จางเฮิง: ???
“คุณหมายความว่ายังไง?”
จัวเฟย์หยางยิ้มพลางพูดว่า “ส่งเป้รบที่เป็นรางวัลให้ผมก่อนได้ไหมครับ ไม่อย่างนั้นระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาดฝันจนกระสุนหมด ภารกิจก็อาจล้มเหลวได้”
“ยิ่งรอหนึ่งวัน ก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงอีกหนึ่งส่วน คุณคงไม่อยากให้คุณเสิ่นจือเซี่ยกลับมาไม่ได้ตลอดไปหรอกนะ”
จางเฮิงชะงักไปสองวินาที “แต่มันไม่เป็นไปตามระเบียบ……”
“ระเบียบเป็นของตาย คนเป็นของมีชีวิต ในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ยิ่งต้องไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์”
“คุณดูสิครับ ผมเป็นอันดับหนึ่งบนบอร์ดเลเวล แถมยังได้ผู้สังหารแรกของบอส แบบนี้ยังพิสูจน์ฝีมือผมไม่พออีกหรือครับ? ถ้าผมยังช่วยคุณเชินผู้วิจัยไม่สำเร็จ คนอื่นก็ยิ่งไม่มีทางทำได้”
“อีกอย่าง จุดเกิดของผมก็อยู่ที่นี่ ผมหนีไปไหนไม่ได้หรอกครับ”
จางเฮิงเงียบไป
ในบรรดาผู้เล่นมากมายที่มาส่งภารกิจ เขาไม่เคยเจอใครต่อรองแบบจัวเฟย์หยางมาก่อน
แต่ดันรู้สึกว่าคำพูดของจัวเฟย์หยางก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
“งั้น……ก็ได้ ด้วยชื่อเสียงของคุณ ผมจะยอมเชื่อคุณสักครั้งก็แล้วกัน แต่คุณต้องรับปากว่าจะทำภารกิจให้เสร็จภายใน 12 ชั่วโมง”
พูดจบ จางเฮิงก็สั่งให้ทหารใต้บังคับบัญชาถอดเป้รบที่เปล่งแสงสีฟ้าใบหนึ่ง แล้วยื่นให้จัวเฟย์หยาง