บทที่ 2 หอมแก้มไม่หนำใจ อยากจูบปาก
“หยางหยาง? ไอ้เด็กนี่กลับมาจริง ๆ หรือ?”
เสียงนุ่มไพเราะดังมาจากข้างหลัง
ฉู่หยางหันกลับไปมอง ก็เห็นสาวงามผมแดงยาวสยายยืนอยู่ไม่ไกล
นางแต่งตัวชิลล์ ๆ อยู่บ้าน แต่ก็ไม่อาจปกปิดเสน่ห์เย้ายวนสุกงอมได้
เอวบางคอดกิ่วราวกับใช้แขนโอบรอบเดียวก็หมด อกยิ่งอวบอิ่มตู้มต้ามน่าตะลึง
แถมด้วยขาเรียวงามล้ำ ระหว่างขยับกายก็แผ่กลิ่นอายหญิงสาวที่เย้ายวนใจเหลือหลาย
“แม่ทูนหัว!”
ฉู่หยางตะโกนลั่น
นี่คืออุซึมากิ คุชินะ คนที่เก็บเขามาเลี้ยงในวันนั้น
“พ่อหนุ่ม เจ้าจริง ๆ ด้วย!”
คุชินะตาเป็นประกาย เดินเร็ว ๆ เข้ามากอดฉู่หยางแนบอก “หายไปตั้งสามปี เจ้ารู้ไหมแม่ทูนหัวคิดถึงเจ้ามากแค่ไหน!”
ถูกสาวงามสุกงอมโอบกอดแนบแน่น จู่ ๆ ฉู่หยางก็รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มอันน่าทึ่งมากดทับบนอก
ปลายจมูกรายล้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ บนร่างของคุชินะ หน้าอกยิ่งสัมผัสได้ถึงความอวบอิ่มใจสั่นสองก้อน
ร่างของทั้งสองเบียดชิดกันอย่างไร้รอยต่อ ความรู้สึกนี้ทำให้ลมหายใจของฉู่หยางเร็วขึ้น หัวใจเต้นแรงขึ้น
ฮารุโนะ ซากุระที่ยังไม่ได้ไปไหนเห็นทั้งสองกอดกัน แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย เบือนหน้าไปอย่างเคอะเขิน
เพราะต่อหน้าธารกำนัล ทั้งสองแนบชิดกันเกินไป ใครไม่รู้คงคิดว่าเป็นคู่รักที่ห่างเหินกันมานานได้เจอกันใหม่
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ด้วยฐานะและพลังฝีมือ ฉู่หยางต่อให้ใจกล้าแค่ไหนก็ได้แต่เก็บงำ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ข้าเป็นชายที่มีระบบคอยหนุนหลังแล้ว
มีของโกงเชิดชู ความคิดชั่วร้ายที่ฝังไว้ในใจก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันที
เขาสวมกอดตอบที่เอวบางของคุชินะอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วลูบไล้เบา ๆ บนเนื้องามที่โอบรอบพอดีเมื่อสองครา สัมผัสมือเยี่ยมยอดนัก
“ข้าก็คิดถึงแม่ทูนหัวเหมือนกัน” ฉู่หยางตอบยิ้ม ๆ
“ไอ้เด็กไร้หัวใจ เจ้าไปบ้าที่ไหนมานานขนาดนี้?”
คุชินะคลายมือ ไม่ได้สังเกตการกระทำเล็ก ๆ ของฉู่หยางเลย มีแต่จ้องมองเขาด้วยความเป็นห่วง “ถ้านารูโตะไม่จัดงานแต่งงาน เจ้าคิดจะไม่โผล่หน้าเลยตลอดชีวิตใช่ไหม?”
“ที่ไหนกัน” ฉู่หยางกระแอมสองที หัวเราะกลบเกลื่อน “ที่จริงข้าคิดถึงบ้านมานานแล้ว อาศัยจังหวะพี่ชายแต่งงานรีบกลับมาเยี่ยมท่าน”
ปากพูดเช่นนั้น แต่ในใจพึมพำ
ถ้าไม่ใช่ภารกิจจูบที่ระบบส่งมา เขาคงขี้เกียจกลับมากินข้าวตอกหมา
“นับว่ายังมีหัวใจ”
คุชินะกลอกตาใส่เขา เอื้อมมือไปหยิกแขนฉู่หยาง “สูงขึ้นไม่น้อย ร่างกายก็แข็งแรงขึ้น หน้าตาก็หล่อเหลาขึ้นมาก”
“แม่ทูนหัวท่านก็ไม่เบานะ ไม่เจอกันหลายปี ยิ่งสวยขึ้นเรื่อย ๆ เรียกว่าย้อนอายุได้เลย!” ฉู่หยางหัวเราะฮิ ๆ ปากหวานราวกับทาชอคโกแลต
“อย่ามาปากหวาน”
คุชินะทำเสียงกระเง้ากระงอด ยื่นนิ้วมือขาวนวลมาจิ้มหน้าผากฉู่หยาง แต่ใบหน้ากลับยิ้มแป้น
ฮารุโนะ ซากุระเห็นว่าตนยืนอยู่ตรงนี้เหมือนก้างขวางคอ จึงฉลาดพอจะทักลาเตรียมเผ่น
ฉู่หยางไม่ปล่อยโอกาส หน้าหนา ๆ ขอเบอร์มือถือฮารุโนะ ซากุระมา
ไว้หาโอกาสต้องแลกเปลี่ยนวิชากันให้ดี จับข้อมูลติดต่อมาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน
……
หลังฮารุโนะ ซากุระจากไป คุชินะก็คล้องแขนฉู่หยางอย่างเป็นธรรมชาติ
“เดิน กลับบ้าน ตอนเย็นอยากกินอะไร แม่ทูนหัวไปซื้อกับข้าวมาทำให้เจ้า”
ถูกคุชินะคล้องแขนสนิทสนมเช่นนี้ แขนของฉู่หยางก็จมลงในความนุ่มนิ่มทันที
ขณะทั้งสองเดินเคียงไหล่กัน แขนหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเสียดสีไปมาตรงส่วนอวบอิ่ม
ความยืดหยุ่นน่าตะลึงและสัมผัสยอดเยี่ยม ทำให้จิตใจของฉู่หยางล่องลอย โทสะพุ่งลงเบื้องล่าง
นี่ใครจะต้านไหว!
“แม่ทูนหัว ท่านไม่ต้องไปคุมงานแต่งพี่ชายเองหรือ?” ฉู่หยางบังคับระงับอารมณ์ปั่นป่วน เปลี่ยนเรื่องคุย
“ยังอีกหลายวันกว่างานจริง ไม่มีอะไรต้องคุมหรอก ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว แน่นอนว่าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสำคัญที่สุด” คุชินะยิ้มแย้มเอนกายเข้าหาเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสุข
ตลอดทาง คุชินะถามไม่หยุดปาก ล้วนแต่ห่วงใยชีวิตของฉู่หยางในช่วงสามปีที่ผ่านมา
ฉู่หยางพลางตอบส่ง ๆ ไปพลาง ใจลอยคร่ำคิดแต่เรื่องภารกิจ
จะหาจูบจากแม่ทูนหัวได้อย่างไร?
ตรงเข้าไปทำแรง ๆ เลย?
เกรงว่าจะไม่ได้ คู่ต่อสู้คือพริกสีเลือดเลื่องชื่อ โดนยั่วโมโหเอาหัวถูกทุบแตกได้
แกล้งลื่นล้ม แล้วบังเอิญจูบปาก? กลยุทธ์นี้ก็เก่าเกินไป
ไม่รู้ตัว ทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว
ตอนฉู่หยางเปลี่ยนรองเท้า สมองยังคิดเรื่องนี้อยู่ เหม่อลอยจนหลุดปากพูดความในใจออกมา
“แม่ทูนหัว ท่านจูบข้าหน่อยได้ไหม?”
พอพูดออกไป ฉู่หยางอยากตบปากตัวเองเหลือเกิน
จบแล้ว ตรงเกินไป
ใครจะรู้ว่าคุชินะนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะพรืด ตอบอย่างใจกว้าง “ได้สิ”
“หา?” รอบนี้ถึงตาฉู่หยางอึ้ง
ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ กลิ่นหอมก็ลอยมาแตะหน้า
คุชินะโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากแดงนุ่มตรงประทับลงบนแก้มข้างของฉู่หยาง
“จุ๊บ!”
เสียงดังชัด พร้อมสัมผัสชื้น ๆ เล็กน้อย
คุชินะจูบเสร็จ ยิ้มละไมถอยออกไปครึ่งก้าว
ฉู่หยางลูบแก้มที่ยังหลงเหลือกลิ่นหอม ทั้งคนตะลึงค้าง
【ภารกิจสำเร็จ! ได้รับจูบจากอุซึมากิ คุชินะเรียบร้อยแล้ว รางวัลคือค่าหัวใจเต้น 100 หน่วย】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตรงเวลา
แค่นี้ก็ผ่าน?
ฉู่หยางแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
เขาคิดว่าระบบต้องการจูบแบบฝรั่งเศส ต้องจูบปากถึงนับ แต่ใครจะรู้ว่าแค่หอมแก้มก็ผ่านด่านไปได้ รู้ว่าแค่นี้ตัวเองเสียเวลาเปลืองสมองทำไม
มองฉู่หยางทำหน้าตะลึงงัน คุชินะปิดปากหัวเราะไม่หยุด
“ไอ้เด็กเหม็น ทำหน้างงอะไร ไปนั่งในห้องรับแขกก่อนเร็ว แม่ทูนหัวไปห้องครัวทำของอร่อยให้เจ้า”
ว่าแล้ว คุชินะก็สะบัดเอวงามยั่วยวนเดินตรงไปที่ห้องครัว
ฉู่หยางเดินมานั่งลงที่โซฟา สายตายังจับจ้องที่แผ่นหลังอวบอิ่มยั่วยวนของคุชินะในห้องครัว
ทันใดนั้น เสียงกลไกก็ดังขึ้นในสมองอีกครั้ง
【ภารกิจโต้ตอบล่าสุดเผยแพร่แล้ว!】
【โปรดภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำการบีบคลึงหน้าอกของฮารุโนะ ซากุระให้สำเร็จ】
【รางวัลสำเร็จภารกิจ: ค่าหัวใจเต้น 300 หน่วย】
ได้ยินภารกิจใหม่ ฉู่หยางแทบกระเด้งจากโซฟา
บีบนมซากุระ?
ล้อกันเล่นหรือเปล่า ถ้าซาสึเกะรู้เข้า ไม่ต้องควงมีดบุกฆ่ากลับจากนอกหมู่บ้านหรือ?
ระบบห่วยนี่ เล่นพิเรนทร์จริง!