ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ อีกสิบนาทีก็ถึงเวลาเข้างานแล้ว
เธอเข็นจักรยานผู้หญิงรีบร้อนออกจากบ้าน
พี่โจวหงนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ใต้ต้นเอล์มหน้าบ้าน กำลังคุยกับป้าสองสามคน
“สหายแซ่เจียง เมื่อคืนนอนหลับสบายดีสินะ ตื่นเอาป่านนี้เลย?”
พี่โจวหงยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู
ก็ว่าแล้ว เตียงเล็กขนาดนั้น ถ้าไม่มีเธอคอยช่วย ทั้งสภาพของชิงซานที่ดูเหมือนจะเอาการเอางานไม่ไหว อย่างน้อยก็คงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะผ่าฟืนได้
“เมื่อคืนดื่มเหล้าไปนิดหน่อย เลยตื่นสายค่ะ ฉันไปทำงานก่อนนะคะพี่โจว ป้าทุกคนคุยกันต่อเถอะ”
พี่โจวหงรีบโบกมือให้เธอไปทำงาน
พอเธอไปแล้ว หวังเยี่ยนลี่ เพื่อนบ้านที่กำลังเด็ดเห็ดซึ่งเก็บมาจากบนเขา ก็เอ่ยขึ้นว่า
“ถ้าถามฉันนะ สหายแซ่เจียงคงอีกไม่นานก็ท้องแล้วล่ะ ดูท่าทางตอนผู้พันเฉินผ่าฟืนหน้าบ้านวันนี้สิ แวบเดียวก็รู้ว่าใช้ได้”
“ก็ไม่แน่หรอก ผู้ชายบางคนท่าทางดูดี แต่เอาเข้าจริงก็แค่นั้น”
“สามีคุณแซ่จางไม่เอาไหนใช่ไหมล่ะ ฉันจะบอกให้ เอาไตหมูกับไตแพะให้เขากินเยอะ ๆ
ไปตลาดเล็กแถวนั้น บางทีก็มีเอามาปนขายกับเครื่องใน ซื้อมาให้สามีคุณบำรุงเสียบ้าง หอยแก่แบบคุณอาจให้กำเนิดไข่มุกได้อีกเม็ดก็ได้นะ ฮ่า ๆ ๆ”
“เบาเสียงหน่อยสิ เสี่ยวหลิวตรงมุมตะวันออกเฉียงเหนือยังไม่ออกไปทำงานเลย คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวพวกนี้ขี้อายจะตาย ครั้งก่อนฉันล้อเล่นกับเสี่ยวหลิวไปที ตอนนี้เธอยังเดินเลี่ยงหน้าฉันอยู่เลย”
“หนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ นะ ดูภรรยาสาว ๆ พวกนั้นสิ แต่ละคนเหนื่อยจนไปทำงานสายกันหมด ไม่เหมือนพวกเรา วันนี้ฉันตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่งแน่ะ”