ผีสาวมาดูดพลังหยางฉัน? แต่ฉันมันคนฝึกปีศาจนี่นา

ตอนที่ 2 เก็บผีสาวงาม

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หนุ่มหล่อ นี่นายส่งตัวมาให้ฉันเองนะ~”

จางลี่ลี่ใช้สะโพก

ถูไถกับของใหญ่

ทำให้หลินม่อมีปฏิกิริยาทันที

ผีสาวงามนี่ กำลังเล่นกับไฟ!

“หนุ่มหล่อ นายใหญ่นะ”

“ชอบจัง~”

จางลี่ลี่ไม่ได้หยุดการกระทำ

พ่นลมหายใจเย็นเยียบใส่หลินม่อ ลมหายใจนี้มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แล้วยังตรงดิ่งเข้าไปในรูจมูกของหลินม่ออีก

นี่คือกลอุบายที่ผีสาวงามใช้ประจำ เริ่มจากใช้ลมหายใจเย็นเยียบทำให้คนสับสน หลงใหล เมื่อเหยื่อเคลิบเคลิ้มก็เข้าสู่พิธีสังวาสแล้วดูดพลังหยางของคนไปอย่างมากมาย

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น ลมหายใจเย็นเยียบนี้เข้าสู่ร่าง คงหลงใหลเคลิบเคลิ้ม ชักปืนออกรบไปแล้ว

แต่หลินม่อแค่ทำเป็นโดนมนต์ อีกทั้งยังทำหน้าลามกออกมา เอาเถอะ อันนี้ไม่ต้องแกล้งทำ

ลมหายใจเย็นเยียบนั้นเข้าไปในร่างเขา ยังไม่ทันได้ออกฤทธิ์ ก็ถูกวังวนในตันเถียนกลืนกินเข้าไปหนึ่งคำ ไม่เพียงเท่านั้น วังวนนั้นยังหมุนไปมาอย่างไม่เต็มอิ่ม ราวกับจะพูดว่า แค่นี้? ยังมีอีกไหม?

ในคัมภีร์กลืนวิญญาณแดนมรณะมีกล่าวไว้ว่า ผีคือการรวมตัวของลมหายใจเย็นเยียบ ผู้ฝึกวิชานี้สามารถกลืนลมหายใจเย็นเพื่อบำรุงพลังหยาง ใช้ผีเป็นอาหาร

พูดง่ายๆ คือ เขาเป็นศัตรูธรรมชาติของผี ส่วนผีคืออาหารเสริมของเขา

แน่นอน ด้วยพลังในปัจจุบันของเขา คงรับมือได้แค่ผีเล็กๆ น้อยๆ ถ้าเจอผีแม่ทัพหรือผีราชาจริงๆ ยังไงก็ต้องหนี

ระหว่างพูดคุย จางลี่ลี่ก็ลุกขึ้นยืน

ถอดเสื้อผ้าจนไม่เหลืออะไร

ผิวขาวเนียนนวล—สัมผัสกับหลินม่อแล้ว

ทำให้ของมีค่าของหลินม่อใหญ่ขึ้นอีกนิด

“ยังใหญ่ได้อีกเหรอ?”

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของจางลี่ลี่ยิ่งทวีขึ้น ปลายลิ้นเลียมุมปาก

“หนุ่มหล่อ ไฟนายแรงอยู่นะ ให้ฉันช่วยระบายไฟให้หน่อยไหม~”

พูดจบ จางลี่ลี่ก็ผลักหลินม่อลงบนโซฟา แล้วริมฝีปากก็จูบลงมาที่หลินม่อ

ขายังถูไถกับของมีค่าของหลินม่อ

ริมฝีปากประกบกัน แต่แล้ว พลังหยางที่ผีสาวงามจินตนาการไว้ กลับไม่ได้ถูกดูดออกมา กลับกลายเป็นลมหายใจเย็นเยียบในร่างของตัวเองไหลเข้าสู่ร่างหลินม่อไม่หยุด

หลินม่อราวกับกลายเป็นหลุมดำในร่างมนุษย์ ลมหายใจเย็นเยียบภายในร่างของนางล้วนถูกหลินม่อดูดไป!

“อ๊า! อย่า! รีบหยุด!”

จางลี่ลี่ตกใจสุดขีด อยากผลักหลินม่อออก แต่กลับพบว่าตัวเองถูกหลินม่อกอดแน่น

“ไม่บอกว่าจะช่วยฉันระบายไฟเหรอ? ตอนนี้ฉันไฟแรงจะตาย”

หลินม่อยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย ตัวเอกฝ่ายธรรมะในนิยายพวกนั้น บำเพ็ญไม่ถึงขั้นไหนก็ยังเสียตัวไม่ได้ ส่วนเขาผู้ฝึกวิชามารคนนี้ไม่เหมือนกัน ไม่เพียงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ยังเล่นได้แม้กระทั่งกับผี!

ถ้าถูกผีสาวดูดพลังหยางไป เขาก็ไม่ต้องเป็นผู้ฝึกวิชามารอีกต่อไป

“เธอ... เธอเป็นใครกันแน่!”

ผีสาวงามแสดงความกลัว อยากออกจากร่างจางลี่ลี่ แต่กลับพบว่าเสื้อผ้าด้านหลังของเธอมีกระดาษยันต์ติดอยู่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เธอไม่สามารถออกจากร่างจางลี่ลี่ได้เลย!

“ฉันเหรอ แค่ผู้ฝึกวิชามารที่บังเอิญผ่านมา”

ผู้ฝึกวิชามาร? ผีสาวงามไม่อาจกลั้นความกลัวในใจได้อีกต่อไป นางย่อมรู้ว่าผู้ฝึกวิชามารคืออะไร

นักพรตฝ่ายธรรมะจับผีปราบปีศาจ ยังมีกฎเกณฑ์ บางคนถึงกับยอมให้ผีมีโอกาสเกิดใหม่

แต่ผู้ฝึกวิชามารไม่เหมือนกัน พวกเขาจะใช้ผีเป็นทรัพยากรในการบำเพ็ญ จับได้ก็จะลบจิตสำนึกเก็บเข้าเครื่องราง หรือไม่ก็หลอมละลายโดยตรง ไม่ให้โอกาสได้เวียนว่ายตายเกิดเลยด้วยซ้ำ!

หลินม่อกอดจางลี่ลี่แน่นขึ้น และเร่งหมุนคัมภีร์กลืนวิญญาณแดนมรณะอย่างบ้าคลั่ง

“อ๊าาาา...”

“ท่าน ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันเถอะ... ถ้าดูดต่อไป ฉันคงเป็นผีไม่ได้อีกแล้ว...”

“ท่าน ฉันยอมเป็นทาสท่าน ขอสาบานต่อวิญญาณ จะไม่ทรยศตลอดไป!”

หลินม่อได้ยินแล้วยิ้ม: “ถ้าฉันสนใจเธอจริงๆ ก็คงหลอมเธอเป็นทาสผีไปแล้ว ผู้ฝึกวิชามารอย่างฉันจะเชื่อคำสาบานแบบนั้นได้ยังไง?”

เงาของหนังสือสีแดงเลือดค่อยๆ ปรากฏเหนือศีรษะหลินม่อ ดูดซับลมหายใจเย็นเยียบรอบตัวผีสาวงามอย่างตะกละตะกลามและบ้าคลั่ง

“หลอม!”

สิบกว่านาทีต่อมา ห้องรับแขกก็กลับมาเงียบสงบ

หลินม่อหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความอิ่มเอิบอบอุ่นที่บริเวณตันเถียน อดเรอออกมาไม่ได้

ขณะเดียวกัน คัมภีร์กลืนวิญญาณแดนมรณะก็หมุนเวียนในสมองของเขาโดยอัตโนมัติ ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละบรรทัด:

【กลืนผีสาวงามหนึ่งตน พลังบำเพ็ญ+1】

【ระดับปัจจุบัน: ขั้นเหลืองขั้นต้น】

【ปลดล็อกสกิลแล้ว: ดวงตาญาณมรณะ (ขั้นต้น: มองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น), ยันต์ปราบผี, วิชารวบรวมพลังหยิน (ขั้น入门), ยันต์ไฟ (ขั้น入门)】

【ปลดล็อกสกิลใหม่: วิชาตามรอย (ขั้น入门)】

หลินม่อลืมตาขึ้น สีหน้าบนใบหน้าค่อนข้างประหลาด

ผีสาวงามนี่ทำให้เขามีไฟทั้งตัว พอหลอมเสร็จกลับเพิ่มพลังบำเพ็ญได้นิดเดียว รู้งี้คงระบายไฟก่อนแล้วค่อยกำจัดมัน

หลินม่อกำลังบ่นอยู่ในใจ ก็มีเสียงครางอ่อนๆ ดังมาจากบนตัว

จางลี่ลี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบตัวอย่างสับสน พอเห็นหลินม่อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้ามองตัวเองที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“นายเป็นใคร? ทำไมมาอยู่บ้านฉัน?”

หลินม่อทำหน้ากระอักกระอ่วน ผู้หญิงคนนี้ตื่นไวจัง ตามหลักแล้วคนที่ถูกผีหญิงสิงร่างน่าจะอ่อนเพลียจะตายไม่ใช่เหรอ

“เอ่อ...”

จางลี่ลี่เพิ่งขยับตัว

ก็มีของใหญ่เงื้อมขึ้นมาชนเธอ

ถ้าใครเป็นโรคกลัวของใหญ่เห็นแล้วคงต้องเป็นลมไปทันที

“ทำไมมัน...”

“ใหญ่จัง”

จางลี่ลี่หน้าแดงทันที

ถึงเธอจะเป็นเมียน้อยที่ถูกเลี้ยง แต่ชายแก่นั่นก็เป็นพวกเสร็จไว ขนาดเธอยังไม่ทันได้อะไรเลย!

เธอเพิ่งเรียนจบและกำลังเตรียมสอบ ไม่กินผักชี จะต้านทานของใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง

อีกทั้งหลินม่อก็หน้าตาดีมีเสน่ห์ ทำเอาจางลี่ลี่ที่ตั้งใจจะแจ้งความ เปลี่ยนใจอยากจะกอดหลินม่อให้แน่นขึ้นทันที

หลินม่อเตรียมจะใช้สับมือฟาดคอจางลี่ลี่ให้สลบอยู่แล้ว ไม่คิดว่าจางลี่ลี่จะถอดกางเกงหลินม่อออกซะก่อน

“เดี๋ยวค่อยอธิบายว่านายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ได้ไหม~”

“พ่อ~”

พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หลินม่อก็ไม่อยากอดทนอีกต่อไป อดทนต่อไปก็กลายเป็นเต่าเซียนแล้ว

เมียน้อยแบบนี้ส่วนใหญ่ปลอดภัย ไม่มีโรค

เมามันทั้งคืน พอหลินม่อตื่นก็เที่ยงแล้ว จางลี่ลี่ถึงจะเหนื่อยแทบแย่ แต่ใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มพึงพอใจ

หลินม่อย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ พอเปิดโทรศัพท์ก็เห็นสายที่ไม่ได้รับหลายสาย

หลินม่อโทรกลับ ปลายสายก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ว่าไงเสี่ยวหลิน ทำไมเพิ่งจะตอบฉัน? เมียน้อยที่สามีฉันไปเลี้ยงน่ะโดนผีสิงใช่ไหม?”

หลินม่อพูด: “ใช่ครับพี่สะใภ้ ฉันเดาไม่ผิด เมียน้อยที่พี่ชายฉันเลี้ยงไว้มีปัญหาจริงๆ แต่ฉันเก็บผีไปแล้ว ส่วนเมียน้อยคนนั้นฉันทำให้สลบไปแล้ว ตอนนี้ยังนอนหลับอยู่”

“กล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่พี่สะใภ้จัดหาให้ ฉันติดตั้งเรียบร้อยแล้ว รอพี่ชายฉันมาหาเธอครั้งหน้า พี่สะใภ้ก็เก็บหลักฐานการนอกใจเขาได้แล้ว”

ผู้หญิงปลายสายได้ยินแล้วก็แค่พูดอืมๆ สองสามครั้ง แล้วพูดว่า: “เสี่ยวหลิน เรื่องนี้เธอทำได้ดี เดี๋ยวฉันโอนเงินสองหมื่นตามที่ตกลงไว้ให้เธอ”

หลินม่อยิ้ม: “พี่สะใภ้ ผมกับผีสาวนั่นต่อสู้กันจนพลังหมดไปเยอะ สองหมื่นจะน้อยไปหน่อยไหมครับ?”

ปลายสายแสดงความรำคาญออกมาอย่างชัดเจน: “อยากได้เท่าไหร่?”

“เอ่อ... ขอเพิ่มอีก五千ได้ไหม...”

ผู้หญิงปลายสายนึกว่าหลินม่อจะขอขึ้นราคาแรงๆ ที่ไหนได้ แค่เรียกเพิ่มเล็กน้อย

“ได้ เดี๋ยวโอนเข้าบัญชีเธอ”

หลินม่อก้มหัวคำนับ: “พี่สะใภ้ใจป้ำจริงๆ เออ ถ้าพี่สะใภ้มีเรื่องแบบนี้อีก ช่วยแนะนำผมด้วยนะครับ ดูแลธุรกิจผมหน่อย”

“ได้”

ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกว่าตัวเองได้กำไร ฝ่ายผู้จ้างคิดว่าหลินม่อทำงานเร็วและค่าจ้างถูก ส่วนหลินม่อคิดว่าตัวเองทั้งสนุกและได้เงินอีกต่างหาก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป