“อาเสวย ลูกเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมแค่ลื่นล้มเฉย ๆ”
ภรรยาหลวงรีบเดินเข้ามาในห้อง จับแขนลูกชายพาดบ่าตัวเอง แล้วออกแรงดึงเขาขึ้นจากพื้น
หล่อนแรงไม่มาก แต่โชคดีที่โหลวเยียนซุยเป็นหนุ่มรูปร่างผอมบาง ถึงขาสองข้างจะไร้เรี่ยวแรง แต่ใช้แรงแขนช่วยพยุง ก็ยังนอนกลับไปบนเตียงได้อย่างราบรื่นโดยมีภรรยาหลวงช่วย
ภรรยาหลวงห่มผ้าให้เขาเรียบร้อย ถึงหันไปมองเด็กน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น
“หม่าวหม่าว หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“หนูได้ยินเสียงดังมากเลย” หม่าวหม่าวกางแขนวาดวงกลมใหญ่ว่า “หนูก็เลยมาดู แล้วเจอพี่ชาย”
ตอนนั้นแม่อี๊กำลังเก็บข้าวของ หม่าวหม่าววิ่งออกมาเล่นเอง เดินเพลินมาจนถึงบริเวณนี้ ตอนโหลวเยียนซุยล้ม หล่อนก็เล่นอยู่แถว ๆ นั้นพอดี
ภรรยาหลวงอุ้มหล่อนขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนตัวออก
“เมื่อกี๊พวกหนูคุยอะไรกันอยู่”
“พี่ชายบอกว่าช็อกโกแลต เค้กครีม แล้วก็ไอศครีม...” หม่าวหม่าวทวนซ้ำคำต่อคำไม่ตกหล่น จนมุมปากมันวาว
ภรรยาหลวง: “แค่นั้นเหรอ”
“ใช่แล้วคะ!”
ภรรยาหลวงมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ จ้องแก้มปุยยุ้ยของหล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามมองหาอะไรที่แตกต่าง
ไม่มีใครจะเข้าใจดีไปกว่าหล่อนอีกแล้ว ว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้มันเหลือเชื่อแค่ไหน
โหลวเยียนซุยคือคุณชายสี่แห่งตระกูลโหลว ปีนี้อายุสิบห้า
ปีที่แล้ว ระหว่างเดินทางเขาถูกลักพาตัว ถูกพวกคนร้ายทรมานอย่างโหดร้าย了一天一夜 ตอนที่ท่านแม่ทัพโหลวช่วยเขาออกมาได้ ร่างกายทั้งตัวมีแต่บาดแผล มือเท้าถูกคนร้ายทุบหักอย่างทารุณ ต้องหามส่งโรงพยาบาลปั๊มหัวใจอยู่หลายวันถึงรอดมาได้
ถึงจะรอดชีวิตมา แต่มือและเท้าก็ยังมีผลข้างเคียงรุนแรง ช่วงแรกแม้แต่กินข้าวยังต้องให้คนป้อน ผ่านการกายภาพบำบัดอันยาวนาน กว่าจะฟื้นฟูให้มือกลับมาใช้งานได้
แต่ขาทั้งสองข้างของเขา กลับยืนขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว
การทรมานแสนสาหัสตลอด一天一夜นั้นได้ทำลายจิตวิญญาณของเขาจนแหลกสลาย หลังจากถูกช่วยกลับมา เขาพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้ง ต้าซ่วยต้องสั่งให้คนเฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน เพื่อป้องกันไม่ให้เขาคิดสั้น
เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษมนุษย์ ขังตัวเองอยู่ในห้องทุกวัน
ภรรยาหลวงนึกไม่ออกแล้วว่าตัวเองไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเขามากี่นาน
การได้แต่มองดูบุตรชายคนเล็กที่เคยห้าวหาญองอาจ กลายเป็นคนซึมเซาหดหู่ ไม่มีอะไรทำให้หล่อนเจ็บปวดใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“เสียงท้องร้องจ๊อก ๆ —”
ได้ยินเสียงท้องร้อง หม่าวหม่าวก็กุมพุงกลม ๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
หล่อนตบพุงน้อยเบา ๆ อย่างปลอบใจ อยากให้มันเงียบเสียงลงหน่อย
แต่ไม่นานก็รู้ว่าเสียงนี้ไม่ได้ดังมาจากพุงตัวเอง แต่มันดังมาจากข้างบนหัว คือพี่ชายหิวนั่นเอง
โหลวเยียนซุยหน้าแดงนิด ๆ: “แม่ครับ ผมหิวแล้ว”
“ได้ ๆ แม่จะให้คนเอาอาหารมาให้” ภรรยาหลวงพูดพลางยิ้ม
ไม่นานสาวใช้ก็นำถาดอาหารมา ส่งกลิ่นหอมฉุย หม่าวหม่าวยืนกลืนน้ำลายอยู่ข้าง ๆ
มีคนนั่งกินเป็นเพื่อนแบบนี้ โหลวเยียนซุยกินได้มากกว่าปกติอีกนิด
พอโหลวเยียนซุยพักผ่อน ภรรยาหลวงก็จูงมือหม่าวหม่าวพาหล่อนเดินออกไปด้วยกัน
“หม่าวหม่าว หนูมาคุยเป็นเพื่อนพี่ชายบ่อย ๆ ได้ไหม”
“ได้สิคะ” หม่าวหม่าวเชิดคางกลมยุ้ยของตัวเองขึ้น พูดอย่างมั่นใจว่า “แม่อี๊บอกว่าหนูพูดมากจะตาย!”
ภรรยาหลวงยิ้มแล้วพูดว่า “หนูมาเล่นกับพี่ชาย เดี๋ยวช็อกโกแลต เค้กครีม อยากกินอะไรแม่ซื้อให้หมดเลยนะ”
อะไรนะ!?
ดันมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ!
...
ยามพลบค่ำ ต้าซ่วยกลับถึงบ้าน
พอเข้าประตูมา เสื้อนอกยังไม่ทันถอด ก็ร้อนใจถามก่อนว่า “หม่าวหม่าวมาหรือยัง”
นายทหารคนสนิทเดินตามหลัง มองนายอย่างแปลกใจ
อนุภรรยาคนใหม่ย้ายเข้าบ้าน แต่ท่านกลับถามหาเด็กน้อยก่อน?
จากด้านหลังห้องรับแขก มีหัวเล็ก ๆ ขนฟูโผล่ออกมา “คุณลุงโหลว!”
“โอ๋ ๆ!” ต้าซ่วยยิ้มตาโค้งทันที อ้าแขนรับ “หม่าวหม่าว มาให้ลุงกอดหน่อย”
หม่าวหม่าวก็ยกมือขึ้น แล้ววิ่งเข้ามาหาอย่างดีใจ
ต้าซ่วยเป็นชายวัยฉกรรจ์ หัวไหล่กว้าง ไม่ได้มีพุงพลุ้ยเหมือนคนวัยกลางคนทั่วไป หุ่นสูงใหญ่ล่ำสันประหนึ่งขุนเขา เขายกหม่าวหม่าวชูขึ้นเหนือหัวหมุนไปรอบหนึ่งอย่างง่ายดาย แล้วใช้หนวดตัวเองถูแก้มนุ่ม ๆ ของหล่อน
หม่าวหม่าวถูกถูจนหัวเราะคิกคัก “จั๊กกะจี้ จั๊กกะจี้!”
“หม่าวหม่าวตัวน้อย คิดถึงลุงบ้างไหม”
“คิดถึงสิคะ!” หม่าวหม่าวถามอย่างเป็นห่วง “คุณลุงโหลว แผลหายดีหรือยังคะ พุงยังเจ็บอยู่ไหม”
ต้าซ่วยยิ้มร่า “หายแล้ว ไม่เจ็บแล้ว”
“จริงสิ” ต้าซ่วยทำหน้าขึง จริงจังนิดหน่อย “ไหน ๆ หนูก็เข้ามาอยู่บ้านเราแล้ว ก็เหมือนกับเป็นลูกสาวของลุง ต่อไปต้องไม่เรียกคุณลุง ต้องเรียกพ่อ”
หม่าวหม่าวก็นึกขึ้นได้ทันที
แม่อี๊ก็เคยบอกเรื่องนี้กับหล่อน แต่หม่าวหม่าวดันลืมซะนี่
หล่อนเลยเปลี่ยนมาเรียกอย่างเสียงใส “ปะป๊า”
ต้าซ่วยดีใจยิ้มหน้าบานเลย เอาหนวดไปถูแก้มหล่อนอีก “อือ หม่าวหม่าวลูกสาวคนดี!”
นอกประตู มีชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารก้าวยาว ๆ เข้ามาอีกคน
หน้าตาเขาคล้ายต้าซ่วยมาก แค่ยังหนุ่มกว่า และไร้หนวดเครา คิ้วเข้มดกดวงหน้ารูปไข่หล่อคม ร่างสูงโปร่งตรงดุจต้นสน แรกเห็นรู้สึกคุ้น ๆ หม่าวหม่าวจ้องเขาตาไม่กะพริบ
สาวใช้ร้องทักว่าคุณชายใหญ่
โหลวเฟิ่งจวี่สังเกตเห็นสายตาเล็ก ๆ ที่แอบมองตัวเองนั่นอย่างรวดเร็ว
เขากวาดหางตามอง เห็นเด็กคนหนึ่งถูกพ่อตัวเองอุ้มกอดไม่ปล่อย ก็เลิกคิ้ว “พ่อ เด็กบ้านไหนเนี่ย”
ต้าซ่วยยิ้มตาหยีแนะนำให้เขา “นี่ไงที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง หม่าวหม่าว ต่อไปก็น้องสาวลูกแล้ว”
“หนูนี่เองเหรอ”
โหลวเฟิ่งจวี่สำรวจอยู่นาน
ไม่กี่วันก่อน ต้าซ่วยโดนลอบทำร้าย ตอนทบทวนเหตุการณ์ครั้งนั้น ต้าซ่วยพูดถึงหลายครั้งว่าเจอเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่งตอนหลบซ่อน
เด็กคนนี้น่ารักจริง ๆ ด้วย ตาดำกลมแป๋ว แก้มนุ่มเหมือนบีบทีน้ำจะแตก ราวกับขนมครีมพัฟ ทีบ้านมีแต่พวกน้องชายตัวแข็งเหม็นสาบเต็มไปหมด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีน้องสาวตัวหอมนุ่ม
หม่าวหม่าวส่งยิ้มหวานให้เขา “พี่ชาย”
โหลวเฟิ่งจวี่รู้สึกขำ
จะว่าไปก็เถอะ เสียงเรียกพี่ชายนี่เพราะดีจริง
“ไหน ๆ ก็เรียกพี่แล้ว จะให้เรียกเปล่า ๆ ก็กระไร”
เขาล้วงกระเป๋าชุดทหารไปทั่ว หยิบได้กระสุนหนึ่งนัดออกมาจากข้างใน
กระสุนไม่ใหญ่ มือเล็ก ๆ ของหม่าวหม่าวกำได้พอดี หล่อนถือของแข็ง ๆ ในมือด้วยความงง “นี่อะไรคะ”
โหลวเฟิ่งจวี่ยิ้มกรุ้มกริ่ม “เก็บไว้ให้ดี ถ้ามีใครตาลีตาเหลือก พี่จะยิงเปรี้ยงให้เลย”
หม่าวหม่าวงงเป็นไก่ตาแตก
แต่ไหน ๆ ก็ของขวัญพี่ชายให้มา หล่อนดีใจจนพูดขอบคุณ แล้วเก็บใส่กระเป๋าที่เคยใส่ขนมปังตอนกลางวันอย่างดี พอตอนกินข้าวค่ำเจอแม่อี๊ ก็เลยตั้งใจหยิบออกมาให้ดู
“พี่ชายให้หนูมา!”
กระสุนหนึ่งนัดเป็นประกายเย็นวาบ ทำให้เซี่ยเสี่ยวเซียงและคนอื่น ๆ ตกใจกันใหญ่
“เร็ว เร็ว เก็บเร็ว” เซี่ยเสี่ยวเซียง “ตกใจแทบตาย!”
หม่าวหม่าวเก็บใส่กระเป๋าคืนอย่างว่าง่าย
เด็กน้อยอย่างหล่อน ไม่รู้หรอกว่าคำสัญญาที่มากับกระสุนนัดนี้มันหนักหนาแค่ไหน แต่ผู้ใหญ่รู้ดี
นอกจากต้าซ่วยกับโหลวเฟิ่งจวี่แล้ว คนอื่นบนโต๊ะอาหารมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด
ยิ่งอนุภรรยาคนที่สาม ตอนกลางวันยังพูดจาดูถูกแม่ลูกคู่นี้ คิดไม่ถึงเลยว่าต้าซ่วยกับคุณชายใหญ่จะเอ็นดูเด็กน้อยคนนี้ถึงเพียงนี้
จนอนุภรรยาคนที่สามจ้องหม่าวหม่าวอยู่นาน มองหล่อนกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยคำโต ๆ เผลอสำลักน้ำแกง
เด็กน้อยนี่แอบเสกน้ำมนต์ใส่คนหรือไงนะ
ไม่อย่างนั้นจะถูกใจคนได้ขนาดนี้ได้ยังไง
เซี่ยเสี่ยวเซียงเม้มปากขำ
คนอื่นไม่รู้ แต่เซี่ยเสี่ยวเซียงรู้ดี หม่าวหม่าวของหล่อนเป็นเด็กนำโชค!
ไม่งั้น ในไห่เฉิงคนตั้งเยอะแยะ เหตุใดถึงเป็นหล่อนที่ช่วยชีวิตต้าซ่วยได้กันเล่า?