เรื่องเตาย่างนั้น เวินหน่วนหน่วนก็แค่คิดไว้ชั่วคราว
เรื่องต่าง ๆ ย่อมมีหนักเบาและเร่งด่วนไม่เหมือนกัน เตาย่างจัดเป็นของที่ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิต ยังไม่ถึงขั้นเป็นของจำเป็นต่อการดำรงชีวิต
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดย่อมเป็นการจัดหาของใช้จำเป็นในบ้านให้ครบก่อน จะได้มีของเพียงพอรับมือกับฤดูหนาวอันยาวนานที่กำลังจะมาถึง
รอให้มีเวลาว่างสบาย ๆ แล้วค่อยทำเตาย่างก็ยังไม่สาย
ตอนนั้นทั้งมีเวลาและวัตถุดิบ จะได้ค่อย ๆ ตั้งใจทำอาหารอย่างละเมียดละไม กินอย่างมีความสุข
เมื่อนึกถึงพรุ่งนี้เช้าที่ต้องเข้าเมืองไปซื้อของใช้จำเป็น เวินหน่วนหน่วนก็คิดว่าควรจดลงกระดาษไว้
ครูมักพูดอยู่เสมอว่า ความจำดีสู้จดด้วยปากกาไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ความจำของเธอก็ไม่ได้ดีอะไร ไม่จดไว้จะได้หรือ?
เข้าเมืองแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย แค่เดินทางไปอย่างเดียว น้องชายคนโตกับคนอื่น ๆ ยังต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมง ถ้าเปลี่ยนเป็นเธอ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเดินนานแค่ไหน
ถ้าลืมซื้อของจำเป็นอะไรไป ก็ได้แต่ทำใจแล้วใช้ชีวิตโดยไม่มีมัน
“น้องชายคนกลาง ที่บ้านมีกระดาษไหม?” เวินหน่วนหน่วนถือกิ่งไม้เล็กที่ถูกเผาจนเป็นถ่านไปครึ่งท่อน เอ่ยถามเล้งเฉินที่กำลังทำงานไม้ในลานบ้าน
ตอนนี้ในบ้านมีเพียงเธอกับน้องชายคนกลาง
น้องชายคนโตกับน้องชายคนเล็กเข็นฟืนกลับมาหนึ่งรถ พอดื่มน้ำแล้วก็ขึ้นเขาไปอีก
วนไปวนมาอยู่อย่างนั้นไม่หยุด
เวินหน่วนหน่วนอยากให้ทั้งสองพักสักหน่อย แต่ทั้งคู่ไม่ยอมพร้อมกัน แถมยังบอกอีกว่ากินอิ่มแล้วทำงานไม่เหนื่อย
ตัดฟืนสบายกว่าขุดผักป่าเก็บผลไม้
ฟืนหนักกว่าผักป่ากับผลไม้ป่าเสียอีก จะสบายกว่าได้อย่างไร?