จ้าวหู่ฟังน้ำเสียงราวกับภรรยาน้อยใจของเขา ก็คิดว่าทั้งสองคงมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่
ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ช่วงนี้นอกจากเรื่องหลิวเหวินฮั่นแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษอีก
เขาคว้าเข็มขัดสนามที่เอวของเฉินชิงซานไว้ ไม่ให้ปีนข้ามเข้าไป แล้วกระซิบอธิบายเหตุผลให้ฟัง
“เรื่องที่หลิวเหวินฮั่นคอยก่อกวนน้องเจียง ตอนนี้สรุปไม่ได้จริง ๆ หมอนั่นเจ้าเล่ห์เกินไป ปากแข็งว่าเหรียญเกียรติยศนั่นไม่ใช่เขาส่งมา กองการเมืองก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่ตำหนิตักเตือนด้วยวาจา”
“แต่ทุกคนก็เชื่อเรื่องที่น้องเจียงเล่า เพียงแต่การจัดการปัญหาต้องมีหลักฐาน ตอนนี้ยังสืบที่มาของเหรียญเกียรติยศนั่นอยู่ ถ้าพวกคุณสองสามีภรรยาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ ก็เข้าทางหลิวเหวินฮั่นพอดีไม่ใช่หรือ ในฐานะผู้ชาย นายควรจะ...”
ปลายเท้าของเฉินชิงซานค่อย ๆ ลดลงจากรอยแยกบนกำแพง
เขาดึงไฟฉายที่คาบอยู่ในปากออก ขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเย็น
“อะไรคือได้แต่ตำหนิตักเตือนด้วยวาจา เขามาก่อกวนเจียงสี่จูถึงที่นี่จริง ๆ ตอนที่เขาให้เหรียญเกียรติยศนั่น ก็มีคนเห็นไม่ใช่แค่คนเดียว ขนาดนี้แล้วยังสืบไม่เจออีกหรือ ยามประตูเขตบ้านพักครอบครัว พวกนายไปถามกันหรือยัง กองการเมืองตกลงได้สืบสวนบ้างหรือเปล่า!”