ตอนที่ 5 สร้างสิ่งที่เสพติดเป็นประจำ
รถเริ่มเคลื่อนตัว แล่นออกจากพื้นที่สนามบินอย่างนุ่มนวล
เฉิงเช่อไม่ได้หลับลึกนัก แรงสั่นสะเทือนตอนรถเคลื่อนตัวทำให้สติของเขาค่อย ๆ หวนคืน
เขาได้ยินเสียงคนเรียกเขาลาง ๆ:
“อาจารย์เฉิงเช่อ? อาจารย์เฉิงเช่อคะ? ตื่นได้แล้วนะ ไลฟ์เริ่มแล้วค่ะ”
เฉิงเช่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ตอนแรกมองสภาพแวดล้อมในรถที่แปลกตาด้วยความงุนงง สายตากวาดผ่านเสี่ยวถังที่นั่งข้างหน้า ผ่านกล้องที่ไฟสีแดงกะพริบเงียบ ๆ
สุดท้ายสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าข้าง ๆ ซึ่งกำลังมองเขาอย่างระมัดระวัง ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจ แถมยังมีรอยยิ้มเล็ก ๆ เริงร่าอยู่
เฉิงเช่อใช้เวลา 2.5 วินาทีกว่าจะตระหนักถึงสถานการณ์ของตัวเอง แล้วกระตุกมุมปาก
แขกรับเชิญมารับแล้ว เปิดไลฟ์แล้วก็ไม่มีใครบอกกันเลยสักคำ?
เพื่อนำเสนอความสมจริงที่สุดของไลฟ์งั้นเหรอ?
มีใครนึกถึงความรู้สึกของผมบ้าง!
บ้า!
“คุณเถียนสวัสดีครับ ผมเฉิงเช่อ”
เขาปรับสภาพอย่างรวดเร็ว นั่งตัวตรง พยักหน้าทักทายหญิงสาวข้าง ๆ อย่างสุภาพ ในหัวก็ปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับเธอขึ้นมาโดยอัตโนมัติ——
เถียนซีเวย ดาวรุ่งดวงใหม่ ได้รับการยกย่องว่าเป็นเพดานความน่ารักของวงการบันเทิงจีน
อืม……เขาว่ากันว่าไม่มีใครได้ดีเกินชื่อเสียง ตอนนี้ดูแล้วสมคำร่ำลือจริง ๆ
เถียนซีเวยได้ยินคำเรียก “อาจารย์เถียน” ที่สุภาพนี้ รีบโบกมือ: “อย่าเรียกอาจารย์เลย เรียกเสี่ยวเถียนก็พอค่ะ”
“สวัสดีค่าเฉิงเช่อ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอมีรอยยิ้มบนใบหน้า ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“คุณเดินทางมาเหนื่อยไหมคะ?” เธอถามด้วยความสงสัย
“อ๋อ ไม่เลยนะ ผมแค่ง่วงนอนเฉย ๆ” เฉิงเช่อขยี้ตา ตอบตามตรง
พูดจบเขาก็หาวโดยไม่รู้ตัว หางตาเอ่อขึ้นด้วยน้ำตาจากสรีระสองหยด
คอมเมนต์ในแชทตอนนี้ฮาแตกไปแล้ว:
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! ง่วงนอนเฉย ๆ นี่มันโคตรผ่อนคลายขั้นสุดเลยนะ!】
【เหมือนกำลังแสดงท่าทางช่วงบ่ายของฉันทุกวันที่ทำงานเลย!】
【ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าเขาหลับจริง ปฏิกิริยาหาวนี่สมจริงเกิน】
【งัวเงียแบบนี้ดูน่ารักยังไงชอบกลนะ?】
เสี่ยวถังเห็นเฉิงเช่อตื่นแล้ว ก็เริ่มดำเนินรายการต่อทันที: “ขอต้อนรับอาจารย์เถียนซีเวย ขอต้อนรับอาจารย์เฉิงเช่อค่ะ!”
“ทั้งสองท่านมาร่วมรายการบันทึกพเนจรเป็นครั้งแรก ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ? ตื่นเต้นไหม?”
เถียนซีเวยคิด ๆ ดูอย่างตั้งใจ รอยยิ้มบุ๋มตื้น ๆ ปรากฏบนใบหน้า: “ก็ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ แต่มากกว่านั้นคือตั้งตารอ เพราะดูก่อนหน้านี้หลายตอนแล้ว การได้ไปเที่ยวกับเพื่อนรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่คุ้มค่าแก่การรอคอยค่ะ”
เสี่ยวถังหันไปทางเฉิงเช่อ: “อาจารย์เฉิงเช่อล่ะคะ?”
เฉิงเช่อยังมีความง่วงหลงเหลืออยู่บ้าง ตอบคำถามตามน้ำ: “ตื่นเต้น? ผมมีอะไรต้องตื่นเต้นล่ะ”
พูดจบเขาชะงักไป แล้วมองกล้อง: “รู้สึกว่าควรตื่นเต้นกว่าคือทีมงานรายการนะ”
“โอ้? ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”
“เซ็นสัญญาแล้ว ถ้าผมไม่มีอะไรเด็ดให้รายการแล้วเรตติ้งตก พวกคุณก็ต้องเสียเงินจ้างผมฟรี ๆ ไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ?”
เฉิงเช่อยักไหล่ น้ำเสียงจริงใจเหมือนกำลังบอกว่าเขากินปาท่องโก๋เป็นอาหารเช้า
“ถึงตอนนั้นถ่ายรายการจบ พวกคุณยังต้องกัดฟันโพสต์เวยป๋อตามขั้นตอน ขอบคุณที่ผมทุ่มเทให้อีก” เขาเสริม
แชทห้องไลฟ์หมายเลขสี่ระเบิดทันที:
【?????】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันนี่ร้องว่าให้ตายสิ!】
【“ที่ควรตื่นเต้นคือทีมงานรายการ” นี่มันโคตรมีเหตุผล!】
【เฉิงเช่อ: ถึงฉันจะไม่มีอะไรให้ดู แต่พวกเขาก็ต้องขอบคุณฉันอยู่ดี!】
【ผู้กำกับ: มึงมีมารยาทไหม?】
【เถียนเสี่ยวของฉันนี่ขำเลย! ปิดปากแล้ว!】
เถียนซีเวยอดไม่ได้จริง ๆ หัวเราะ “พรืด” ออกมา เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก แต่ตาก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวอีก ไหล่สั่นเล็กน้อย
เสี่ยวถังเองก็เกือบหลุดขำ แต่จรรยาบรรณวิชาชีพอันแข็งแกร่งก็ทำให้เธอกลั้นไว้ไม่หลุดหัวเราะออกมา
เธอรีบปรับสีหน้า แล้วถามต่อตามหัวข้อนี้: “ดูท่าอาจารย์เฉิงเช่อจะปรับตัวกับรายการเราได้ค่อนข้างดีนะคะ”
“ถ้าอย่างนั้น เพราะคุณเป็นแขกรับเชิญคนธรรมดาคนเดียวตั้งแต่สี่ซีซั่นของรายการ ทุกคนก็เลยสงสัยในตัวคุณมาก แนะนำตัวหน่อยได้ไหมคะ? อย่างเช่นปกติคุณทำอะไรบ้าง?”
“!!!”
เฉิงเช่อตื่นตัวขึ้นมาทันที——เผยธาตุแท้แล้ว เขารู้อยู่แล้วว่าทีมงานรายการตามหาเขาต้องเป็นเพราะต้องการให้ตัวตนของเขาเปิดเผยแน่
แบบนี้ไม่ได้นะ เขายังไม่อยากเป็นพ่อค้าใบมีดชั่วคราว จะให้พวกเขาสมใจง่าย ๆ ไม่ได้
เฉิงเช่อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ดวงตาก็สว่างวาบ
เขาจงใจพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนคิดไปไกลได้: “พูดแบบนี้แล้วกัน ปกติผมน่ะ……จะสร้างสิ่งที่ทำให้เสพติดมากที่สุดเท่าที่จะมากได้”
เขาหยุดไปนิด แล้วก็ถอนหายใจ
“คนในวงการเราน่ะ มักจะเต็มไปด้วยน้ำผึ้งและใบมีดไปพร้อม ๆ กัน”
สิ้นเสียงของเฉิงเช่อ รอยยิ้มบนใบหน้าเถียนซีเวยหุบลง ในแววตามีความงุนงง สงสัย และตกตะลึงผ่านไปตามลำดับ
เสี่ยวถังที่เบาะข้างคนขับยืดหลังตรงทันที รูม่านตาสั่นสะเทือน——เมื่อกี้เขาพูดอะไรไป? นี่ใช่สิ่งที่ฉันฟังได้เหรอ? นี่ออกอากาศได้เหรอ?
แชทระเบิดตูมตาม:
【????????】
【ใช่เหรอ ใช่เหรอ ใช่เหรอ?】
【เฮ้ยเพื่อน มึงจะฟังที่ตัวเองพูดอยู่ไหม!?】
【ที่เขาพูด不会是ที่ฉันคิดอยู่นั่นใช่ไหม...】
【คำเตือน คำเตือน! ห้องไลฟ์สัญญาณแดงเตือน!】
【ถึงยังไงซะ เสี่ยวเถียนทำหน้ามึน ๆ นี่น่ารักมาก เหมือนแมวน้อย!】
【ผู้กำกับ: ไม่นะ! ห้องไลฟ์ของฉัน! รายการของฉัน! อนาคตที่สดใสของฉัน!】
เฉิงเช่อมองสีหน้ามึน ๆ ของเถียนซีเวย แล้วมองเสี่ยวถังและผู้ชมที่อาจจะอึ้งไปแล้วหลังกล้อง จู่ ๆ ก็ยิ้ม ราวกับแกล้งสำเร็จ
ถ่ายรายการวาไรตี้ก็คล้าย ๆ กับเขียนนิยายนี่นา แค่เปลี่ยนจากวัดใจกับผู้อ่านมาเป็นวัดใจกับผู้ชมวาไรตี้
ดังนั้นเฉิงเช่อก็ทำหน้ามึน ๆ แบมือ: “ทำไมพวกคุณมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้นล่ะ?”
“นักเขียนนิยายออนไลน์เดี๋ยวนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดาหรอกเหรอ?”
【??????】
【ให้ตาย!】
【เขานี่เป็นเทพวาไรตี้จริง ๆ หรือเปล่านะ?】
【อะไรนะ ที่แท้ก็เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์นี่เอง (ผิดหวัง)】
【ถ้าไม่ใช่แล้วคุณคิดว่าเป็นอะไรล่ะ?】
【ที่ฉันคิดแน่นอนก็ต้องเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์อยู่แล้ว (ใส่หมวกหมา)!】
【เหยด! น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว! คีย์เวิร์ดของเขาคือ “วรรณกรรม” นี่!】
【นักเขียนนิยายออนไลน์? พูดแล้วนึกขึ้นได้ เมื่อไม่กี่วันก่อนมีนักเขียนนิยายออนไลน์ที่เขียนแนวทรมานใจขึ้นเทรนด์热搜ใช่ไหม?】
【ฉันก็จำเรื่องนี้ได้ หรือว่า...?】
【ผู้กำกับ: เยส! ห้องไลฟ์ของฉัน! รายการของฉัน! อนาคตที่สดใสของฉัน!】
……
……
ณ ตอนนี้ ในห้องควบคุมหลังบ้านของผู้กำกับ จอตรงหน้าผู้กำกับใหญ่อย่างหวังเจิงมีภาพสดและข้อมูลของทั้งสี่ห้องไลฟ์เรียงกันอยู่
“ระเบิด ระเบิดแล้ว! ผู้กำกับ คอมเมนต์ระเบิดแล้ว!” ผู้ช่วยตัวน้อยรายงานอย่างตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ
ช่วงเปิดสามซีซั่นก่อนหน้านี้ ไม่เคยมีช่วงไหนเลยที่จำนวนคอมเมนต์ทัดเทียมกับตอนนี้
ฟังคำพูดของผู้ช่วย หวังเจิงก็ยังจับจ้องไปที่ห้องไลฟ์หมายเลขสี่ แต่เมื่อดูจำนวนผู้ชมและคอมเมนต์ที่พุ่งพรวดขึ้น เขาก็มีรอยยิ้มตื่นเต้นที่ยากจะเก็บไว้ปรากฏบนหน้า
“ไม่ต้องห่วงอีกแล้วว่าเขาจะทำให้เรตติ้งตก” หวังเจิงยิ้มออก
ตอนนั้นที่เขาเลือกเฉิงเช่อ เหตุผลหลักที่สุดก็คือมองถึงกระแสและประเด็นถกเถียงมหาศาลที่ตัวเขาในฐานะนักเขียน “หมายเลขศูนย์” มีอยู่
เตรียมที่จะค่อย ๆ เปิดเผย สร้างความขัดแย้งและจุดดึงดูด แค่ให้อยู่รอดสามตอนแรกได้ก็พอ ไม่ได้คาดหวังให้เขาแสดงออกมาได้ดีแค่ไหนในรายการวาไรตี้
ยังไงเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา อยู่ดี ๆ ก็มาออกทีวี ต่อหน้าผู้ชมหลายแสนหลายล้าน ความตื่นเต้นก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่หวังเจิงคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเฉิงเช่อไม่เพียงแต่ใจถึงขั้นกล้านอนหน้ากล้องโดยตรง แต่พูดจายังได้ดีอีก
นี่มันเกิดมาเพื่อจะกินข้าวสายวาไรตี้จริง ๆ!