เฉินชิงซานเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาถือไฟฉายเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ สีหน้าพลันมืดครึ้ม
นี่ใครกัน?
ดึกดื่นป่านนี้มาอยู่บ้านเขา
“นายเป็นใคร! เจียงสี่จูอยู่ไหน!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยคำซักถาม หิ้วปลาและไก่เดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่
หรือป้าคนโตของเขาจะฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่บ้าน พาผู้ชายมาซ่อนไว้ในห้องของเจียงสี่จู?
เจียงสี่จูสมองเลอะเลือนขึ้นมาอีกแล้วหรือไง?
ถ้าเธอยังไม่หย่ากับเขา แต่กลับไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นเข้า ชื่อเสียงเธอคงป่นปี้ ต่อให้แต่งงานไปแล้ว คนอื่นก็ยังดูถูกเธออยู่ดี
ยังไม่ทันถึงห้องโถงใหญ่ ก็เจอเจียงสี่จูถือ ตะเกียงน้ำมันเดินออกมา เธอยกตะเกียงส่องมาทางเขา
“เขาเป็นใครน่ะ?”
เขาพยายามสงบใจให้มากที่สุด
เตือนตัวเองว่าโดนสวมเขามาหลายปีแล้ว ต้องใจเย็นเข้าไว้
ห้ามระบายอารมณ์ใส่ผู้หญิงโดยไม่ยั้งคิด
ต้องรู้ความจริงของเรื่องนี้...
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่สบายใจไม่ได้ อุตส่าห์พอเสร็จภารกิจก็ลงแม่น้ำไปจับปลาให้เธอ
คิดว่าจะให้เธอดื่มซุปปลา บำรุงร่างกาย
กลัวเธอจะรู้สึกว่าเนื้อปลาจืดชืดไม่มีรสชาติ เลยไปขอซื้อไก่จากชาวบ้านมาก่อนหนึ่งตัว
แวะช่วยชายชราในหมู่บ้านซ่อมหลังคา เลยเสียเวลาไปหน่อย แต่ชายชราก็มอบพริกหนึ่งพวงกับกระเทียมหนึ่งพวงให้เขา
เขาคิดเอาไว้หมดแล้ว
พรุ่งนี้ผู้บังคับกองพันให้เขาหยุดหนึ่งวัน
ช่วงเช้าจะตุ๋นซุปปลา
ช่วงบ่ายจะขึ้นเขาไปดูว่าพอจะหาเห็ดได้บ้างไหม แล้วผัดไก่รสเผ็ดใส่เห็ดให้เธอกิน
รู้อย่างนี้ไม่น่าทำเรื่องขายหน้าเลย
ดูเหมือนหมาจ้อกไม่มีผิด
“เรียกพี่สิ เขาเป็นพี่ชายคนโตของฉัน”
เจียงสี่จูมือหนึ่งปิดจมูก อีกมือถือตะเกียงน้ำมันส่องเขา พลางเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าเฉินชิงซานยังทำตัวมอมแมมแบบนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าบ้าน
ดูเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัวนั่นสิ