คืนนี้ จ้าวจงหลานดูเหมือนจะจูบเธออย่างอดทนเป็นพิเศษ
ฝ่ามือใหญ่ที่อุ่นร้อนลูบไล้เอวบางของเธอผ่านชุดนอนเนื้อบาง
สัมผัสแผ่วเบาเป็นพัก ๆ ชวนให้รู้สึกซ่านไปทั้งกาย จนแทบคลุ้มคลั่ง
ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ของเขา อีกทั้งท่าทีเช่นนี้ยังดูแข็งกร้าวเกินไป เชิ่นจิงหนี่จึงทำได้เพียงแหงนหน้าขึ้นอย่างจำใจ ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำเผยอเล็กน้อย ปล่อยให้เขารุกเร้า
นิ้วเรียวยาวทรงพลังของเขากดลงบนเอวเธอ
ขาของเชิ่นจิงหนี่พลันอ่อนแรง
เธอพยายามผลักมือนั้นออก แต่กลับถูกเขากดแน่นกว่าเดิม รั้งเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ร่างกายเขาร้อนระอุราวกับลาวา ต่อให้มีเสื้อผ้ากั้นก็ยังน่าหวาดหวั่น
จ้าวจงหลานอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนด้านใน
เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยมือข้างเดียว หางตาหลุบต่ำจนอ่านอารมณ์ในดวงตาไม่ออก มีเพียงจุมพิตร้อนแรงที่ไม่ยอมหยุด ตั้งแต่ริมฝีปากไล่ไปถึงข้างลำคอ...
เชิ่นจิงหนี่ไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกแล้ว
ดวงตาคู่นั้นพร่าไปด้วยหยาดน้ำ แววตาสั่นไหวระริก บางครั้งเมื่อเธอตอบรับเขา ก็จะได้รับจุมพิตที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม
“จ้าวจงหลาน ถ้าไม่มีถุงยางไม่ได้เด็ดขาด”
สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เธอส่งเสียงสะอื้นออกมา
มือของเธอแนบอยู่บนแผงอกแน่นแข็งแรง น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล ในดวงตาที่มองเขามีแววดื้อรั้นน่าสงสารซ่อนอยู่หลายส่วน
เธอเพิ่งอายุยี่สิบสอง ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาคงไม่ดีแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจ้าวจงหลานก็แทบจะเรียกได้แค่เป็นคู่ร่วมมือกัน ไม่มีพื้นฐานความรัก ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับหลักการจึงต้องแยกแยะให้ชัดเจน
จ้าวจงหลานจ้องมองเธออยู่หลายวินาที รูม่านตาดำสนิทจนยากจะคาดเดา
ทันใดนั้น เขาก้มลงกัดลำคอเธออย่างแรง ราวกับระบายความอัดอั้นที่ทำอะไรไม่ได้
เขาเรียกเธอด้วยเสียงแหบพร่า “เชิ่นจิงหนี่”
จากนั้นก็บดขยี้ริมฝีปากเธออย่างรุนแรง ลมหายใจหอบกระชั้นที่ถูกเก็บกดหลุดออกจากลำคอ เส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน แม้แต่หางตาก็แดงก่ำ
“คุณอยากเอาชีวิตผมหรือไง?”
สิ้นเสียงท้ายประโยค มือของจ้าวจงหลานก็จับขาเธอไว้แน่น
เธอขยับไม่ได้
ได้ยินเพียงเขาพูดว่า “อย่าขยับซน เชื่อฟังหน่อย”
ทั้งดุดันทั้งเย้ายวน