เวินหน่วนหน่วนที่เติบโตมาในที่ราบตั้งแต่เด็ก จะเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนกัน
เธอรู้สึกเหมือนผึ้งที่ตกลงไปในโถน้ำผึ้ง มดที่ร่วงลงไปในโถน้ำตาล หรือกระรอกที่พบกองถั่วเปลือกแข็ง ร่ำรวยเสียจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี
อุดมสมบูรณ์เหลือเกิน ให้ความรู้สึกเหมือนมีสมบัติกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง
ของกิน ของอร่อย มีมากมายเหลือเกิน!
อยากแยกร่างได้ หรือไม่ก็อยากให้หนึ่งวันมีสี่สิบแปดชั่วโมง จะได้เก็บโน่นเด็ดนี่อยู่บนเขาไม่หยุด
ที่จริงอาหารในตู้เย็นไม่เพียงพอสำหรับครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเหลืออีกมากทุกวัน หากเธออยากอู้งานก็ทำได้สบาย
แต่เธอห้ามใจที่กำลังตื่นเต้นดีใจสุดขีดนี้ไม่ได้จริง ๆ
เห็นของอร่อยสารพัดอยู่เต็มไปหมด สาวกินเก่งอย่างเธอคิดวิธีกินไว้ในหัวครบแล้ว เรื่องนี้ทำให้เธอตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเก็บเงินได้เสียอีก!
อืม อย่างไรเสียก็มีห้องเก็บของที่ช่วยไม่ให้อาหารเสียอยู่แล้ว ของพวกนี้ไม่มีทางบูด เก็บไว้เยอะหน่อยก็เหมือนได้เปลี่ยนรสชาติอาหาร
อีกอย่าง ไม่รู้ว่าระหว่างทางหนีภัยแล้งกับหลังเข้าเมืองหลวงจะเป็นอย่างไร เตรียมอาหารไว้ให้มากย่อมไม่ผิด!
พอหาเหตุผลให้ตัวเองได้ เวินหน่วนหน่วนก็ยิ่งมีแรงฮึดขึ้นมา
เวินหน่วนหน่วนสะพายตะกร้าไม้ไผ่ คล้องแขนถือตะกร้าไม้ไผ่ ออกเดินทางอย่างกระตือรือร้น
ที่บ้านมีน้องชายคนกลางฝีมือดีอยู่ด้วยสะดวกจริง ๆ ทำได้ทุกอย่าง แถมของที่ทำออกมาก็ใช้งานได้ถนัดมือมาก
“น้องชายคนโต น้องชายคนกลาง น้องชายคนเล็ก ไปกันเถอะ” เวินหน่วนหน่วนล็อกประตูห้องโถงเรียบร้อยแล้ว เห็นเจ้าเล็กทั้งสามยืนไม่ขยับอยู่ในลานบ้าน จึงเร่งพวกเขา