บทที่ 5 มือนําโชค

บทที่ 5 มือนําโชค

หลังกินข้าวเช้าเสร็จไม่นาน อนุภรรยาทั้งสามก็ชวนเซี่ยเสี่ยวเซียงมาตีไพ่นกกระจอก

เซี่ยเสี่ยวเซียงตีไพ่นกกระจอกไม่เป็น กฎกติกาต่างก็เพิ่งเรียนมา ทักษะการเล่นสู้พวกอนุภรรยาทั้งสามไม่ได้ แถมดวงก็ไม่ค่อยดีอีก

นั่งหน้าโต๊ะไพ่ได้ไม่นาน เงินในกระเป๋าก็หมดเกลี้ยง

ด้านฐานะการเงิน เธอสู้สามอนุภรรยาไม่ได้ แต่ถ้าลงจากโต๊ะตอนนี้ก็จะเสียหน้ามากเกินไป ยิ่งโดยเฉพาะอนุภรรยาคนที่สามที่นั่งตรงข้ามกำลังยิ้มมองเธอ เหมือนกำลังรอให้เธอขายหน้า

ระหว่างที่กำลังลังเลนั้น ไพ่รอบใหม่ก็เริ่มขึ้นแล้ว

เซี่ยเสี่ยวเซียงเปิดกระเป๋าสตางค์ดู เธอไม่ได้ร่ํารวยเหมือนอนุภรรยาคนอื่นๆ เล่นแพ้ไปสองสามครั้ง ในนั้นเหลือแค่เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ

อนุภรรยาคนที่สองสังเกตเห็น: "คุณไม่เป็นไรนะ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

ยังไม่ทันที่เซี่ยเสี่ยวเซียงจะตอบ อนุภรรยาคนที่สามก็พูดตัดหน้าไปว่า: "เธอเงินหมดแล้วเหรอ? ไม่เป็นไร เขียนสัญญาเงินกู้ไว้ก่อน ค่อยๆ ใช้คืนก็ได้"

อนุภรรยาคนแรกบอก: "ดวงมันวนเวียนไปมา เดี๋ยวก็ไม่แพ้หรอก"

อนุภรรยาคนที่สอง: "ไม่อย่างนั้น ฉันไปเชิญภรรยาหลวงมาแทนเธอดีไหม?"

เสียงคนสับไพ่นกกระจอกดังซ่าๆ ราวกับเสียงเหรียญเงินไหลออกไป เซี่ยเสี่ยวเซียงตัดสินใจเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวก่อน" เซี่ยเสี่ยวเซียงลุกขึ้นยืน: "ฉันไปหาใครสักคนก่อน เดี๋ยวกลับมา"

"หาใคร?"

อนุภรรยาทั้งสามมองหน้ากันและกัน เธอเองก็รีบร้อนเดินขึ้นไปชั้นบนแล้ว

เสียงฝีเท้าของเธอหายไปที่ตรงบันได อนุภรรยาคนที่สามคลําไพ่ขึ้นมาใบหนึ่ง ลากมุมปากเบ้ๆ: "หาใคร? ฉันว่าไม่ใช่หนีไปแล้วเหรอ?"

อนุภรรยาคนแรกปรามอย่างไม่ถือสา: "เธอก็ใช่ ครั้งแรกที่เธอมาเล่น จะไปแกล้งเธอทําไม? เธอยังมีลูกสาวต้องเลี้ยงอีกนะ มันไม่ง่ายเลย"

"แกล้ง? ฉันเปล่า แค่ดวงเธอไม่ดีเอง"

อีกสองคนก็เถียงไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

การตีไพ่นกกระจอกก็ต้องดูดวงด้วย แต่เผอิญวันนี้ดวงของเซี่ยเสี่ยวเซียงไม่ดีจริงๆ ต่อให้พวกเธอผ่อนปรนเท่าไหร่ก็ช่วยไม่ฟื้น

ไม่นาน เซี่ยเสี่ยวเซียงก็กลับมาเสียงดังตึกๆ

เธอนั่งลงที่โต๊ะไพ่ใหม่ แต่อยู่ในอ้อมกอดกลับมีเด็กหญิงตัวขาวนุ่ม เพิ่งไปแย่งมาจากคุณชายสี่โหลวเมื่อครู่

หม่าวหม่าวนั่งบนตักของแม่ มองไพ่นกกระจอกตรงหน้าอย่างงุนงง เธอแหงนหน้าขึ้นสูง: "แม่?"

เซี่ยเสี่ยวเซียงก้มหน้าลงซดแก้มเธอฟอดใหญ่ พลางคลําไพ่ พลางพูดอย่างเบิกบาน: "หม่าวหม่าวจ๋า หนูนั่งตรงนี้แหละ เอาโชคดีๆ มาให้แม่หน่อย"

"โอ้" หม่าวหม่าวก็นั่งเรียบร้อย ทําหน้าที่เป็นเครื่องรางนำโชคให้แม่

อนุภรรยาทั้งสามมองสบตากัน อนุภรรยาคนที่สามเป็นคนแรกที่หัวเราะออกมา

ก็ไม่ใช่การไหว้พระหรือไฉ่สิ่งเอี้ย นั่งอยู่ตรงนี้จะมีประโยชน์อะไร?

ไพ่รอบใหม่เริ่มขึ้น อนุภรรยาคนที่สามเป็นคนทิ้งไพ่ใบแรกก่อน ผ่านไปสองสามรอบถัดมา ไม่นาน ทุกคนก็ทยอยเตรียมไพ่กันเรียบร้อย รอแค่จั่วไพ่ใบสุดท้ายที่เป็นกุญแจแล้วจะน็อค

เวียนมาถึงเซี่ยเสี่ยวเซียงจั่วไพ่ แต่เธอกลับไม่ขยับ

เซี่ยเสี่ยวเซียงก้มหน้าหลอกล่อลูกสาว: "หม่าวหม่าว ลองหยิบปาโถ่งให้แม่ซักใบสิ หยิบทางนี้"

"โอ้"

หม่าวหม่าวเอื้อมมือน้อยๆ ออกมา หยิบไพ่ให้เธอหนึ่งใบ

อนุภรรยาทั้งสามมองอย่างงงงวยไปหมด ไม่รู้ว่าเธอทําแบบนี้ทําไม

หรือว่าไพ่จะหยิบอะไรก็ได้อย่างที่ปากพูด?

เห็นเซี่ยเสี่ยวเซียงรับไพ่ไป ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาในไม่ช้า เธอดันไพ่ลงตะโกนอย่างดีใจว่า: "ฉันน็อคแล้ว!"

"อะไรนะ?!"

"น็อคจริงเหรอ?"

อนุภรรยาทั้งสามรีบเข้าไปดู ไม่ผิดด้วย น็อคจริงๆ และไพ่ใบสุดท้ายก็คือ ปาโถ่ง ตามที่เซี่ยเสี่ยวเซียงเจาะจงไว้ไม่มีผิด

ทั้งสามควักเงินพลางพูดว่า: "ดวงเธอนี่ดีจังเลยนะ"

"ดูท่าฮวงจุ้ยจะมาทางเธอแล้ว"

เซี่ยเสี่ยวเซียงพูดอย่างดีใจว่า: "เป็นดวงของหม่าวหม่าวดีต่างหาก"

ในรอบไพ่ต่อๆ มา ดวงของเธอก็ยังดีมากจนไม่น่าเชื่อ บางครั้งเหมือนอธิษฐานให้หม่าวหม่าวช่วยหยิบไพ่ให้ อนุภรรยาทั้งสามได้ยินแต่เสียง "ฉันน็อคแล้ว!" ของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่นาน เซี่ยเสี่ยวเซียงก็ได้เงินที่เสียหมดกลับคืนมา กระเป๋าตุงขึ้น และยังเหลือเฟืออีก

ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน

ต้องรู้ไว้ว่าไม่นานก่อนหน้านี้ เซี่ยเสี่ยวเซียงยังแพ้ติดต่อกันอยู่เลย

ชั่วพริบตาเดียว ดวงของเธอกลับตาลปัตร ราวกับมีเทพเจ้าแห่งโชคลาภมานั่งที่ตําแหน่งของเธอ ทรัพย์สินเงินทองไหลมาหา

และการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ก็เกิดขึ้นหลังจากหม่าวหม่าวมาถึง ไพ่สำคัญบางใบล้วนเป็นหม่าวหม่าวที่หยิบออกมาแทนเธอทั้งนั้น

ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง ใครๆ ก็ไม่กล้าเชื่อ ว่าเธอจะต้องการอะไรก็หยิบได้อย่างนั้นจริงๆ

ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะไพ่

อนุภรรยาคนที่สองพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ: "ตั้งแต่หม่าวหม่าวมา ดวงเธอก็ดีเลยนะ"

"หม่าวหม่าวของเรามือนําโชค ดวงดีจะตายไป" เซี่ยเสี่ยวเซียงคว้ามือน้อยๆ ของลูกสาวมาจูบ พูดอย่างภูมิใจ: "แต่ก่อน ตอนห้างสรรพสินค้าจัดงานครบรอบ ซื้อครบหนึ่งเหรียญก็จับฉลากได้ครั้งนึง หม่าวหม่าวเราจับครั้งเดียวก็ได้รางวัลใหญ่เลย! นาฬิกาหนึ่งเรือน ที่ร้านขายตั้งสิบเหรียญเงิน"

หม่าวหม่าวถูกเธอซดจนคันที่กลางฝ่ามือ หลบซุกอกแม่หัวเราะคิกคัก

บรรดาอนุภรรยามองดูมือของหม่าวหม่าวอย่างแปลกใจ

มือเล็กๆ คู่นี้ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ จ้ําม่ํา หลังมือมีลักยิ้มเนื้อสองสามรอย นิ้วสั้นๆ แค่กํากระดาษไพ่ไว้ได้ใบหนึ่ง

มือนําโชค?

"มหัศจรรย์ขนาดนี้เลยจริงๆ เหรอ?" อนุภรรยาคนที่สองอดใจไม่อยู่ "หม่าวหม่าว ขอยืมโชคของหน่อยได้ไหม"

"ได้สิ"

เซี่ยเสี่ยวเซียงใจกว้างส่งลูกสาวให้เธออุ้ม

พอไพ่รอบใหม่เริ่มขึ้น อนุภรรยาคนที่สองก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ลูบคลําไพ่มาแต่เช้า ยังไม่เคยมีครั้งไหนรู้สึกราบรื่นเป็นพิเศษเหมือนครั้งนี้เลย

ยังไม่ทันรอให้คนอื่นเตรียมตัวดี อนุภรรยาคนที่สองก็พูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ: "ฉันน็อคแล้ว?"

คนอื่นแตกตื่น

"จริงเหรอ?"

"ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้จริงเหรอ?"

อนุภรรยาคนแรกก็นั่งไม่ติด จับมืออ้วนๆ ของหม่าวหม่าวมาลูบ อยากสัมผัสโชคด้านเงินทองของเธอหน่อย: "มือเล็กๆ นี่มีเงินใช้ได้จริงเหรอ? หรือว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภปลุกเสกให้แล้ว?"

เซี่ยเสี่ยวเซียงอุ้มลูกสาวกลับมาอย่างดีอกดีใจ ซดแก้มนุ่มฟอดๆ ของลูกสาวอยู่นั่น: "จะปลุกเสกหรือไม่ปลุกเสกฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าหม่าวหม่าวคือดาวนําโชคเล็กๆ ของแม่"

หม่าวหม่าวเองก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ยื่นมือกอดตอบแม่ บุ้ยปากจูบฟอดๆ บนหน้าแม่สองที: "หนูช่วยแม่หาเงินนะ"

แม่ลูกคลอเคลียแนบชิดกัน อนุภรรยาคนที่สองมองดูด้วยความอิจฉา

เธอร้อนรนยื่นมือ: "ขอยืมอุ้มหน่อยสิ"

ในห้องไพ่ครื้นเครงกันยกใหญ่ พออนุภรรยาคนที่สามเสียเงินเหรียญในกระเป๋าจนหมด จบการตีไพ่ของวันนี้ มือนําโชคเล็กๆ ของหม่าวหม่าวก็โด่งดังไปทั่ว

ภรรยาหลวงไม่ได้ร่วมวงไพ่ของพวกเขา พอรู้เรื่องก็ประหลาดใจมาก จับมืออ้วนๆ ของหม่าวหม่าวพลิกไปพลิกมา: "ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้จริงเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

อนุภรรยาคนที่สองเสริมว่า: "หม่าวหม่าวนั่งข้างใคร คนนั้นก็ชนะ ศักดิ์สิทธิ์จะตาย"

"แม่หม่าวหม่าวบอกว่าลูกเป็นมือนําโชค ฉันไม่เชื่อหรอก ไม่เคยเจอดวงดีขนาดนี้มาก่อน วันนี้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

หม่าวหม่าวร่วมวงตีไพ่กับบรรดาอนุภรรยามาครึ่งค่อนวัน เริ่มง่วงแล้ว ปฏิกิริยาก็เชื่องช้าลง ซุกตัวพิงอยู่บนตักภรรยาหลวง เหมือนตุ๊กตาฝรั่ง ปล่อยให้ทุกคนจับมือเล็กๆ ของเธอลูบคลําไปมา

ภรรยาหลวงกําลังจะพูดอะไรบางอย่าง

"มือนําโชคอะไรกัน? แบ่งให้ฉันพึ่งโชคบ้างสิ"

เสียงทุ้มใสแฝงรอยยิ้ม มาพร้อมเงาร่างหนุ่มเจ้าชู้สง่างามที่ลอยละล่องถึง

นั่นคือพี่ชายคนสุดท้องของหม่าวหม่าว คุณชายสามแห่งตระกูลโหลว โหลวหงเจี้ยนกลับมาบ้านแล้ว