（นิยายรักหลายนางเอก พระเอกเป็นผู้ชายสารเลว ครึ่งดีครึ่งร้าย ค่านิยมไม่ระบุ สติปัญญาไม่ระบุ วิชาของตัวเอกกลืนกินภูติผีได้ เพราะฝึกฝนผ่านสิ่งภายนอก ดังนั้นตัวเองเลยคิดว่าตนเป็นจอมมารฝึกวิชา）
（ผู้เขียนถนัดเนื้อเรื่องหนังผู้ใหญ่ญี่ปุ่นนับหมื่นเรื่อง ชอบเปิดฉากเซ็กซ์บ่อยๆ เชิญเพ้งอวี้เยียน อู๋หยานจู๊ ทั้งหลายที่ผ่านทางมากรีดเข็มขัดนิรภัยก่อนทาน）
“พี่สาวตำรวจครับ ผมเป็นคนดีจริงๆ นะ!”
“วันนี้ผมหยุดการลวนลามบนรถไฟฟ้าใต้ดินได้หนึ่งเหตุการณ์!”
“โอ้? เล่ามาสิ”
“ผมห้ามใจตัวเองไว้ได้!”
หลินม่อพูดกับตำรวจสาวตรงหน้าอย่างจริงจัง
ตำรวจสาวสวยมองหลินม่อด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ ปากกาที่ถือแทบจะหักคามือ ตั้งแต่มา sampai ตอนนี้ ไอ้หน้าตาดีแต่ใจโฉดปากนี้ ไม่มีคำพูดดีๆ ออกมาจากปากสักคำ ถ้าไม่ใช่เพราะความเป็นมืออาชีพของเธอ คงได้สั่งสอนหลินม่อไปแล้ว
แต่หลินม่อกลับไม่รู้สึกรู้สา ยังโน้มตัวไปข้างหน้า แล้วลดเสียงพูด：“พี่สาวตำรวจครับ คุณไม่รู้หรอก ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวบางเฉียบขนาดไหน…”
“เอ๊ะๆ ผมยั้งมือไว้ได้ ไม่ถือว่าเป็นวีรบุรุษ ก็ถือว่าเป็นแบบอย่างทางศีลธรรมได้แล้วใช่ไหม?”
“นั่นมันพยายามก่ออาชญากรรม!”
ตำรวจสาวพูดเย็นชา：“แล้วตอนนี้นายถูกเรียกตัวมาทำบันทึกคำให้การ นั่งลง ฉันถามอะไรก็ตอบแค่นั้น อย่าพูดจาไร้สาระ!”
หลินม่อหดตัวกลับไปนั่งบนเก้าอี้อย่างจนใจ แต่สายตายังไม่วายชำเลืองมองเลขประจำตัวบนหน้าอกเธอแวบหนึ่ง
หลินม่อ อายุ 22 ปี เรียนอยู่ปีสี่ คณะประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยครูประจำเมือง
ตำรวจสาวดูแฟ้มแล้วถามเสียงเย็น：“ครั้งสุดท้ายที่นายเห็นสุวาน เพื่อนร่วมชั้นของนาย คือตอนสิบโมงเช้าวันนี้?”
“ใช่”
หลินม่อเก็บสีหน้าทะเล้นลง ฉลาดเป็นปกติแค่เสี้ยววินาที แล้วพูด：“ตอนนั้นเธออยู่บนดาดฟ้าตึกคณะ บอกว่าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ”
“ผมคิดว่าจะเรียนจบแล้ว เลยอยากชวนเธอกินข้าว แต่เห็นท่าทางเฉยเมยของเธอ ผมเลยบอกว่า ‘งั้นเธอค่อยๆ คิดเงียบๆ ไปเถอะ ผมไปหาหมิงหมิงก่อน’ ”
“พวกนายความสัมพันธ์ไม่ดี?” ตำรวจสาวถาม
“จะไปดีได้ยังไง!”
หลินม่อทำปากย่น “เธอคิดว่าผมเป็นพวกนักเลง แต่ผมยังว่าเธอทำตัวเหนือชั้นเกินไปอีก”
“เดือนที่แล้วเธอแจ้งความว่าผมดู ‘เนื้อหาอนาจาร’ ในห้องสมุด ให้ตายเถอะ นั่นมัน ‘กำเนิดวีนัส’ นะ ผลงานศิลปะยุคกลาง!”
“ศิลปะ เข้าใจไหม! จะเรียกว่าเนื้อหาอนาจารได้ยังไง ผมกับผู้หญิงไร้รสนิยมทางศิลปะคนนั้นไม่มีอะไรคุยกันได้จริงๆ”
ตำรวจสาวไม่สนใจข้อแก้ตัวของเขา ถามต่อ：“หลังจากแยกกับเธอ นายไปที่ไหน?”
“สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสิ นั่งสายสามกลับบ้าน แล้วก็…”
จู่ๆ หลินม่อก็ยิ้มออกมา ท่าทางหยาบโลนมาก “แล้วผมก็เจอสาวน้อยกระโปรงสั้นคนนั้น ตามเธอไปสามสถานี สุดท้ายตัดสินใจเป็นคนดี ตอนนี้คิดดูแล้ว น่าจะขอไอดีไลน์เธอก่อน”
“พอได้แล้ว”
ตำรวจสาวชื่อโจวเจี๋ย อายุยี่สิบหกปี เป็นตำรวจหญิงที่อายุน้อยที่สุดในชุดสืบสวนของสำนักงานตำรวจเมือง
คดีที่เธอผ่านมามากมาย แต่ไม่เคยเจอใครทำบันทึกคำให้การแล้วยังพูดเหลวไหลได้ขนาดหลินม่อมาก่อน
“นายอธิษฐานให้การหายตัวของสุวานไม่เกี่ยวกับนายเถอะ” โจวเจี๋ยปิดบันทึกคำให้การ พูดเย็นชา：“ไม่งั้น ครั้งหน้าเจอกันคงไม่ใช่นั่งคุยกันที่นี่แล้ว”
หลินม่อยืนขึ้น จู่ๆ ก็ขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงพูด：“พี่สาวตำรวจครับ บนตัวคุณมีของบางอย่าง”
“อะไร?”
“ผมหมายถึง…”
สายตาของหลินม่อจับจ้องไปที่หลังคอของเธอ ตรงนั้นมีกลุ่มควันดำที่คนธรรมตามองไม่เห็น
“ช่วงนี้คุณฝันร้ายบ่อยไหม? ตื่นตรงเวลาตีสองตีสามทุกคืน? แล้วท้ายทอยรู้สึกเย็นเฉียบ?”
รูม่านตาของโจวเจี๋ยหดลง เธอฝันแบบเดิมติดต่อกันหนึ่งอาทิตย์จริงๆ ในฝันมีเด็กสาวชุดขาวยืนอยู่ริมน้ำ หันมายิ้มให้เธอ แล้วก็จมลงไปใต้น้ำ
“นายรู้ได้ยังไง?”
หลินม่อไม่ตอบ แค่เดินไปที่ประตู พอเดินไปได้ครึ่งทาง ก็หันกลับมายิ้มแบบนักเลงๆ
“เพราะว่าความฝันนั้น ไม่ใช่ความฝันธรรมดา”
“คือมีคน... ไม่สิ คือ ‘มีบางอย่าง’ กำลังขอให้คุณช่วย”
โจวเจี๋ยขมวดคิ้ว ตะคอก：“คุณหลินม่อ นายอ่านนิยายลี้ลับมากไปหรือเปล่า?”
หลินม่อจะไปพูดเรื่องพวกนี้กับตำรวจสาวผู้ไม่เชื่อเรื่องผี ยึดมั่นวัตถุนิยมแบบเธอ คงจะบ้าไปแล้วจริงๆ
หลินม่อเห็นดังนั้นก็แค่พยักหน้าเบาๆ：“โอ้ ตำรวจไม่หลอกง่ายๆ เหมือนผู้หญิงข้างนอกจริงๆ ด้วย”
โจวเจี๋ยนั่งนิ่งอยู่กับที่ ปากกาในมือ ‘กึก’ หักออกเป็นสองท่อน ถ้ามีเทพเจ้าผีสางจริง ก็ควรจะจัดการไอ้สารเลวนี่ให้ตายไปเลย!
ก้าวออกจากสถานีตำรวจ ใบหน้าของหลินม่อก็หม่นลง
สาวสวยประจำชั้นที่ทะเลาะกับเขามาสามปี หายตัวไป สำหรับหลินม่อแล้ว น่าจะเป็นเรื่องน่ายินดี เพราะผู้หญิงคนนั้นเคยทำให้ความรักในมหาวิทยาลัยของเขาล้มเหลวมาแล้วห้าครั้ง
ทุกครั้งที่หลินม่อเพิ่งประกาศความรัก ไอ้เด็กสาวนั่นก็จะแอบเพิ่มเพื่อนอดีตแฟนของเขา แล้วไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน สุดท้ายความรักยังไม่ทันได้เริ่มก็จบลง
ก็แค่ตอนเปิดเทอมปีหนึ่ง เขาเผลอชนเธอล้ม แล้วถือโอกาสลูบคลำภูเขาสองลูกบนหน้าอกเธอแค่นั้นเอง!
จะจองเวรกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ?
“ให้แกมาคอยทำลายเรื่องดีๆ ของพี่ชายข้า ในที่สุดก็ซวยจนได้ ไปโดนหลอกไปขายที่พม่า ถูกควักไส้ควักหัวใจ ก็ไม่เกี่ยวกับข้า!”
หลินม่อสูดหายใจลึกๆ กวาดจักรยาน共享คันหนึ่ง คดีคนหายก็ให้ตำรวจเขาสืบกันเองเถอะ ตอนนี้หลินม่อยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องต้องทำ
กลางดึก
เมืองซูหนาน เขตที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง
“พี่สะใภ้! เปิดประตูเร็ว! ผมเอง ผมน้องชายพี่!”
หลินม่อกดกริ่ง แต่กลับพบว่าประตูไม่ได้ล็อก
เขาเปิดประตูเข้าไป เห็นเพียงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างอรชรสุดเซ็กซี่เพิ่งถอดเสื้อผ้าออก เหลือเพียงภูเขาสีขาวนวลสองลูก
ในจังหวะที่หลินม่อก้าวเข้ามา ผู้หญิงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นก็จัดท่าทางยั่วยวน
หลินม่อกลืนน้ำลาย ปิดล็อกประตู แล้วเดินเข้าไปหาผู้หญิงบนโซฟา
ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยที่สามีของลูกความหลินม่อเพิ่งอุปถัมภ์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ชื่อจางลี่ลี่ เจ้าของบริษัทคนนั้นอุปถัมภ์เธอได้แค่อาทิตย์เดียว วันนี้ก็เข้าโรงพยาบาลเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ
โรงพยาบาลบอกว่าน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่มีเพียงหลินม่อที่มองออก นี่มันน้ำตาลในเลือดต่ำที่ไหนกัน? นี่มันโดนผีสาวดูดพลังหยางชัดๆ!
ถูกดูดเข้าไปขนาดนี้ อีกไม่กี่ครั้งก็คงไม่รอด!
เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน กลางดึกหลินม่อสะกดรอยตามสาววัยรุ่นคนหนึ่ง หวังจะใช้ใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองขอบัญชีติดต่อเธอ 結果ถูกฟ้าผ่า
ตั้งแต่นั้นมา ในสมองของเขาก็มีวิชามารเล่มหนึ่งชื่อ 《คัมภีร์กลืนวิญญาณแดนมรณะ》
หลินม่อโอบจางลี่ลี่จากด้านหลัง กวาดสำรวจดินแดนใหม่ที่เขาไม่เคยบุกเบิก
“อื้อ~”
“คุณพ่อ~”
“วันนี้ทำไมรีบร้อนกว่าฉันอีก”
จางลี่ลี่ครางหวาน มือเย็นเฉียบลูบไปถึงของแข็งที่เสียบอยู่ด้านหลัง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ รีบถามทันที
“ไม่ถูก? นายใหญ่ขึ้นเมื่อไหร่?”
จางลี่ลี่เผลอจะหันกลับไป แต่ถูกหลินม่อกดไว้แน่นบนโซฟา：“พี่สะใภ้อย่าหันมา ผมเป็นน้องชายพี่จริงๆ นะ!”
หลินม่อหลับตา 《คัมภีร์กลืนวิญญาณแดนมรณะ》 ก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นมาอย่างชัดเจน
【ผีสาวงาม (สถานะสิงสถิต): ใช้ความงามของผีล่อลวงมนุษย์ ชอบดูดพลังหยาง หากสมสู่กับผีนี้มากเกินไป พลังหยางจะพร่องลง และตายเพราะความใคร่!】
จางลี่ลี่ยังคงหันหน้ากลับมา พอเห็นหลินม่อ กลับไม่ตกใจ แต่ดีใจสุดขีด!
ร่างกายหนุ่มแน่นนั่น พลังหยางเข้มข้นรอบกายนั่น! หากได้สมสู่กัน ได้ดูดพลังหยางจากร่างกายเขา เกรงว่าคงจะก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น!
ข้าเป็นผีสาวแท้ๆ กลับมีหนุ่มพลังหยางกล้าๆ เข้ามาหยั่งเชิงถึงที่เองงั้นหรือ?
ส่วนหลินม่อกลับชื่นชมเจ้านายคนนั้นในใจว่าโคตรเก่ง ผีตัวหนึ่งถูกเขาฝึกสอนจนเรียกพ่อก็ได้!