ทันใดนั้น เหยียนปิงอิ๋งที่กำลังจับตาดูการต่อสู้อยู่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “พวกคุณรู้สึกไหมว่าอัตรายิงโดนของมรณะประกาศสูงเกินไปหน่อย!”
เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์กับเหมียวเหมียวเสียวหยู่เองก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ตามกันมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
ทรราชโหดร้ายสายพันธุ์ที่ 1 มีเลเวลสูงกว่ามรณะประกาศถึง 4 เลเวล ตามทฤษฎีแล้ว การโจมตี 80% ควรจะพลาดเป้า แต่ไม่คิดเลยว่าอัตรายิงโดนของมรณะประกาศจะรักษาระดับเหนือ 90% ได้อย่างมั่นคง!
นั่นหมายความว่า จัวเฟย์หยางใช้ทักษะการต่อสู้อันน่าสะพรึงของตัวเอง ลบล้างผลจากการลดค่าสถานะเพราะความต่างของเลเวลได้อย่างแข็งกร้าว!
“เขา…เขาทำได้ยังไง!” เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์มีสีหน้าตกตะลึง
“ระดับความชำนาญอาวุธปืนกับระดับการปรับแก้ความแม่นยำของเขาต้องสูงมากแน่ ๆ แต่ค่าสถานะความคล่องแคล่วก็คงสูงจนเกินจินตนาการด้วย!”
เหยียนปิงอิ๋งจ้องจัวเฟย์หยางเขม็ง แววตาร้อนแรง
ค่าสถานะหลักของเธอก็เป็นความคล่องแคล่วเหมือนกัน แต่เพื่อให้มีพลังโจมตีและเร่งความเร็วในการเพิ่มเลเวล เหยียนปิงอิ๋งจึงแบ่งแต้มให้ความคล่องแคล่วกับพละกำลังอย่างละครึ่งมาโดยตลอด
แต่ดูจากมรณะประกาศแล้ว เขาคงลงแต้มทั้งหมดไปที่ความคล่องแคล่ว กระทั่งแต้มสถานะอิสระก็เทให้ความคล่องแคล่วหมด
การลงแต้มแบบนี้ทำให้ขีดจำกัดในการควบคุมของผู้เล่นเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด แต่ก็ทำให้ตัวเองเปราะบางอย่างยิ่ง แทบจะแตกสลายทันทีที่ถูกโจมตี
“เขาต้องมั่นใจในการควบคุมของตัวเองขนาดไหน ถึงกล้าลงแต้มแบบนี้!”
สายตาที่เหยียนปิงอิ๋งมองจัวเฟย์หยางเปลี่ยนจากความดูแคลนในตอนแรก เป็นความใส่ใจในก่อนหน้านี้ จนมาถึงตอนนี้ โดยไม่รู้ตัว แววตากลับมีความชื่นชมเพิ่มขึ้นมา