ในวินาทีที่ตู้แช่แข็งถูกเปิดออก ลู่หรานแม้จะมีจิตใจเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่ท้องของเขาก็ยังบิดเกร็งขึ้นมาอย่างรุนแรง
หานเซี่ยวจ้องศีรษะมนุษย์สองหัวที่อยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง สีหน้าค่อยๆ หรี่ลงอย่างเงียบเชียบ
เขาเคยมาทานที่ร้านปิ้งย่างของพี่หวังหลายครั้ง คุ้นเคยกับผู้คนในร้านเป็นอย่างดี
ศีรษะที่เล็กกว่านั้นเป็นของเสี่ยวซู่ ลูกชายของพี่หวัง
อีกศีรษะหนึ่งเป็นของลูกจ้างเก่าในร้าน
ทั้งคู่ตายแล้ว
แต่ไม่มีพี่หวัง
หานเซี่ยวและลู่หรานละสายตาพร้อมกัน รีบกวาดตามองไปทั่วห้องครัวด้านหลัง
เขียง มีด พื้นที่เพิ่งถูกล้าง และประตูไม้ที่ปิดสนิทอยู่สุดห้อง
พัดลมระบายอากาศที่มุมห้องยังทำงานอยู่ เสียงใบพัดหมุนดังก้องไปทั่วห้องครัว สั่นจนปล่องควันเหล็กสั่นระริก กระทั่งเสียงหายใจของคนทั้งสองที่อยู่ใกล้กันก็ยังฟังไม่ชัด
ลู่หรานเดินเร็วเข้าไป ปิดพัดลมระบายอากาศก่อน
เสียงอื้ออึงหายไปในทันที
ห้องครัวด้านหลังเงียบสงัดลงทันใด
ในขณะนั้นเอง เสียงดังอู้เบาๆ หนึ่งครั้งดังมาจากด้านในสุด
"ตุบ"
เสียงเบามาก เว้นไปสองสามวินาที ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่ท่อน้ำ และไม่เหมือนมีอะไรถูกลมพัด
เสียงมาจากหลังประตูไม้ที่ปิดสนิทนั่น
หานเซี่ยวรีบเดินไปทันที
ที่มือจับประตูมีโซ่เหล็กพันอยู่ ด้านนอกมีกุญแจคล้องไว้
ใต้ประตูไม้มีรอยขีดข่วนสีแดงเข้มติดอยู่หลายรอย ในซอกประตูด้านล่างยังมีเศษผ้าที่เปื้อนเลือดติดอยู่ชิ้นหนึ่ง
คราบเลือดเริ่มดำคล้ำแล้ว แต่เศษผ้านั้นยังไม่แห้งสนิท
หานเซี่ยวแนบหูไปกับบานประตู ภายในมีเสียงกระแทกเบาๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
เขาหันกลับมามองลู่หราน: "ที่นี่คือห้องเก็บของ"
ลู่หรานจ้องมองคราบเลือดใต้ซอกประตู ลมหายใจเริ่มแน่นขึ้น
ในศีรษะมนุษย์สองหัวนั้นไม่มีพี่หวัง ห้องเก็บของถูกล็อกจากด้านนอก และภายในยังมีเสียงดังออกมาตลอด
"พี่หวังอาจถูกขังอยู่ข้างใน"
ลู่หรานลดเสียงลง: "เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ"
หานเซี่ยวไม่ลังเล
"ช่วยคนก่อน"
กุญแจห้องเก็บของน่าจะอยู่ที่เฉาเต๋อเกน หานเซี่ยวหยิบเหล็กงัดที่ข้างกำแพงมาเสียบเข้าไปในตัวล็อก แล้วออกแรงกดลง
ประตูไม้เก่าแก่ส่งเสียงดังลั่น ตัวล็อกถูกงัดออกอย่างสุดแรง
กลิ่นคาวเลือดโชยเข้ามาอย่างรุนแรง