เจียงสี่จูนอนหลับยาวไปจนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า
คิดว่าเฉินชิงซานคงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ ไม่อยากทิ้งภาพลักษณ์ว่าเป็นคนขี้เซา เธอจึงค่อย ๆ พยุงตัวลุกจากเตียง
ในห้องนอนไม่มีแม้แต่ตู้
เสื้อผ้าของเธอใส่รวมอยู่ในกระสอบป่าน แม้จะไม่มีอะไรหรูหราเป็นพิเศษ แต่โดยรวมก็ปกติดี
เธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้าฝ้ายดาครอนสีน้ำเงินมาเปลี่ยน
รองเท้าเป็นผ้าสีดำล้วนเย็บอย่างแข็งแรง ปักลายดอกเหมยที่หน้า ปักด้วยมือทีละเข็มโดยแม่ของร่างเดิม
ครอบครัวของร่างเดิม หากรู้ว่าร่างเดิมถูกฆ่าโดยลูกเขยที่พวกเขาเลือกเอง ไม่รู้จะเศร้าแค่ไหน
เสื้อผ้าชุดนี้ของเธอ ในเขตที่พักครอบครัวทหารถือว่าแต่งตัวค่อนข้างเชย
แต่ในชนบท แค่กางเกงผ้าฝ้ายดาครอนสีน้ำเงินตัวเดียว ก็พอให้คนอิจฉาได้แล้ว
ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาพิเศษนั้น ช่วงปีก่อน ๆ หนังสือพิมพ์กับเสียงกระจายในชนบทต่างรณรงค์ให้ "สร้างความงามสี่ประการ" ทั้งวัน ซึ่งหนึ่งในนั้นรวมถึงการให้ผู้หญิงสวมใส่สีแดงสีเขียว
ดังนั้น บรรดาพี่สะใภ้ทันสมัยในเขตที่พักจึงมักสวมกระโปรงบูลาจีสีแดง สีฟ้าน้ำ
เจียงสี่จูคิดว่า รอจัดการเรื่องวุ่นวายพวกนี้ให้เรียบร้อยแล้ว จะไปซื้อผ้าสักหน่อย หาคนตัดชุดกระโปรงสวย ๆ สักสองสามชุด
หลังจากมัดผมเรียบร้อย เธอไปล้างหน้าข้างอ่างน้ำ
มองเห็นเสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ ที่วางอยู่ในอ่างเคลือบลายดอกโบตั๋น หันไปเห็นราวตากผ้าที่ขึงไว้ในลานบ้าน มีผ้าตากเรียงรายอยู่แถวหนึ่ง ความรู้สึกที่มีต่อเฉินชิงซานก็ดีขึ้นอีกนิด