กลางคืน
บนท้องถนนแทบไม่มีผู้คนเดินผ่าน ชาวบ้านโคโนฮะส่วนใหญ่ต่างหลับไหลไปแล้ว
โลกใบนี้มีรูปแบบความบันเทิงค่อนข้างน้อย
แต่บนถนนสายหนึ่งทางตอนใต้ของหมู่บ้าน เจ้าหนูสองคนกำลังแปลงร่างเป็นช่างก่อสร้าง ซ่อมแซมถนนที่เพิ่งถูกพวกเขาทำลายไปเมื่อไม่นานมานี้
"กี่โมงแล้วเนี่ย! เหนื่อยจะตาย!" คาแซนเงยหน้ามองฟ้า รู้สึกว่าน่าจะเป็นสี่ทุ่มกว่าแล้ว
งานซ่อมแซมนี่มันยุ่งยากกว่าที่คิดไว้มาก
บางทีนี่อาจเป็นเพราะการทำลายง่ายกว่าการสร้างเสมอ
"แกก็ดีใจไปเถอะ ที่ไม่ได้ถูกส่งไปหน่วยรักษาความปลอดภัยให้อุจิวะสอบสวน เพราะไปต่อสู้กันในหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎ"
คาคาชิอีกฝั่งกำลังตั้งใจก่ออิฐ
"ผมยอมไปนั่งอยู่ในหน่วยรักษาความปลอดภัยดีกว่ามาทำงานแบบนี้อีก"
ชาวโคโนฮะต่างเกรงกลัวอุจิวะ แต่คาแซนรู้ดีว่า พวกนั้นเป็นเพียงกลุ่มคนปากแข็งที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากเกินไป
เขาพิสูจน์มาแล้วด้วยตัวเอง
ครั้งหนึ่งเขาทำผิดแล้วถูกคนของอุจิวะจับได้ จากนั้นเขาก็ระเบิดความเมตตากรุณาอย่างมหาศาลใส่คนของอุจิวะ ทำให้คนที่ปกติทำหน้านิ่งแข็งเหมือนก้อนน้ำแข็ง เปลี่ยนท่าทีไปได้ถึง 120 องศา
หลายปีมานี้ งานของหน่วยรักษาความปลอดภัยอุจิวะไม่ค่อยราบรื่นนัก
การจะเป็นผู้รักษากฎหมายที่ดี ย่อมต้องทำให้ชาวบ้านจำนวนมากโกรธและหวาดกลัว