ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสงบ แต่ไม่นานเสียงพูดคุยปรองดองก็ถูกเสียงด่าทอกลืนหายไป
พวกตัวป่วนกลุ่มหนึ่งทำให้ช่องแชตวุ่นวายไปหมด แทบอยากขุดบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของจัวเฟย์หยางขึ้นมาเฆี่ยนศพ
จัวเฟย์หยางเองก็สังเกตเห็นคนพวกนี้ แม้ข้อความจะเป็นแบบไม่ระบุตัวตน แต่เขาก็มองออกทันทีว่าขยะพวกนี้มีที่มาจากไหน
“ก็พวกเศษสวะจากกิลด์เทาไห่นี่เอง”
จัวเฟย์หยางไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิด ปกติพวกสารเลวนี่ก็ทำเรื่องสกปรกต่ำช้ามาไม่น้อย
ตอนทำงานเป็นผู้ติดตาม พวกมันหลอกล่อผู้เยาว์ให้เติมเงินสนับสนุน อ้างว่าจะสุ่มสกินให้แล้วโกงเงินค่าขนมเด็กไปไม่รู้กี่คน
พ่อแม่แจ้งความ แต่ฉู่จวิ้นหยางอาศัยเส้นสายสารพัดกดเรื่องไว้ สุดท้ายพวกเขาจึงต้องจำใจยอมรับความซวย
“ขยะอย่างพวกแก ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติให้ฉันปล้นคนรวยช่วยคนจนด้วยซ้ำ สมควรเน่าอยู่ในกองขยะนั่นแหละ”
จัวเฟย์หยางเปลี่ยนข้อมูลการขายทันที
……
อีกด้านหนึ่ง ฉู่จวิ้นหยางมองอุปกรณ์ในตลาดซื้อขายจนยิ้มแก้มแทบปริ
ในนั้นมีอาวุธระดับ 3 ที่เขากำลังต้องการอยู่พอดี พลังโจมตีสูงกว่าอาวุธที่ใช้อยู่ตอนนี้ถึงสามเท่า!
เมื่อครู่ที่สั่งลูกน้องปั่นกระแสอย่างบ้าคลั่ง ก็เพื่อทำลายชื่อเสียงของมรณะประกาศ และถ่วงเวลาให้ตัวเองได้ซื้อของ
เขาจะกวาดอุปกรณ์พวกนี้ทั้งหมด เพื่อใช้เป็นทุนตั้งต้นให้กิลด์เทาไห่ผงาดขึ้นใน “สังหารมหานคร”!
“ที่รัก ฉันชอบไม้เท้าเวทมนตร์ระดับ 3 อันนั้น ซื้อให้ฉันได้ไหมคะ?”
มือขาวนวลนุ่มนิ่มคู่หนึ่งโอบคล้องฉู่จวิ้นหยางจากด้านหลัง