“เสี่ยวซู่ยังดิ้นอยู่ มือข้างหนึ่งของมันหลุดออกจากเชือกได้ แล้วไปข่วนแขนของนาย”
“นายกลัวว่าควบคุมมันไว้ไม่อยู่ เลยใช้มีดตัดนิ้วมันทิ้งไปหนึ่งนิ้วก่อน”
“นิ้วนั้นร่วงลงพื้น ถูกนายเตะเข้าลอดใต้ตู้ไป”
เฉาเต๋อเกนยังคงก้มหน้า
แต่ที่ขมับเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาทีละน้อย
ลู่หรานเก็บปฏิกิริยาของเขาไว้ในสายตาหมด
“นายลากเสี่ยวซู่ขึ้นเขียง ครั้งแรกวางไม่มั่นคง เสี่ยวซู่ร่วงลงมา เขียงหล่นทับเท้านาย นายโกรธจนตบหน้ามันไปสองสามที แล้วถึงได้อุ้มมันขึ้นไปใหม่”
เสียงของลู่หรานไม่ดัง แม้แต่จังหวะพูดก็ช้าด้วยซ้ำ
“ตอนนายหยิบมีดสับขึ้นมา เสี่ยวซู่มองนายตลอด นายไม่อยากสบตากับมัน เลยหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาปิดตาของมันไว้ ใช่ไหม? เสี่ยวซู่มองไม่เห็นนาย มันยิ่งกลัว แต่แรงมันหมดแล้ว ดิ้นไม่ไหว ทำได้แค่ร้องไห้ไป พร้อมกับเรียกนายเสียงเบา ๆ”
“สิ่งที่มันเรียกไม่ใช่คำขอความช่วยเหลือ”
“มันเรียกพ่อ”
ไหล่ของเฉาเต๋อเกนสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
“เสียงเบาขนาดนั้น นายได้ยินชัดเจน”
“แต่นายไม่ลังเลแม้แต่นิด ยังคงยกมีดขึ้นฆ่ามัน”
ในห้องสอบสวนเงียบสงัด เหลือเพียงลมหายใจที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ของเฉาเต๋อเกน
ความดุร้ายบนใบหน้าของเขาหายไปแล้ว เหลือเพียงความตื่นกลัวที่ปิดบังไม่อยู่
“นาย...”
เสียงของเขาแหบพร่า
“นายรู้ได้ยังไง? นายรู้รายละเอียดพวกนี้ได้ยังไง?!”
ลู่หรานมองเขานิ่ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
เขาหันหน้าไปทางมุมห้องที่ว่างเปล่าด้านหลังเฉาเต๋อเกน แล้วพยักหน้าให้เพียงเล็กน้อย
จากนั้นเขาถึงพูดกับเฉาเต๋อเกนด้วยความหมายที่ลึกซึ้งว่า
“ฉันรู้ได้ยังไง? ก็ต้องมีคนบอกฉันสิ”