“แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ?”
“ใช่ ๆ อีกนิดสิ สัมผัสให้ลึกกว่านี้อีกหน่อย”
“โลภจริงนะ… ยังป้อนให้ไม่อิ่มอีกเหรอ?”
เมกุมิ ฟุชิโกโร่ทนฟังต่อไม่ไหว “พวกนายสองคนช่วยระวังคำพูดหน่อยได้ไหม?!”
โกะโจซาโตรุกับเจิ้งฮุ่ย ผู้กำลังส่งพลังคำสาปและดูดกลืนพลังคำสาป หันมามอง
เจิ้งฮุ่ย “แล้วไงล่ะ”
โกะโจซาโตรุ “เมกุมิดันเข้าใจด้วย แสดงว่าเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจสินะ”
สองตัวป่วนดันมาอยู่ด้วยกัน ฟุชิโกโร่หน้าเขียวคล้ำ
ตอนนี้เจิ้งฮุ่ยกำลังลอยอยู่เหนือฝ่ามือของโกะโจซาโตรุ โดยมีม่านไม่จำกัดคอยพยุงไว้
เขาค่อย ๆ ดูดกลืนพลังคำสาปที่โกะโจซาโตรุส่งให้อย่างต่อเนื่อง
“พลังคำสาปพอแล้ว”
“หืม? ใช้แค่นี้เองเหรอ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเป็นสภาพที่ย่อยยับที่สุดในชีวิตนาย จะเก่งได้แค่ไหนกันเชียว จะต้องใช้พลังคำสาปเยอะไปทำไม”
เจิ้งฮุ่ยยังไม่ค่อยวางใจ จึงย้ำอีกครั้ง
“อย่าลืมที่ฉันบอกเมื่อกี้นะ หลังอัญเชิญออกมาแล้วก็ต้องต่อสู้เพื่อปราบมัน ตอนนี้ฉันไม่มีพลังต่อสู้ แถมปราบมันเองไม่ได้ด้วย อย่าลืมคุ้มกันฉันล่ะ”
“วางใจได้” โกะโจซาโตรุทำมือโอเค “ฉันนี่แหละแข็งแกร่งที่สุด”
เขาอยากรู้มากว่าวิชาประหลาดอย่างที่เจิ้งฮุ่ยพูดถึงมีอยู่จริงหรือเปล่า
โกะโจซาโตรุหวังว่ามันจะมีอยู่จริง
มันน่าสนุกไม่ใช่เหรอ?
ถึงเวลาพิสูจน์แล้ว
เจิ้งฮุ่ยอยู่ในฝ่ามือที่โกะโจซาโตรุคอยปกป้อง จึงไม่ค่อยกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองนัก
ครึ่งหนึ่งของอนันต์ก็ยังคงเป็นอนันต์
แต่ครึ่งหนึ่งของผู้แข็งแกร่งที่สุดก็คือสภาพย่อยยับนี่แหละ
เจิ้งฮุ่ยยื่นหนวดสองเส้นออกไปทางซ้ายและขวา
มือหนึ่งชี้พื้น อีกมือชี้ฟ้า
“ใต้ฟ้าเหนือดิน มีเพียงนายที่ย่อยยับ!”
“จงออกมา—โกะโจ 2.5!”
ที่จริงทั้งคำร่ายและท่าทางไม่จำเป็นเลย เจิ้งฮุ่ยแค่เล่นมุกเท่านั้น
ทุกคนในที่นั้นต่างจับตาดูอย่างใกล้ชิด
แม้แต่สุกุนะที่อยู่ในอาณาเขตโดยกำเนิดก็ยังดูถ่ายทอดสด พลางใช้กำปั้นค้ำข้างศีรษะและจ้องมองอย่างครุ่นคิด
ไม่มีเอฟเฟกต์ตระการตาสะเทือนฟ้าดิน
มีเพียงพลังคำสาปของโกะโจซาโตรุที่ถูกดูดเข้าไปในร่าง แล้วไหลเข้าสู่วงจรวิชา
ราวกับมีสิ่งใหม่แทรกเข้ามาในภาพเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่องกัน เริ่มต้นจากเฟรมหนึ่งของแอนิเมชัน
จู่ ๆ สิ่งนั้นก็ปรากฏขึ้นกลางลานว่างเบื้องหน้าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย—
ขาคู่ยาวเหยียดตั้งตรง
รองเท้าผ้าสำหรับฝึกศิลปะการต่อสู้เรียบง่าย
กางเกงฝึกศิลปะการต่อสู้สีขาวนวลตัวหลวม
แค่ดูท่ายืนของขาและเท้าตั้งแต่ช่วงเอวลงไป ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งจนน่ากลัว!
แล้วตั้งแต่ช่วงเอวขึ้นมาล่ะ?
ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีอะไรเลยตามความหมายตรงตัว
มีเพียงร่างท่อนล่างที่ถูกฟันขาดตรงเอว ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น!
จากนั้นมันก็ขยับ!
โกะโจ 2.5 งอเข่าแล้วดีดตัวขึ้น เตะกดลงมาครั้งหนึ่ง เล็งตรงยอดศีรษะของโกะโจซาโตรุ!
“ฮ่า ๆ ๆ เป็นเรื่องจริงด้วย!” โกะโจซาโตรุหัวเราะลั่น
“ทั้งร่างกายกับพลังคำสาป รวมถึงข้อมูลที่ดวงตาหกของฉันตรวจจับได้ ต่างก็ยืนยันว่าเป็นร่างท่อนล่างของฉัน!”
“แม้แต่วิญญาณกับวิชาของฉันก็ยังยอมรับว่าเป็นอย่างนั้น!”
“หมายความว่า…”
มือขวาของโกะโจซาโตรุยังคงรองเจิ้งฮุ่ยไว้
ส่วนมือซ้ายกลับทำสิ่งที่แทบไม่เคยทำมาก่อน
—ยกขึ้นมาป้องกัน!
จังหวะนั้นเอง การเตะจากด้านบนของโกะโจ 2.5 ก็ฟาดลงมา!
มันทะลุผ่านม่านไม่จำกัดที่ขวางกั้นอยู่ไปได้อย่างไร้อุปสรรค!
หน้าแข้งของโกะโจ 2.5 ปะทะเข้ากับแขนที่โกะโจซาโตรุยกขึ้นมาตรง ๆ!
“ฮ่า ๆ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ” โกะโจซาโตรุยังคงหัวเราะ
วิชาม่านไม่จำกัดของเขาพัฒนาเป็นโหมดอัตโนมัติที่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมงตั้งแต่อายุ 16 ปี
ข้อมูลที่ตรวจจับได้ผ่านดวงตาหกช่วยจำแนกระดับอันตรายของวัตถุจากความแรง คุณภาพ ความเร็ว และรูปร่างของพลังคำสาป จากนั้นจึงเลือกว่าจะใช้วิชาม่านไม่จำกัดกับวัตถุใด
แต่ “ตัวโกะโจซาโตรุเอง” จะไม่กลายเป็นเป้าหมายของวิชา
“แต่แรงแค่นี้มันอ่อนเกินไปหน่อยไหม?”
โกะโจซาโตรุสะบัดแขนขึ้น
โกะโจ 2.5 ถูกปัดกระเด็นออกไป
“แก่นพลังคำสาปหายไปหมดแล้ว เหลือแค่พลังคำสาปที่ค้างอยู่ในร่าง คิดว่าจะเก่งได้สักแค่ไหนกัน” เจิ้งฮุ่ยพูด
“อีกอย่าง ถ้านายเปลี่ยนมาเลือกเป้าหมายของวิชาเอง ก็น่าจะใช้ได้เหมือนกันใช่ไหม?”
“แน่นอน” โกะโจซาโตรุพยักหน้า
“ถ้าเป็นพลังคำสาปของ ‘ฉัน’ ล้วน ๆ ก็ยุ่งยากหน่อย เพราะแม้แต่ขอบเขตของวิชาม่านไม่จำกัดก็ยังคงอยู่ได้ด้วยพลังคำสาปของฉันเหมือนกัน พอเป็นพลังจากแหล่งเดียวกันก็แยกมิตรกับศัตรูไม่ออก”
“แต่ถ้ามี ‘ร่างกาย’ ก็อีกเรื่องหนึ่ง”
“แค่ฉันต้องการและเลือกเป้าหมายของวิชาเอง มือซ้ายกับมือขวาของฉันก็ไม่มีทางแตะกันได้ตลอดไป ร่างท่อนล่าง ‘ของฉัน’ นี่ก็เหมือนกัน”
หลังจากโกะโจ 2.5 ถูกปัดกระเด็นไปห้าหกเมตร
มันก็ยันพื้นแล้วพุ่งเข้าจู่โจมต่อ!
เตะไรเดอร์กลางอากาศหนึ่งครั้ง!
คราวนี้ม่านไม่จำกัดรับการโจมตีเอาไว้ได้อย่างมั่นคง
โกะโจซาโตรุคว้าข้อเท้าของโกะโจ 2.5 แล้วเหวี่ยงมันออกไปอีกครั้ง
ร่างนั้นกระแทกลงบนลานว่างที่อยู่ห่างออกไปราวสิบกว่าเมตร
ที่แปลกคือคราวนี้โกะโจ 2.5 ขยับขาทั้งสองข้างยุกยิกอยู่สองสามที ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเอาแต่ยืนนิ่งไม่โจมตีอีก
เพราะไม่มีอวัยวะรับสัมผัส พออยู่นอกระยะหนึ่งก็เลยไม่กระตุ้นให้มันโจมตีหรือเปล่า?
เจิ้งฮุ่ยครุ่นคิด
ถ้าเข้ามาในระยะแล้ว มันใช้พลังคำสาปเป็นตัวรับรู้หรือ? แล้วมันประมวลผลข้อมูลที่รับรู้ได้อย่างไร?
หรือมันจะคิดด้วยไอ้หนูของตัวเองจริง ๆ เหมือนที่เขาเถียงกับชาวเน็ตก่อนหน้านี้นะ—
อย่าบอกนะว่าใช้โกะโจจู๋น้อยคิดจริง ๆ?!
ขอบด้านบนสุดของช่วงเอวโกะโจ 2.5 เรียบเนียน มีสีเนื้อเหมือนผิวหนัง
ไม่มีบาดแผลเลือดสาด
ดูราวกับเกิดมาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว
ลองยกตัวอย่างดู
ก็เหมือนตอนที่บากี้ในเรื่องวันพีซใช้พลังผลแยกร่างนั่นแหละ
“เหมือนพลังผลแยกร่างในวันพีซเลย!” อิตาโดริ ยูจิ หนุ่มมัธยมปลายเลือดร้อนพูดอย่างตื่นเต้น
ค่ำคืนสุดพิสดารนี้ทำให้เขาได้สัมผัสโลกใบใหม่
อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงวันที่ตัวเองใช้ท่าต่อสู้จากการ์ตูนเลือดร้อนได้เหมือนกัน
ฟุชิโกโร่ยังคงจับตาดูสถานการณ์
นี่คือสภาพที่ย่อยยับที่สุดในชีวิตของอาจารย์โกะโจอย่างที่เจิ้งฮุ่ยพูดถึงสินะ…
ตอนแรกเขาคิดว่าอาจจะได้เห็นโกะโจซาโตรุตอนเป็นทารกหรือตอนแก่
ถ้าคิดตามสามัญสำนึก ก็น่าจะเป็นช่วงเพิ่งเกิดหรือใกล้ตาย ถึงจะเข้ากับแนวคิดเรื่อง “สภาพที่ย่อยยับที่สุดในชีวิต”
และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เป็นสภาพที่ใกล้ตาย
แต่ในสามัญสำนึกของฟุชิโกโร่
ไม่มีภาพของโกะโจซาโตรุที่ถูกฟันขาดครึ่งเอวจนตายอยู่เลย!
ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับฟุชิโกโร่แล้ว โกะโจซาโตรุ…
ก็พอจะนับว่าเป็นผู้มีพระคุณอยู่หรอก พอจะนับว่า…
ฟุชิโกโร่มองไปอีกทาง
โกะโจซาโตรุยังคงคุยเล่นหัวเราะกับเจิ้งฮุ่ย ราวกับไม่ใส่ใจร่างท่อนล่างที่บอกล่วงหน้าถึงวิธีตายของตัวเองเลยสักนิด
ฟุชิโกโร่ถอนหายใจ
เขาเชื่อคำพูดของเจิ้งฮุ่ยไปแล้วเกินครึ่ง
ตอนนี้ทั้งอิตาโดริและสุกุนะที่อยู่ในร่างเขาก็อยู่ตรงนี้ จะปล่อยข้อมูลรั่วไหลไม่ได้
ค่อยหาโอกาสถามเจิ้งฮุ่ยให้ละเอียดทีหลังแล้วกัน
ทั้งเรื่องการตายของอาจารย์โกะโจและวิกฤตของยุคนี้…
ส่วนทางด้านเจิ้งฮุ่ยกับโกะโจซาโตรุ
เจิ้งฮุ่ย “นายว่า ถ้าฉันฝังตัวเองไว้ตรงเอว ‘นาย’ จะขับหุ่นโกะโจ 2.5 ได้ไหม?”
โกะโจซาโตรุ “ฟังดูน่าสนใจนะ ไม่แน่ว่าอาจสำเร็จก็ได้? แต่คงต้องรอให้เธอปราบมันด้วยตัวเองก่อนหรือเปล่า ถ้ามีหลายคนเข้าร่วมพิธีปราบ จะนับว่าปราบสำเร็จไหม?”
เจิ้งฮุ่ย “ไม่ได้ ตรรกะเรื่องนี้เหมือนกับวิชาเงาสิบรูปแบบ”
“งั้น…” เจิ้งฮุ่ยลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังเลือกพูดต่อ
“นายคิดว่าถ้าสิงร่างจากด้านหลัง จะเข้าร่างสำเร็จไหม?”
มุมปากของโกะโจซาโตรุกระตุก
ให้ตายสิ นายไร้ขีดจำกัดยิ่งกว่าผู้ใช้วิชาม่านไม่จำกัดอย่างฉันอีกนะ
พูดต่อหน้าฉันว่าจะเข้าสิงร่าง “ฉัน” จากด้านหลังเนี่ยนะ?
คนรุ่นใหม่ในอีก 68 ปีข้างหน้าได้รับการศึกษากันมายังไงกันแน่?
“…ร่างกายของ ‘ฉัน’ น่าจะทนพิษตอนที่วัตถุต้องสาปเข้าสิงร่างได้ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เกิดจากวิชาของนาย ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดปฏิกิริยาขัดแย้งกันหรือเปล่า”
เจิ้งฮุ่ยพยักหน้า
ที่จริงเขาไม่ได้อยากลองให้โกะโจ 2.5 เข้าสิงร่างจริง ๆ หรอก
แค่สนองความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น
ทั้งไม่สมบูรณ์ ทั้งไม่มีดวงตาหก
จะให้เข้าสิงไปทำไม?
เจิ้งฮุ่ยมีเป้าหมายอื่นที่อยากลอง
“เอาเป็นว่านายกำจัด ‘นาย’ นั่นก่อน แล้วค่อยไปทดสอบกับอิตาโดริ”
“ถึงข้อมูลที่ฉันมีจะบอกว่าเขาไม่มีปัญหาแน่นอนก็เถอะ”
“แถมเขายังเป็น… ‘ผู้แข็งแกร่งที่สุด’ คนต่อจากนายด้วย”
“งั้นเหรอ” โกะโจซาโตรุยิ้ม
“ฉันตั้งตารอเลย”