หลินซู่หลานกับโจวเสวี่ยอิงและคนอื่น ๆ อีกหลายคน ต่างมองเจียงสี่จูที่กำลังโต้เถียงกับบรรดาผู้บริหารด้วยสีหน้าตะลึงงัน
พูดเก่งจริง ๆ ด้วย
“ยัยโง่” โจวเสวี่ยอิงพึมพำด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
นึกว่าเธอจะฉลาดขึ้นแล้วเสียอีก
ที่แท้ก็ยังเป็นยัยทึ่มเหมือนเดิม
“เธอว่าคนอื่นโง่เหรอ? คะแนนสอบข้อเขียนของเขายังสูงกว่าเธอเลย ถ้าจะมีคนโง่ก็คงเป็นเธอนั่นแหละ” หลินซู่หลานสวนกลับ ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันที
“นี่เธอไม่ได้กำลังด่าฉันว่าโง่อยู่ใช่ไหม โจวเสวี่ยอิง!”
โจวเสวี่ยอิง: ......
“ตอนสอบเจียงสี่จูไม่ได้ตอบข้อสอบเลยสักข้อ ตอนฉันส่งกระดาษคำตอบ เธอยังวาดอะไรเล่นอยู่บนกระดาษทด ฉันเห็นกับตาเลย”
พูดจบ โจวเสวี่ยอิงก็ไม่อยากเถียงกับหลินซู่หลานต่อ
เธอหมุนตัวเดินจากไปทันที
ต้องเป็นหัวหน้าเซียวตั้งใจจัดอันดับคะแนนสอบข้อเขียนของเจียงสี่จูให้เป็นที่หนึ่งแน่
ก็เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าหลินซู่หลานได้ข้อสอบมาก่อนนั่นเอง
จากที่เธอรู้จักหลินซู่หลาน ด้วยความสามารถระดับนั้น ถ้าไม่ได้คำตอบมาก่อน ไม่มีทางทำข้อสอบเสร็จภายในครึ่งชั่วโมงได้
หลินซู่หลานมองโจวเสวี่ยอิงที่สวมกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลกับรองเท้าส้นสูงสีขาว
แล้วกลอกตาใส่
เธอทนเห็นหน้าโจวเสวี่ยอิงไม่ได้จริง ๆ แค่เห็นก็โมโหแล้ว
สายตาของเธอหันไปมองเจียงสี่จูที่เดินเข้ามาพร้อมผมถักเปียสองข้าง
ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
เธอชอบคบกับคนตรงไปตรงมาแบบนี้
ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม คบหาด้วยแล้วสบายใจ
อย่างไรเสีย เธอก็เข้ามาได้เพราะใช้เส้นสายอยู่แล้ว
คำที่เจียงสี่จูพูดสวนแม่ของเธอก็ไม่ผิด แม่ของเธอวางแผนแบบนั้นจริง ๆ