โจวหงตอบรับพี่สาวของเธอเป็นคนแรก หลังจากตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มตอบตกลง
“อ้าว จะให้ฉันแวะไปส่งไหม เดินกลับไปก็ไกลอยู่เหมือนกันนะ”
โจวหงพูดพลางตบแฮนด์รถจักรยานของตัวเอง
เธอเพิ่งซื้อจักรยานมาใหม่ ยังเป็นยี่ห้อหงหวงอีกด้วย
ที่พูดถึงจักรยานคันนี้ ก็ต้องยกความดีความชอบให้เฉินชิงซานด้วย อาศัยแค่คูปองสินค้าอุตสาหกรรมของพ่อบ้านเก่าจ้าวบ้านเธอ จะมีปัญญาเก็บได้พอเมื่อไหร่
สามีของเธอ จ้าวหู่ กับเฉินชิงซานทำงานด้วยกัน เฉินชิงซานเป็นผู้พันของกองร้อย 2 กรม 101 ส่วนสามีของเธอเป็นผู้นำทางการเมืองของกองร้อย 2 กรม 101
คูปองสินค้าอุตสาหกรรมสำหรับซื้อจักรยาน ครึ่งหนึ่งเป็นของที่สามีเธอเอาคูปองเนื้อและคูปองแป้งขาวไปแลกกับเฉินชิงซาน
จะว่าไปแล้ว เฉินชิงซานไม่เสียทีเป็นคนมาจากเมืองหลวง ครอบครัวแบบพวกเธอทั้งปีก็ได้กินแป้งขาวกับเนื้อไม่กี่ครั้ง แต่เฉินชิงซานต้องกินเนื้อทุกวัน กินแป้งขาวทุกมื้อ
ก็ไม่แปลกที่คนในเขตทหารจะพูดกันว่า เฉินชิงซานมีเส้นสาย
ถ้าไม่มีเส้นสาย ใครจะเลี้ยงดูหนุ่มร่างใหญ่ที่กินจุและต้องกินแต่ของดี ๆ แบบนี้ไหว
เจียงสี่จูมองตาข่ายและถุงผ้ากองพะเนินอยู่แทบเท้า ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ได้เหรอคะ จะไม่ลำบากพี่เกินไปหรือเปล่า”
“ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก รีบเอาของมาใส่ ตะกร้าหน้ารถฉันก็ไม่มีอะไร เธอเอาตาข่ายแขวนไว้ที่คานหน้ารถนี่แหละ”