[โลกคู่ขนาน เป็นเรื่องสมมตินะ ไม่ต้องช่วยหาพ่อให้ตัวเอกก็ได้ ◉‿◉ แน่นอนว่าถ้าไม่รังเกียจ จะนับท่านผู้อ่านเป็นพ่อก็ไม่ว่ากัน ≽^⚈⩊⚈^≼]
[อ่านเอาสนุกนะ ตัวเอกอาจแต่งเพลงกับเขียนนิยายตั้งแต่อายุสองสามขวบ พอสี่ห้าขวบก็เป็นนักแสดงนำในหนังและเขียนบท หกเจ็ดขวบก็เป็นผู้กำกับแล้ว จุดฝากสมองอยู่ตรงนี้]
มีนาคม ปี 2005
ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่นแห่งหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งของปักกิ่ง
หลิวอีเฉินกำลังนอนอยู่บนเตียงเด็ก เท้าเล็ก ๆ สองข้างถีบผ้าห่มเล่น ดวงตากลมดำขลับจ้องกระดิ่งลมที่หมุนอยู่บนเพดานอย่างเหม่อลอย
แต่ที่จริงเขาไม่ได้เหม่อ เขากำลังคิดทบทวนชีวิตต่างหาก
เขาข้ามเวลามาแล้ว!
เพิ่งใช้เวลากว่าชั่วโมงยืนยันว่าตัวเองข้ามเวลามาจริง ๆ และรู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาไหน เขาก็ยังมึนงงอยู่
ชาติก่อนเขาเป็นนักศึกษาสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง คืนหนึ่งเขาอดนอนเล่นเกม Valorant กับเพื่อนร่วมห้อง ดื่มเรดบูลรวดเดียวไปสี่กระป๋อง แล้วก็—หัวใจหยุดเต้น ตายคาที่
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นทารก
อายุหกเดือน
ยังต้องกินนมแม่อยู่เลย
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ—ผู้หญิงแสนอ่อนโยนและสวยที่อุ้มเขาป้อนนมทุกวันชื่อหลิวเสี่ยวลี่
ส่วนเด็กสาววัยสิบแปดที่กลับจากโรงเรียนทีไรก็บีบแก้มเขา จุ๊บหน้าผาก แล้วยกเขาขึ้นสูง ๆ ทุกครั้ง ชื่อหลิวอีเฟย
ใช่แล้ว พี่สาวเทพธิดาหลิวอีเฟยคนนั้นนั่นแหละ
“ที่รัก หิวหรือยังจ๊ะ?”
ประตูห้องนอนเปิดออก หลิวเสี่ยวลี่เดินเข้ามาในชุดไหมพรมใส่อยู่บ้านสีฟ้าอ่อน ผมยาวรวบไว้ลวก ๆ ด้านหลัง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน
ผู้หญิงวัยสี่สิบต้น ๆ ที่ดูแลตัวเองได้ดีมาก ผิวขาวเนียนละเอียด รูปร่างก็มีครบทั้งส่วนเว้าส่วนโค้ง
“มา ให้แม่อุ้มนะ”
หลิวเสี่ยวลี่ก้มลงอุ้มเขาขึ้นมา อ้อมกอดนุ่มอุ่นโอบหุ้มร่างเขาไว้ทั้งตัว
สัญชาตญาณปลอดภัยของทารกยามอยู่ในอ้อมกอดแม่ ปะทะอย่างรุนแรงในสมองกับสัมผัสนุ่มนวลบางอย่างที่วิญญาณของผู้ชายวัยผู้ใหญ่รับรู้ได้...
หลิวอีเฉินหน้าแดง
“อ้าว ทำไมหน้าลูกแดงจัง ร้อนหรือเปล่า?”
หลิวเสี่ยวลี่แตะหน้าผากเขา พอแน่ใจว่าไม่ได้เป็นไข้ก็ปลดกระดุมเสื้อไหมพรม เผยผิวขาวผ่องที่ชวนให้ใจเต้น
...เดี๋ยว!
....เดี๋ยวก่อน!?
คุณจะทำอะไร?!!
หลิวอีเฉินเบิกตากว้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
เขาเป็นทารก เขาต้องกินนม
เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
แต่ปัญหาคือข้างในเขามีจิตใจของผู้ใหญ่สิงอยู่ต่างหาก! แถมยังเป็นหนุ่มโสดซิงวัยยี่สิบปีที่ไม่เคยมีแฟน จะเคยเจออะไรแบบนี้ได้ยังไง?!
“เด็กดี อ้าปากนะ”
หลิวเสี่ยวลี่ก้มมอง มุมปากมีรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะอุ้มเขาเข้าหาตัวอีกนิด
หลิวอีเฉินเม้มปากแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ
“เอ๊ะ ไม่กินเหรอ?” หลิวเสี่ยวลี่มองเขาอย่างสงสัย “เมื่อวานก็เป็นแบบนี้ ปริมาณนมสองวันนี้ลดลงไปเยอะเลย...ลูกไม่สบายหรือเปล่านะ?”
เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ สีหน้าปรากฏแววกังวล
หลิวอีเฉินเห็นแล้ว
ช่างเถอะ
ไม่สนแล้ว!
เขาหลับตา อ้าปาก แล้วขยับเข้าไปหา
ทันทีที่เข้าปาก ของเหลวอุ่น ๆ ก็เอ่อท่วมในปาก สัญชาตญาณของทารกเข้าควบคุมทุกอย่าง เขาเริ่มดูดเป็นจังหวะ
สัมผัสนุ่มนวล อุณหภูมิอุ่น ๆ กลิ่นนมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของผู้หญิง—
“ติ๊ง!”
เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ใสกังวานดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
หลิวอีเฉินลืมตาพรึ่บ
แผงข้อมูลสีฟ้ากึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า ตัวอักษรบนแผงอ่านได้อย่างชัดเจน—
【กำลังผูกระบบนักแสดงนำชาย...】
【ผูกระบบสำเร็จ!】
【ยินดีต้อนรับสู่ระบบนักแสดงนำชาย】
【คำอธิบายระบบ: โฮสต์สามารถรับแต้มฝีมือการแสดงจากพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับการแสดง แต้มฝีมือการแสดงใช้แลกทักษะการแสดง การเสริมสมรรถภาพร่างกาย และอุปกรณ์ช่วยเหลือต่าง ๆ ได้】
【ระดับฝีมือการแสดงปัจจุบัน: LV0】
【แต้มฝีมือการแสดง: 0】
【ภารกิจมือใหม่เริ่มต้น—】
【ชื่อภารกิจ: เสียงร้องแรก】
【เนื้อหาภารกิจ: แสดง “การแสดง” ต่อหน้าผู้ชมคนใดก็ได้หนึ่งครั้ง (ร้องไห้/หัวเราะ/แสดงอารมณ์แบบอื่นก็ได้) และได้รับการตอบสนองทางอารมณ์จากอย่างน้อยหนึ่งคน】
【รางวัลภารกิจ: แต้มฝีมือการแสดง ×10, ชุดของขวัญมือใหม่ ×1】
หลิวอีเฉินยังอมเต้านมอยู่ พลางนิ่งงันไป
ระบบนักแสดงนำชาย?
เขา—ทารกอายุหกเดือน ได้ระบบนักแสดงนำชายมาเนี่ยนะ?
นี่มันแนวไหนกัน?
จะให้เด็กที่ยังกินนมอยู่ไปเป็นนักแสดงนำชายหรือไง?
บ้าไปแล้วหรือเปล่า?
แต่ไม่นานเขาก็สงบใจลงได้
ในเมื่อข้ามเวลามาได้ ในเมื่อกลายเป็นน้องชายของหลิวอีเฟยได้ การมีระบบสักอย่างก็ไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น—
ระบบนักแสดงนำชาย
ชาติก่อนเขาเรียนด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์ แถมยังศึกษาทฤษฎีการแสดงมาด้วย
ถ้าใช้ระบบนี้พัฒนาฝีมือการแสดงได้จริง แล้วสร้างชื่อในวงการภาพยนตร์ภาษาจีนยุคนี้...
ปี 2005
เป็นช่วงก่อนที่วงการภาพยนตร์ภาษาจีนจะเฟื่องฟู
“อู๋จี๋” จะเข้าฉายปลายปี “ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง” กำลังเตรียมงาน จางอี้โหมว เฉินข่ายเกอ และเฝิงเสี่ยวกัง กำลังขับเคี่ยวกันเป็นสามขั้ว ส่วน “คนเล็กหมัดเทวดา” ของโจวซิงฉือเพิ่งกวาดความนิยมไปทั่วโลก—
นี่คือจุดเริ่มต้นของยุคทอง
ส่วนเขามีความรู้ในวงการล่วงหน้ากว่ายี่สิบปี แถมยังมีระบบนักแสดงนำชายอีก...
เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้น
ตอนนี้เขาเป็นทารก เป็นทารกที่กำลังกินนมอยู่
แถมยังมีภารกิจมือใหม่รอให้ทำอยู่ตรงหน้า
“แสดง” หนึ่งครั้ง แล้วได้รับการตอบสนองทางอารมณ์จากอย่างน้อยหนึ่งคน
หลิวอีเฉินกลอกตาไปมา
ตอนนี้เขากำลังอยู่ในอ้อมแขนของหลิวเสี่ยวลี่ นี่ก็เป็นผู้ชมที่เหมาะที่สุดไม่ใช่หรือไง?
คิดแล้วก็ลงมือเลย
เขาสูดหายใจลึก พยายามควบคุมเส้นเสียงที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่ ปล่อยลมผ่านลำคอ แล้วเปล่งเสียงนุ่มปนงึมงำแต่ฟังออกอย่างชัดเจน—
“มะ...แม่...”
เสียง “แม่” ที่เปล่งออกมานั้นเจือด้วยเสียงอ้อแอ้เฉพาะตัวของทารก แต่ก็เต็มไปด้วยความผูกพันและความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
หลิวเสี่ยวลี่ชะงักแข็งค้างไปทั้งตัวทันที
เธอมองลูกชายในอ้อมแขนอย่างไม่อยากเชื่อ ขอบตาแดงขึ้นในพริบตา
“ลูก...เรียกแม่ว่าอะไรนะ? เมื่อกี้ลูกเรียกแม่ใช่ไหม?!”
เสียงของเธอสั่นอย่างหนัก น้ำตาไหลพราก เธอกอดหลิวอีเฉินไว้แน่น แล้วจูบแก้มนุ่ม ๆ ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ลูกแม่เรียกแม่ได้แล้ว...เก่งจังเลย แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่...”
【ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ—เสียงร้องแรก】
【ได้รับแต้มฝีมือการแสดง ×10】
【ได้รับชุดของขวัญมือใหม่ ×1】
【ต้องการเปิดชุดของขวัญมือใหม่ทันทีหรือไม่?】
หลิวอีเฉินคิดในใจว่า เปิด
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ:】
【1. เศษทักษะ—เสน่ห์น่ารักโดยกำเนิด (1/3): ทักษะติดตัวเฉพาะสำหรับทารกและเด็กเล็ก เมื่อรวบรวมเศษทักษะครบสามชิ้นจะเปิดใช้งาน หลังเปิดใช้งานจะดึงดูดสายตากล้องได้เอง ทุกภาพที่ปรากฏจะกระตุ้นความรู้สึกอยากปกป้องและความชื่นชอบของผู้ชม】
【2. แต้มสถานะ ×5 (สามารถจัดสรรได้อย่างอิสระให้แก่: การควบคุมสีหน้า/ภาษากาย/พลังดึงดูดของน้ำเสียง/การเข้าถึงอารมณ์/ความรู้สึกต่อกล้อง)】
【3. อุปกรณ์: จุกนมคลายเครียด ×1 (เมื่อใช้แล้วจะเข้าสู่ภาวะหลับลึก)】
หลิวอีเฉินมองรางวัลบนแผงข้อมูล หัวใจเต้นเร็วขึ้น
เสน่ห์น่ารักโดยกำเนิด? ดึงดูดสายตากล้อง?
นี่มันสร้างมาเพื่อสถานะทารกของเขาโดยเฉพาะไม่ใช่หรือไง?
ยังมีแต้มสถานะอีก—
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใส่ทั้งห้าแต้มลงใน “ความรู้สึกต่อกล้อง”
สำหรับนักแสดงเด็กทารก สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ฝีมือการแสดง แต่เป็นความรู้สึกต่อกล้อง
เด็กที่มีความรู้สึกต่อกล้องดี ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ภาพที่ออกมาก็สวยแล้ว
【จัดสรรค่าสถานะเสร็จสิ้น】
【ความรู้สึกต่อกล้อง: 5/100】
หลิวอีเฉินจุ๊บปากอย่างพึงพอใจ แล้วกินนมต่อไปอย่างเอาจริงเอาจัง
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังมาจากนอกห้อง ตามด้วยเสียง “ปัง” ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออก
“แม่! หนูกลับมาแล้ว! น้องอยู่ไหน ให้หนูดูน้องหน่อย!”