บทที่ 1 แม่บุญธรรมคุชินะ สดใสกว่าตอนสาวอีก
“ขอโทษนะครับ ท่านโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดกำลังจะจัดงานแต่งงานเร็วๆ นี้ ถ้าไม่ใช่แขกรับเชิญหรือชาวบ้านในหมู่บ้าน ก็ห้ามเข้าเด็ดขาด”
หน้า ประตูหมู่บ้านโคโนฮะ ฉู่หยางถอนหายใจ วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ
“พี่ใหญ่ ช่วยยืดหยุ่นหน่อยเถอะ ผมเป็นน้องชายของอุซึมากิ นารุโตะจริงๆ ใช้ช่องทางญาติพี่น้องให้ผมเข้าไปหน่อยไม่ได้เหรอ?”
นินจาที่เฝ้าประตูเหลือกตามองบน ก่อนจะแคะหูอย่างเบื่อหน่าย
“เลิกพูดเถอะ วันนี้มีคนอ้างตัวเป็นน้องชายแท้ๆ ของโฮคาเงะอย่างน้อยแปดสิบคนแล้ว พวกคุณหาข้ออ้างที่แปลกใหม่กว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอ?”
ฉู่หยางร้อนใจ รีบอธิบาย
“ไม่ได้โกหกจริงๆ นะ เข้าไปแจ้งข่าวสักหน่อย เขาต้องออกมารับผมแน่นอน”
……
สถานะน้องชายของฉู่หยางนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่เป็นน้องบุญธรรม
ในฐานะผู้ข้ามมิติผู้หนึ่ง เขามาถึงโลกนินจาในจังหวะที่แย่เสียเหลือเกิน
หลังจากสงครามครั้งที่สี่เพิ่งจบลง วิชาสึคุโยมิไร้ขอบเขตเพิ่งถูกคลายออก เขาก็โผล่มา
การต่อสู้จบลงแล้ว ตัวร้ายตายเกลี้ยง วีรกรรมทั้งหมดถูกตัวเอกช่วงชิงไปหมด
กระทั่งสาวสวยยังไม่มีโอกาสไปทำความรู้จักด้วยซ้ำ
ขณะที่เขากำลังนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังบนถนน สงสัยในชีวิต ครุ่นคิดว่าตัวเองเป็นผู้ข้ามมิติที่ซวยที่สุดหรือเปล่า หญิงสาวผมแดงคนหนึ่งก็จูงมือของเขา พากลับบ้าน
ผู้หญิงคนนี้คืออุซึมากิ คุชินะ
มันก็แปลกประหลาดดี นามิคาเสะ มินาโตะเสียชีวิตอย่างกล้าหาญไปนานแล้ว แต่คุชินะกลับรอดชีวิตมาได้อย่างเหลือเชื่อ
นางเห็นว่าฉู่หยางยังหนุ่มน้อย มาเดินเตร่อยู่ในซากปรักหักพังเพียงลำพัง นึกว่าเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม ด้วยความรักของแม่ที่เอ่อล้น จึงรับเลี้ยงเป็นบุตรธรรมทันที
ฉู่หยางเกาะบ้านกินอยู่ฟรีอยู่สองปี ฝึกวิชานินจาพื้นฐานป้องกันตัวไปบ้าง
อยู่ไปก็เบื่อ เขาคิดว่าชีวิตจะปล่อยให้สูญเปล่าไปแบบนี้ไม่ได้ จึงตัดสินใจเขียนจดหมายทิ้งไว้ แล้วหนีออกจากหมู่บ้าน ไปค้นหาความหมายสูงสุดของผู้ข้ามมิติ
สองปีผ่านไป เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าประตูโคโนฮะหันหน้าไปทางไหน
ข่าวสำคัญชิ้นหนึ่งกลับทำให้เขาต้องรีบเร่งเดินทางกลับ
อุซึมากิ นารุโตะกำลังจะแต่งงาน
ที่จริงจะแต่งหรือไม่ ฉู่หยางไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด
การเห็นคนอื่นเป็นคู่รักกัน ส่วนตัวเองได้แต่ยืนมองตาปริบๆ มันก็ไร้สาระจริงๆ
เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาต้องควบม้าไม่หยุดกลับมา คือเสียงจักรกลที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นในหัว
【ระบบอยู่ติดสาวเริ่มทำงานแล้ว!】
【ระบบนี้มุ่งมั่นช่วยให้โฮสต์สานสัมพันธ์เชิงลึกกับสาวงามหลากหลาย เมื่อปฏิบัติภารกิจปฏิสัมพันธ์ตามที่กำหนดสำเร็จ จะได้รับค่าหัวใจเต้น ค่าหัวใจเต้นสามารถนำไปเปิดกล่องสุ่มจับรางวัล เพื่อรับของรางวัลระดับสุดยอดสำหรับอัปเกรดตนเอง】
เฝ้ารอคอยดั่งรอตะวันและจันทรา นิ้วทองคำก็มาถึงเสียที
ตอนนั้นฉู่หยางซาบซึ้งจนแทบจะหลั่งน้ำตา
……
ความคิดถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริง
“ถ้านายเป็นน้องชายของโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดจริง จะไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเขาได้ยังไง?”
ยามประตูพูดจาเยาะเย้ยเต็มที่ พลางโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน
“ไปๆๆ รีบไปซะ ท่านโฮคาเงะยุ่งจะตาย ไม่มีเวลามาสนใจพวกตอแหลอย่างนายหรอก”
“โทรศัพท์? เบอร์?” ฉู่หยางยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่
เขาไปจากหมู่บ้านแค่ไม่นานนี่เอง? ทำไมเทคโนโลยีถึงพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ ขนาดสมาร์ทโฟนก็ยังทำออกมาได้?
ฉู่หยางรู้สึกหงุดหงิดมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบบังคับให้ทำภารกิจ เขาคงไม่ขี้เกียจเดินทางไกลกลับมาเพื่อมาเจอประตูตบหน้าแบบนี้หรอก
ดีจริง รีบเร่กลับมาแทบตาย ยังเข้าประตูหมู่บ้านไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังกลุ้มใจว่าจะแทรกตัวเข้าไปได้อย่างไร จู่ๆ ก็เห็นผมสั้นสีชมพูสดใสแวบเข้ามาในสายตา
ตาของฉู่หยางเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบโบกมือพลางตะโกนเสียงดัง
“พี่ซากุระจัง! ทางนี้ครับ! พี่ซากุระจัง!”
ฮารุโนะ ซากุระที่กำลังจะเข้าไปในหมู่บ้านหยุดฝีเท้าลง
นางหันกลับมาอย่างสงสัยเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวหยกคู่หนึ่งจับจ้องมองเด็กหนุ่มที่ตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู
เท่าที่จำได้ ดูเหมือนไม่รู้จักคนผู้นี้
เพราะหลังจากสงครามครั้งที่สี่จบลง สมองของนางก็เต็มไปด้วยการคบหากับอุจิวะ ซาสึเกะ จะมีเวลาที่ไหนไปใส่ใจน้องบุญธรรมที่นารุโตะเก็บมาเลี้ยงที่บ้านได้
“ผมเองครับ! ฉู่หยางไง! น้องชายของพี่นารุโตะ!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้างุนงง ฉู่หยางจึงต้องขึ้นเสียงดังอีกครั้งเพื่อแนะนำตัว
ฮารุโนะ ซากุระทวนชื่อในใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดความทรงจำก็ปรากฏขึ้น
นางก้าวเร็วๆ เข้าไป พลางสำรวจมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เป็นเจ้าหนูนี่จริงๆ ด้วย ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปี สูงใหญ่ขึ้นขนาดนี้แล้ว”
ฉู่หยางกางมือยิ้มแห้งๆ ฟ้อง
“ได้ยินว่าพี่นารุโตะกำลังจะจัดงานแต่ง ผมก็เลยเดินทางไกลกลับมาแสดงความยินดี แต่ดันถูกมองว่าเป็นพวกต้มตุ๋น โดนกันอยู่นอกประตูนี่แหละ”
พอทหารยามเห็นฮารุโนะ ซากุระออกหน้าเป็นพยาน ก็ตกใจไม่น้อย จากนั้นก็ลูบมือไปมาอย่างเก้อเขิน
“ท่านซากุระ ขอประทานอภัยเป็นอย่างสูงครับ ช่วงนี้มีคนมาสวมรอยเป็นญาติของท่านโฮคาเงะเยอะมาก พวกเราก็ทำตามกฎระเบียบจริงๆ แยกไม่ออกเลยจริงๆ ครับ”
ฮารุโนะ ซากุระโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“พอเถอะ ไอ้หมอนี่ฉันรู้จัก ปล่อยตัวได้”
เมื่อผ่านประตูเข้ามาได้อย่างราบรื่น ฉู่หยางก็เดินเข้าไปใกล้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“พี่ซากุระจัง วันนี้ต้องขอบคุณมากจริงๆ เลยนะครับ ไม่งั้นคืนนี้ผมคงต้องไปเป็นอาหารยุงในป่านอกหมู่บ้านแน่”
“เรื่องเล็กน้อย”
ฮารุโนะ ซากุระยิ้ม “มากับฉันสิ คุณป้าคุชินะกับนารุโตะกำลังจัดสถานที่งานแต่งอยู่ เดี๋ยวฉันพาไปหา”
พูดจบ นางก็นำทางไปข้างหน้า มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
……
ทั้งสองคนเดินไปตามถนน หนึ่งคนนำหนึ่งคนตาม
ฉู่หยางเดินช้ากว่าครึ่งก้าว สายตาตกอยู่บนร่างของฮารุโนะ ซากุระอย่างเป็นธรรมชาติ ในแววตาลึกๆ ซ่อนประกายร้อนแรงแบบลูกผู้ชายเอาไว้
เมื่อชาติก่อนตอนดูอนิเมะ หลายคนไม่ชอบฮารุโนะ ซากุระ เพราะคิดว่านางค่อนข้างแรด
แต่พอมาเห็นในโลกความเป็นจริง ผู้หญิงคนนี้มันสุดยอดจริงๆ
วันนี้ฮารุโนะ ซากุระสวมชุดกี่เพ้าสีแดงสดผ่าข้างสูง
เนื้อผ้าเนียนลื่นเข้ารูปเป็นอย่างดี วาดเอวที่ไร้ไขมันส่วนเกินของนางให้ดูเร่าร้อนสะดุดตา
ยิ่งเมื่อมองลงไปด้านล่าง ขณะที่เดิน ผ่าข้างของชุดก็เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนเป็นช่วงๆ ทั้งขาวทั้งนุ่ม สะบัดตาจนพร่าเลือน
ผมสั้นสีชมพูตัดกับใบหน้าที่ขาวอมชมพู เต็มไปด้วยเสน่ห์ของหญิงสาวที่สุกงอมเต็มที่
เอวบางขาเรียว เวลาเดินก็ส่ายสะโพกพริ้วไหว ราวกับนางมารร้ายที่ยั่วสวาทสุดๆ ทำให้คนใจสั่นอยากเอามือแปะลงไปลูบไล้สำรวจสักสองที
ฉู่หยางลูบคาง
ตอนนี้ตัวเองมีสูตรโกงติดตัว จะมัวมองผักกาดดีๆ หัวนี้ให้ซาสึเกะหมูกินอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว
หาโอกาสให้ดี ต้องลองวัดความลึกของชุดกี่เพ้าตัวนี้ ชิมรสชาติดูเองสักหน่อย
“ฉันได้ยินนารุโตะบอกว่า คุณป้าคุชินะคิดถึงนายทุกวันเลยนะ”
ฮารุโนะ ซากุระเดินนำหน้า พลางพูดคุยไปเรื่อยโดยไม่หันกลับมามอง “ตอนนี้นายกลับมาอย่างปลอดภัย นางต้องดีใจมากแน่ๆ”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ หัวใจของฉู่หยางก็เต้นแรงขึ้น
เขายิ้มกว้าง น้ำเสียงเบิกบานเป็นอย่างยิ่ง
“ใช่ครับ จากบ้านมานานขนาดนี้ ผมก็คิดถึงแม่บุญธรรมเหมือนกัน”
เพราะเหตุผลที่เขารีบร้อนกลับมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อมากินลูกอมแต่งงานของนารุโตะ
แต่เพื่อแม่บุญธรรมคุชินะ และก็เพื่อภารกิจบังคับแรกที่ระบบออกมา
【ภารกิจระบบ: กรุณาจูบกับอุซึมากิ คุชินะให้สำเร็จภายในสี่ชั่วโมง】
【รางวัลเมื่อภารกิจสำเร็จ: ค่าหัวใจเต้นหนึ่งร้อยแต้ม】