้องล่ะ~ ถ้าฉันกลับไป ฉันก็จะเป็นหญิงสาวหย่าร้างคนแรกของหมู่บ้านเลยนะ ชีวิตลำบากมาก แค่น้ำลายคนก็จมฉันตายแล้ว”
หล่อนแกล้งทำตัวน่าสงสาร
ที่จริงก็ไม่ได้แกล้งนัก
ดูจากการกระทำของหล่อนในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ถ้าคนทางบ้านรู้เข้าแม้แต่นิดเดียว หล่อนก็ได้โดนประณามว่าเป็นหญิงเจ้าชู้ไม่รักศักดิ์ศรีแน่
ถึงตอนนั้น พ่อแม่พี่สะใภ้ก็ต้องถูกนินทาไปด้วย
ที่สำคัญที่สุดคืออีกสองปี
หล่อนอาจถูกพิพากษ์วิจารณ์ว่ามั่วสุมความสัมพันธ์ชายหญิง
เว้นเสียแต่ว่าหล่อนจะหาคนที่แดงกว่าและถูกต้องกว่าเฉินชิงซานมาเป็นคู่แต่งงาน ทั้งยังปกป้องหล่อนไม่ให้ถูกพิพากษ์วิจารณ์ได้ ก่อนจะถึงยุคนั้น