เสิ่นจือชิวขึ้นเขามาจับปลาไหลนา แต่กลับเลอะโคลนไปทั้งตัว พอเห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร เธอก็กระโดดลงแม่น้ำ ตั้งใจอาบน้ำและรับแสงแดดไปด้วย
ในมือเธอถือแตงกวาอยู่ลูกหนึ่ง ปกติก็ใช้มันช่วยจัดการความต้องการของตัวเองอยู่แล้ว ระหว่างแช่น้ำจึงถือโอกาสสนองความอยากไปพลาง
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง ทำเอาร่างกายสั่นสะท้าน เธอหันกลับไปมอง พอเห็นว่าเป็นเฉินต้าปาว ใบหน้าก็แดงก่ำ รีบย่อตัวลงใต้น้ำทันที พลันทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา
“เฉินต้าปาว เธอโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เฉินเฟิงรีบเก็บสายตา แล้วอธิบายอย่างลนลานว่า “พี่สะใภ้จือชิว อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้คิดจะแอบดูพี่ ผมแค่เดินผ่านมาพอดี!”
เสิ่นจือชิวรู้จักเฉินต้าปาวดี รู้ว่าเขาเป็นคนมีการศึกษา ตั้งแต่เด็กก็ฉลาดเฉลียวและจิตใจดีซื่อตรง โดยเฉพาะรูปร่างกำยำของเขา แค่มองก็รู้ว่าแข็งแรง ชวนให้คนเห็นแล้วหน้าแดงใจเต้น อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
ตั้งแต่สามีเสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน ผืนนาของเธอก็ไม่ได้รับฝนพรำแห่งฤดูใบไม้ผลิมาช้านาน เรียกได้ว่าหิวกระหายจนแทบทนไม่ไหว
เสิ่นจือชิวอยากหาคนมีความรู้มาเป็นคู่ครองมาตลอด แต่ฟ้ากลับไม่เป็นใจ เธอดันแต่งกับสามีอายุสั้น ในใจจึงรู้สึกดีต่อเฉินต้าปาวมาก จู่ ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
“เฉินต้าปาว เธอมาพอดีเลย ช่วยพี่ถูหลังหน่อยได้ไหม มือพี่เอื้อมไม่ถึงน่ะ!”
เฉินเฟิงตกตะลึง คิดในใจว่าแม่ม่ายคนนี้ช่างเปิดเผยเกินไป ไม่กลัวหรือว่าเขาจะเกิดความคิดไม่ดีขึ้นมา?