เด็กทั้งสามไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้มาก่อน ดวงตาดำกลมทั้งสามคู่เปล่งประกายด้วยความหวัง
“พี่สะใภ้อยากให้พวกเจ้ามีความเข้าใจเรื่องเงินทองอย่างถูกต้อง ไม่มองว่ามันเป็นภัยร้ายจนหวาดกลัว และไม่รักมันยิ่งกว่าชีวิต ตอนยากจนก็อย่าดูถูกตัวเอง ตอนมั่งมีร่ำรวยก็อย่าหยิ่งผยองวางอำนาจ แค่นี้ก็พอแล้ว”
ก้มหัวสยบต่อผู้แข็งแกร่ง แต่กลับวางอำนาจใส่ผู้อ่อนแอ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ ผู้ที่หลุดพ้นจากธรรมชาติเช่นนี้ได้จึงจะเรียกว่ามีการอบรมสั่งสอนอย่างแท้จริง
เวินหน่วนหน่วนหวังว่าเจ้าเล็กทั้งสาม ต่อให้วันหน้ารุ่งเรืองมั่งคั่งเพียงใด ก็ยังคงมีความภาคภูมิใจและการอบรมสั่งสอนที่หยั่งรากลึกอยู่ในกระดูก
เงินทองและอำนาจไม่อาจทำให้ผู้คนเคารพนับถือจากใจจริงได้ แต่การอบรมสั่งสอนทำได้
เมื่อพวกเขาขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูงส่งในอีกหลายปีข้างหน้า เธอหวังว่าพวกเขาจะไม่ลืมเจตนาแรกเริ่ม
เจ้าเล็กทั้งสามก้มหน้าเงียบอยู่นาน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ร่างผอมเพรียวยังคงบอบบาง แต่ไม่ก้มหลังห่อไหล่อีกต่อไป ยืนตัวตรง สีหน้าแน่วแน่
เวินหน่วนหน่วนรู้สึกปลื้มใจมาก
ในเมื่อเธอกลายเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าเล็กทั้งสาม และมีน้องชายที่ว่าง่าย เชื่อฟัง และรู้ความอยู่ด้วยถึงสามคน เธอย่อมอยากให้พวกเขาเติบโตขึ้นอย่างมั่นใจและสดใส
*
ตอนฟ้าเพิ่งสาง เวินหน่วนหน่วนซึ่งคิดถึงการเข้าเมืองในวันนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวรำไรลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง
เวินหน่วนหน่วนตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วลูบหน้า จากนั้นก็เปิดตู้เย็นตามความเคยชินเพื่อดูว่ามันขยายขึ้นหรือไม่ และขยายขึ้นมากแค่ไหน
เมื่อวานเธอใส่ใจเจ้าเล็กทั้งสามจากใจจริง ตู้เย็นอาจขยายขึ้นบ้าง