“สูตรยา!”
เหยียนปิงอิ๋งกับเซี่ยรุ่ยเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบกระเด็นออกจากอก
พอมีของชิ้นนี้ ดันเจี้ยนแห่งนี้ก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป พวกเธอจะเข้าไปฟาร์มมอนสเตอร์และหาอุปกรณ์ได้ตามใจ
นี่จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการพัฒนาของกิลด์เหมียวเหมียวทั้งกิลด์
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์เองก็ต้องการของชิ้นนี้อยู่แล้ว
“พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยเถอะ” เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น
แต่พอเสิ่นจือเซี่ยลุกขึ้น เธอก็ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที “ฉัน... ฉันไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว เดินไม่ไหว พวกคุณพกน้ำกับอาหารมาด้วยไหม”
เหยียนปิงอิ๋ง เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์ และเหมียวเหมียวเสียวหยู่ต่างก็งุนงงไปหมด
ใครเขาพกของพวกนี้ลงดันเจี้ยนกัน
แต่ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าไม่มีอาหารกับน้ำให้เสิ่นจือเซี่ย เธอก็คงขยับตัวไม่ได้ สุดท้ายคงต้องแบกเธอไป
แต่ทำแบบนั้นจะทำให้ทีมเคลื่อนที่ช้าลง ตอนนี้ทุกวินาทีล้วนสำคัญ
ขณะที่ทั้งสามกำลังร้อนใจ กลับเห็นจัวเฟย์หยางค่อย ๆ หยิบอาหารแห้งสนามราชวุ้นความร้อนสูงกับน้ำแร่จากเป้ทหารออกมา “นี่ กินซะ”
เหยียนปิงอิ๋ง เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์ และเหมียวเหมียวเสียวหยู่ต่างมีสีหน้าตกตะลึง!
ตอนนี้เป้ของทุกคนมีช่องใส่ของแค่สิบช่อง แถมครึ่งหนึ่งยังต้องใช้เก็บกระสุน ใส่ของที่ปล้นมาได้ก็ยังกลัวว่าจะไม่พอ จะมีใครคิดพกอย่างอื่นกัน
พวกเธอรู้ดีว่าพ่อค้าที่หน่วยกำลังติดอาวุธในเขตปลอดภัยขายของพวกนี้อยู่ เมื่อประสาทสัมผัสเชื่อมต่อกัน นอกจากจะทำให้ผู้เล่นได้รับประสบการณ์การกินที่แทบจะสมบูรณ์แบบแล้ว ยังช่วยระงับความหิวของร่างกายได้ชั่วคราวด้วย
แต่ทุกคนก็แค่เข้ามาเล่นเกม ใครจะยอมจ่ายเงินจริงเพื่อพกของที่กินช่องเป้พวกนี้มาด้วย