【โลกคู่ขนาน สมมติขึ้นมานะ ไม่ต้องช่วยหาพ่อให้ตัวเอกก็ได้◉‿◉ แต่ถ้าไม่รังเกียจ จะถือว่าท่านผู้อ่านเป็นพ่อก็ไม่ว่าอะไร≽^⚈⩊⚈^≼】
【อ่านเพื่อความสนุกนะ ตัวเอกอาจเขียนเพลงกับเขียนนิยายตั้งแต่สองสามขวบ สี่ห้าขวบก็แสดงนำในหนังกับเขียนบท หกเจ็ดขวบก็กำกับหนังแล้ว นี่คือจุดฝากสมองไว้】
ปี 2005 เดือนมีนาคม
ในห้องนอนที่จัดแต่งอบอุ่นห้องหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งของปักกิ่ง
หลิวอี้เฉินกำลังนอนแผ่อยู่บนเตียงเด็ก ฝ่าเท้าเล็ก ๆ สองข้างเหวี่ยงผ้าห่มเป็นเจ้าเข้า ตากลมโตสีดำวาวจ้องมองกระดิ่งลมที่หมุนวนอยู่บนเพดานราวกับเหม่อลอย
แต่ที่จริงเขาไม่ได้เหม่อ หรอก เขากำลังทบทวนชีวิตตัวเองอยู่
เขาย้อนเวลามาแล้ว!
เพิ่งเสียเวลากว่าชั่วโมงยืนยันข้อเท็จจริงว่าตัวเองย้อนเวลามาจริง ๆ กับเวลาปัจจุบันที่ตัวเองอยู่ ทำให้ตอนนี้ยังมึนงงอยู่เลย
ชาติก่อนเขาเป็นนักศึกษาสาขาผู้กำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง คืนหนึ่งดึกดื่นกับเพื่อนร่วมห้องลงเกมวัลแลรอนต์ กินเรดบูลไปสี่กระป๋องรวดเดียว แล้วก็—หัวใจหยุดเต้น จบเกม
ตื่นมาอีกที เขากลายเป็นทารก
อายุหกเดือน
แถมยังกินนมแม้อยู่อีกด้วย
ที่ขยายความยิ่งกว่านั้นคือ—ผู้หญิงอ่อนหวานสวยงามที่อุ้มเขาให้กินนมทุกวันนั้น ชื่อหลิวเสี่ยวลี่
ส่วนเด็กสาววัยสิบแปดที่ทุกครั้งเลิกเรียนกลับมาก็บี้แก้มเขา จุ๊บหน้าผากเขา แล้วชูเขาขึ้นสูงลิ่วนั้น ชื่อหลิวอี้เฟย
ใช่แล้ว ก็คือพี่สาวนางฟ้า หลิวอี้เฟย นั่นเอง
"ที่รัก หิวหรือเปล่าเอ่ย"
ประตูห้องนอนถูกเปิดออก หลิวเสี่ยวลี่เดินเข้ามาในชุดเสื้อไหมพรมลำลองสีฟ้าอ่อน ผมยาวม้วนหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง แววตาคิ้วหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ผู้หญิงวัยสี่สิบเศษ ดูแลตัวเองดีมาก ผิวขาวละเอียดนุ่ม รูปร่างยังมีทรวดทรงเซ็กซี่ครบเครื่อง
"มานี่ แม่อุ้ม"
หลิวเสี่ยวลี่ก้มตัวอุ้มเขาขึ้น อ้อมกอดนุ่มอุ่นฉุยกอบกุมเขาไว้ทั้งตัว
ความรู้สึกปลอดภัยโดยสัญชาตญาณของทารกที่อยู่ในอ้อมกอดแม่ กับสัมผัสละมุนบางอย่างที่วิญญาณชายโตเต็มวัยรับรู้เข้า ปะทะกันรุนแรงในสมอง
หลิวอี้เฉินหน้าแดง
"เอ๊ะ หน้าทารกแดงได้ไง ร้อนหรือเปล่านะ"
หลิวเสี่ยวลี่เอามือแตะหน้าผากเขา พอยืนยันว่าไม่ได้เป็นไข้ ก็ปลดกระดุมเสื้อไหมพรมออก ฉายความขาวระยิบที่ชวนตาค้างออกมา
...เดี๋ยวก่อน!
....เดี๋ยว ๆ ก่อนนะ!?
กำลังจะทำอะไร!?
หลิวอี้เฉินเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อทั้งตัว
เขาเป็นทารก เขาต้องกินนม
เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
แต่ปัญหาคือภายในใจของเขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนี่นา! แถมหนุ่มเวอร์ยินที่โสดมายี่สิบปี จะไปเอาอยู่กับสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง!?
"เป็นเด็กดี อ้าปากสิ"
หลิวเสี่ยวลี่ก้มมอง มุมปากแลบรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วดึงเขาเข้ามาในอ้อมอกอีกหน่อย
หลิวอี้เฉินกัดปากแน่น แก้มน้อย ๆ แดงก่ำ
"อ้าว? ไม่กินหรอ" หลิวเสี่ยวลี่มองเขาอย่างงง ๆ "เมื่อวานก็แบบนี้ ปริมาณนมสองวันนี้ลดลงไปเยอะ...จะไม่ได้ป่วยน่ะสิ"
คิ้วเธอยุบเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏความกังวล
หลิวอี้เฉินเห็นดังนั้น
ช่างเถอะ
ไม่สนแล้ว!
เขาหลับตา อ้าปากออก แล้วขยับตัวเข้าไปหา
ช่วงที่สัมผัสเข้าปาก ของเหลวอุ่น ๆ ท่วมเข้าปาก สัญชาตญาณของทารกยึดครองทุกอย่าง เขาเริ่มดูดเป็นจังหวะ
สัมผัสละมุนนั้น อุณหภูมิอบอุ่น กลิ่นนมหอมอ่อน ๆ เจือกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้หญิง—
"ติง!"
เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ใสกระจ่างดังระเบิดขึ้นในสมองเมื่อไม่นาน
หลิวอี้เฉินเบิกตาขึ้นทันที
แผงข้อมูลสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นลอยอยู่ตรงหน้า ตัวอักษรบนนั้นอ่านได้ชัดเจน—
【กำลังเชื่อมระบบจอมพลการแสดง...】
【เชื่อมระบบสำเร็จ!】
【ยินดีต้อนรับสู่ระบบจอมพลการแสดง】
【คำอธิบายระบบ: ผู้พลีชีพสามารถรับคะแนนการแสดงจากพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับการแสดง นำคะแนนไปแลกทักษะการแสดง การเสริมสมรรถภาพร่างกาย และไอเทมช่วยเหลือนานัปการ】
【ระดับการแสดงปัจจุบัน: LV0】
【คะแนนการแสดง: 0】
【เริ่มภารกิจมือใหม่—】
【ชื่อภารกิจ: เสียงร้องแรก】
【เนื้อหาภารกิจ: แสดง "บทแสดง" หนึ่งครั้งต่อผู้ชมหนึ่งคน (ร้องไห้/หัวเราะ/แสดงอารมณ์อื่นก็ได้) และได้รับการตอบสนองทางอารมณ์จากอย่างน้อยหนึ่งคน】
【รางวัลภารกิจ: คะแนนการแสดง×10, กล่องของขวัญมือใหม่×1】
หลิวอี้เฉินยังคานมอยู่ แข็งค้างไปทั้งตัว
ระบบจอมพลการแสดง?
เขา—ทารกอายุหกเดือน ได้ระบบจอมพลการแสดงมา?
นี่เส้นทางแบบไหนกัน?
ให้เด็กที่ยังกินนมแม่อยู่ไปเป็นจอมพลการแสดง?
บ้าไปแล้วรึไง?
แต่ไม่ช้าเขาก็สติกลับมา
ย้อนเวลาได้ ได้เป็นน้องชายของหลิวอี้เฟยก็ได้ มีระบบโผล่มาก็ยังเข้าใจได้อยู่
อีกอย่าง—
ระบบจอมพลการแสดง
ชาติก่อนเขาก็เรียนสาขาผู้กำกับ ศึกษาทฤษฎีการแสดงมาด้วย
ถ้าใช้ระบบนี้ยกระดับฝีมือการแสดงขึ้นมาได้จริง แล้วเปิดชื่อให้สุดในวงการหนังจีนยุคนี้ได้...
ปี 2005
หนังจีนกำลังจะก้าวเข้าสู่ยุคระเบิด
《ไม่อาจลืมเลือน》เข้าฉายปลายปี 《เมืองทองกาบดาบ》กำลังเตรียมงาน จางยี้โหมว เฉินไคเกอ และเฝิงเสี่ยวกั้ง แข่งขันกันสามเส้า หนัง《กังฟู》ของโจวซิงฉลองกวาดโลกไปแล้ว—
นี่คือจุดเริ่มต้นของยุคทอง
ส่วนเขา มีความรู้วงการที่ล้ำหน้าไปยี่สิบปี บวกกับระบบจอมพลการแสดงอีกหนึ่งอย่าง........
เดี๋ยว ยังไม่ต้องคิดไกลขนาดนั้น
ตอนนี้เขาเป็นทารก ทารกที่กำลังกินนมอยู่ด้วย
และตรงหน้ายังมีภารกิจมือใหม่ที่ต้องทำให้สำเร็จ
แสดง "บท" หนึ่งครั้ง ให้ได้การตอบสนองทางอารมณ์จากอย่างน้อยหนึ่งคน
หลิวอี้เฉินตากลิ้งคิดค้น
ตอนนี้กำลังถูกหลิวเสี่ยวลี่อุ้มอยู่ นี่ยังเป็นผู้ชมสำเร็จรูปอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?
คิดอะไรออกก็ลงมือ
เขาสูดหายใจลึก พยายามควบคุมเสียงในลำคอที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่ ปล่อยให้ลมหายใจผ่านลำคอ ปล่อยเสียงนุ่มนวลฟังกำกวมแต่จับใจความได้ชัด—
"แม่...แม่..."
เสียง "แม่" เสียงนั้น มีเสน่ห์แบบน้ำนมของทารก แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความผูกพันและความบริสุทธิ์
หลิวเสี่ยวลี่แข็งค้างไปทั้งตัวในทันที
เธอมองลูกชายในอ้อมแขนอย่างไม่กล้าเชื่อ ขอบตาแดงขึ้นมาในพริบตา
"หนูแก...เรียกแม่หรอ? หนูแกเรียกแม่เมื่อกี้!"
น้ำเสียงสั่นสะท้านยิ่ง น้ำตาไหลพราก กอดหลิวอี้เฉินแน่นเข้าไปอีก จุ๊บแก้มนุ่ม ๆ นั้นซ้ำ ๆ ไม่หยุด
"ลูกแม่เรียกแม่ได้แล้ว...เก่งมาก แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่แล้ว..."
【ติง! ภารกิจสำเร็จ—เสียงร้องแรก】
【ได้รับคะแนนการแสดง×10】
【ได้รับกล่องของขวัญมือใหม่×1】
【ต้องการเปิดกล่องของขวัญมือใหม่ทันทีหรือไม่?】
หลิวอี้เฉินนึกในใจ: เปิด
【ขอแสดงความยินดี ผู้พลีชีพได้รับ:】
【1. เศษทักษะ—เสน่ห์เป็นน้ำเติมเต็ม (1/3): ทักษะเฉพาะทางเดียวของทารกและเด็กเล็กแบบพาสซีฟ รวบรวมครบสามเศษจะเปิดใช้งานได้ เมื่อเปิดใช้งานแล้วจะดูดความสนใจของกล้องในตัว ภาพทุกฉากที่ติดกล้องจะจุดทั้งความอยากปกป้องและความชอบในตัวผู้ชม】
【2. คะแนนคุณสมบัติ×5 (แบ่งได้อิสระให้: การควบคุมสีหน้า/ภาษากาย/เสน่ห์เสียง/ความเข้าอารมณ์/สัมผัสกล้อง)】
【3. ไอเทม: จุกนมน้ำนมสงบจิต×1 (ใช้แล้วเข้าสู่การหลับลึก)】
หลิวอี้เฉินมองรางวัลบนแผงข้อมูล หัวใจเต้นเร็วขึ้น
เสน่ห์เป็นน้ำเติมเต็ม? ดูดความสนใจของกล้อง?
นี่ไม่ใช่ของที่ตัดมาเท้าให้ตัวตนทารกของเขาพอดีเลยหรอ?
ยังมีคะแนนคุณสมบัติ—
เขาคิดอึดใจ แล้วเท 5 แต้มลง "สัมผัสกล้อง" ทั้งหมด
สำหรับนักแสดงวัยทารก สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ฝีมือการแสดง แต่คือสัมผัสกล้อง
เด็กที่สัมผัสกล้องดี แม้จะไม่ทำอะไรเลย นั่งอยู่แบบนั้น ภาพก็สวยอยู่แล้ว
【จัดสรรคุณสมบัติเสร็จสิ้น】
【สัมผัสกล้อง: 5/100】
หลิวอี้เฉินพอใจจนเม้มปากเรียกนม แล้วกลับมาสานต่อ "ภารกิจกินเก่ง" ของตัวเอง
ช่วงนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากนอกประตู จากนั้นเสียง "โป๊ะ" หนึ่งครั้ง ประตูห้องนอนถูกเปิดกระแทกออก
"แม่! หนูกลับมาแล้ว! น้องชายอยู่ไหน? ให้หนูดูน้องชายหน่อยสิ!"`, "glossary_new": [ {"src": "刘亦晨", "dst": "หลิวอี้เฉิน", "type": "Male Character"}, {"src": "刘晓丽", "dst": "หลิวเสี่ยวลี่", "type": "Female Character"}, {"src": "刘亦霏", "dst": "หลิวอี้เฟย", "type": "Female Character"}, {"src": "影帝系统", "dst": "ระบบจอมพลการแสดง", "type": "Other"}, {"src": "天生萌感", "dst": "เสน่ห์เป็นน้ำเติมเต็ม", "type": "Skill"}, {"src": "安神奶嘴", "dst": "จุกนมน้ำนมสงบจิต", "type": "Item