ตอนเจ็ดโมงเช้า แสงแดดซุกซนสายหนึ่งลอดผ่านม่านที่กั้นหน้าต่างเข้ามา ทิ้งจุดสว่างไว้กลางห้อง
หลิวอีเฉินถูกเสียงกุกกักแผ่วเบาปลุกให้ตื่น
เขาลืมตาขึ้น เห็นหลิวอีเฟยนั่งแต่งหน้าอยู่ข้างเตียง กำลังทาครีมปรับสภาพผิวหน้ากระจกอย่างเบามือ เห็นได้ชัดว่ากลัวจะปลุกเขา
วันนี้เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีชมพูอ่อน มัดผมหางม้าต่ำ ดูอ่อนหวานแต่ก็คล่องแคล่วเป็นระเบียบ
“เจ้าตัวขี้เกียจตื่นแล้วเหรอ?” หลิวอีเฟยเห็นเขาลืมตาผ่านกระจก ก็หันกลับมาทันที โน้มตัวลงจูบหน้าผากเขาหนึ่งที “วันนี้พี่ต้องไปถ่ายละคร ตอนเย็นกลับมาจะเอาของอร่อยมาให้นะ ดีไหม?”
เด็กทารกอายุหกเดือนจะกินของอร่อยอะไรได้ล่ะ?
หลิวอีเฉินบ่นในใจ แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขายิ้มตอบอย่างร่วมมือ
“อุ๊ย ว่าง่ายจัง!” หลิวอีเฟยจูบเขาอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นอย่างอาลัยอาวรณ์แล้วหยิบกระเป๋าบนโซฟา “แม่ หนูไปแล้วนะ! ตอนเย็นอาจกลับถึงบ้านสองทุ่มหรือสามทุ่มเลย!”
เสียงของหลิวเสี่ยวลี่ดังมาจากห้องนั่งเล่น “ระวังตัวระหว่างทางนะ กลางวันอย่าลืมกินข้าวล่ะ!”
“รู้แล้วค่ะ——”
ประตูปิดลงดัง “คลิก”
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ทั้งบ้านกลับมาเงียบสงบ
หลิวเสี่ยวลี่เดินเข้ามาอุ้มเขาไปยังห้องนั่งเล่น วางลงบนแผ่นรองคลาน ก่อนจะไปอุ่นอาหารเช้าในครัว
เมื่อแน่ใจว่าหลิวเสี่ยวลี่อยู่นอกระยะสายตาแล้ว หลิวอีเฉินก็เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในใจทันที
หน้าจอสีน้ำเงินโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ระบบนักแสดงนำชาย】
【ระดับฝีมือการแสดง: LV0】
【แผงสถานะ】
【การควบคุมสีหน้า: 2/100】
【ภาษากาย: 1/100】
【พลังดึงดูดของเสียง: 3/100】
【การสร้างความรู้สึกร่วมทางอารมณ์: 2/100】
【สัมผัสต่อกล้อง: 5/100】
หลิวอีเฉินไล่อ่านทุกหัวข้อ แล้วเริ่มคำนวณในใจ
แต้มสถานะทุกอย่างต่ำจนน่าสงสาร แต่เมื่อคิดว่าเขาตอนนี้เป็นทารกอายุหกเดือน มีตัวเลขพวกนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ประเด็นสำคัญคือจะเพิ่มมันได้อย่างไร
เขาเปิดคู่มือระบบไปหน้าที่สอง แล้วพบวิธีรับแต้มฝีมือการแสดง
【การรับแต้มฝีมือการแสดง: แสดงได้สำเร็จ จำนวนผู้ชม ความรุนแรงของปฏิกิริยาทางอารมณ์ และระดับความยากของการแสดง ล้วนส่งผลต่อจำนวนแต้มฝีมือการแสดงที่ได้รับ...】
【แต้มฝีมือการแสดงสามารถแลกเป็น: แต้มสถานะ ไอเทมช่วยเหลือ และอื่น ๆ...】
หมายความว่าแค่แสดงไปเรื่อย ๆ ก็จะได้รับแต้มฝีมือการแสดง แล้วนำไปใช้เพิ่มแต้มสถานะได้!
แต่เงื่อนไขพื้นฐานของทุกอย่างคือ เขาต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมใบหน้าที่ไม่ยอมเชื่อฟังนี้ให้ได้ก่อน
หลิวอีเฉินค้นดูในร้านค้าระบบ ไม่นานก็พบฟังก์ชันพื้นฐานฟรีอย่างหนึ่ง——【โหมดกระจกสะท้อน】
เมื่อกดเปิด ใบหน้าของเขาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
แบบเรียลไทม์
ราวกับมีกระจกอยู่ตรงหน้า
เขามองเห็นหน้าตาตัวเองในตอนนี้ได้อย่างชัดเจน แก้มกลมป่อง ผิวขาวนวล คิ้วบางจนแทบมองไม่เห็น ริมฝีปากสีชมพู ดวงตากลมโตดำขลับ
ถ้าพูดตามตรง เขาเป็นทารกที่หน้าตาน่ารักจริง ๆ
เอาละ เริ่มฝึกได้!
หลิวอีเฉินลองทำสีหน้ายิ้มอย่างน่ารัก
ภาพในกระจกสะท้อน—ทารกยิ้มอย่างจงใจเกินไป ผลลัพธ์โดยรวมไม่ใช่ “ยิ้ม” แต่เหมือน “รักษาหายแล้วก็ยังน้ำลายไหล”
ตลอดทั้งเช้า เขาฝึกซ้อมเงียบ ๆ อยู่บนแผ่นรองคลาน
หลิวเสี่ยวลี่แวะเข้ามาดูเขาสองครั้ง เห็นเขานอนนิ่งเงียบ ไม่ร้องไม่งอแง ก็ชมว่า “วันนี้ว่าง่ายจัง”
เธอไม่รู้เลยว่าลูกชายกำลังฝึกกล้ามเนื้อใบหน้าอย่างหนักหนาสาหัส
สองชั่วโมงต่อมา หลังผ่านทั้งอาการ “หน้าแข็งทื่อ” “หน้ากระตุก” และ “น้ำลายทะลัก” มานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดหลิวอีเฉินก็จับทางได้ เขาพบว่าไม่สามารถใช้ความคิดบังคับใบหน้าได้ แต่ต้องจินตนาการถึงเรื่องที่ทำให้มีความสุขในใจก่อน เพื่อชักนำให้ร่างกายแสดงปฏิกิริยาออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวน่ารัก ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
สำเร็จแล้ว!
ทันใดนั้น เสียง “ติ๊ง” ของระบบก็ดังขึ้น พร้อมข้อความแจ้งเตือนใหม่
【ติ๊ง! ปลดล็อกภารกิจประจำวัน——】
【ภารกิจประจำวัน: แสดงให้มีประสิทธิภาพต่อหน้าผู้ชมที่แตกต่างกัน 3 ครั้ง】
【รางวัล: แต้มฝีมือการแสดง ×3】
【หมายเหตุ: การแสดงที่มีประสิทธิภาพ หมายถึงการแสดงที่ทำให้ผู้ชมเกิดปฏิกิริยาทางอารมณ์อย่างชัดเจน ปฏิกิริยาซ้ำของผู้ชมคนเดิมในช่วงเวลาใกล้กันจะไม่นับ】
ผู้ชมที่แตกต่างกัน? สามครั้ง?
ใบหน้าที่เพิ่งหัดยิ้มได้ของหลิวอีเฉินพลันหุบลงทันที
ตอนนี้ที่บ้านมีแม่อยู่คนเดียว ผู้ชมหนึ่งคนก็นับเป็นการแสดงที่มีประสิทธิภาพได้มากที่สุดครั้งเดียว แล้วอีกสองครั้งล่ะ? คงไม่ได้ให้เขาคลานออกไปหาเพื่อนบ้านหรอกนะ?
ออกแบบภารกิจได้ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขาเพิ่งอายุหกเดือนเอง! วงสังคมแทบจะเป็นศูนย์
เว้นเสียแต่ว่า——จะมีแขกมาที่บ้าน
พอคิดได้เช่นนั้น เขาก็ตั้งใจฟังเสียงความเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่น
หลิวเสี่ยวลี่กำลังคุยโทรศัพท์ เสียงดังขาด ๆ หาย ๆ มาถึงเขา
“...ตอนบ่ายแวะมานั่งเล่นสิ... ใช่ อีเฟยไปกองถ่ายแล้ว ที่บ้านมีแค่ฉันกับเจ้าตัวเล็ก... ได้ งั้นเจอกันบ่ายสองนะ...”
ดวงตาของหลิวอีเฉินเป็นประกาย
ฟ้าช่วยฉันแล้ว! ผู้ชมกำลังจะมาไม่ใช่หรือไง พอดีเลย จะได้ทดสอบผลการฝึกพิเศษของฉัน!
หลังป้อนนมตอนเที่ยง—หลิวอีเฉินฝึกจนรู้วิธีปล่อยใจให้ว่างในขั้นตอนนี้แล้ว ทำเหมือนตัวเองเป็นเครื่องจักรกินอาหารที่ไร้วิญญาณ—หลิวเสี่ยวลี่ก็กล่อมเขานอนกลางวัน
บ่ายโมงครึ่ง หลิวอีเฉินตื่นตรงเวลา
บ่ายโมงห้าสิบ กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
“มาแล้ว ๆ!” หลิวเสี่ยวลี่เดินไปเปิดประตู
“พี่ลี่! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน! เจ้าตัวเล็กอยู่ไหน ให้ฉันดูหน่อย!”
คนที่เดินเข้ามาเป็นหญิงวัยกลางคนผมหยิก ใส่เสื้อกั๊กขนเป็ดสีแดง น้ำเสียงดังฟังชัด พอหัวเราะก็มีพลังเต็มเปี่ยม
คนนี้เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของหลิวเสี่ยวลี่ แซ่หวัง หลิวอีเฉินเคยได้ยินหลิวเสี่ยวลี่เรียกเธอว่า “พี่หวัง”
“อยู่นี่จ้ะ เพิ่งตื่นนอนเอง” หลิวเสี่ยวลี่อุ้มเขาออกมาจากเปล แล้วส่งให้พี่หวังดู
“อุ๊ย! โตขนาดนี้แล้ว!” พี่หวังยื่นมือมาหยิกแก้มเขา “ผิวขาวสะอาดจัง หน้าตาถอดแบบพี่สาวมาเลยนะ”
หลิวอีเฉินมองนิ้วสองนิ้วที่ทาเล็บสีแดงสดกำลังยื่นเข้ามาใกล้
โอกาสดี! เล็บสีแบบนี้ทำให้เด็กทารกร้องไห้ก็สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ การแสดง เริ่มได้!
เขาจ้องพี่หวังก่อนสามวินาที ในดวงตากลมดำคู่นั้นค่อย ๆ มีน้ำตาคลอขึ้นมา
ริมฝีปากล่างเริ่มสั่นระริก
จากนั้น——เขาก็ร้อง “แว้” ออกมา ปากน้อย ๆ เบะคว่ำ ใบหน้าทั้งหน้าบิดเบี้ยวเป็นก้อน
“อุ๊ย ทำไมร้องไห้ล่ะ? ฉันทำเขาตกใจหรือเปล่า? เล็บฉันแดงเกินไปใช่ไหม?” พี่หวังลนลานถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“ไม่เป็นไร ๆ เขาอาจเพิ่งตื่น ยังไม่หายงัวเงียก็ได้” หลิวเสี่ยวลี่รีบกอดเขาให้แน่นขึ้น พลางตบหลังเบา ๆ “เด็กดี เจ้าตัวเล็ก เด็กดี แม่อยู่นี่ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”
หลิวอีเฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหลิวเสี่ยวลี่ผ่านม่านน้ำตา
ในวินาทีที่สบตากัน เขาก็ค่อย ๆ หยุดร้องไห้
ร่างเล็ก ๆ สะอื้นสองครั้ง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างแสนสาหัส
จากนั้น บนใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
เริ่มจากมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย ตามด้วยดวงตาที่โค้งลง สุดท้ายแม้แต่คิ้วก็คลายออก ทั้งตัวแผ่บรรยากาศแบบ “พอเห็นแม่ก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว”
หยาดน้ำตายังเกาะอยู่บนแก้ม แต่เขากลับยิ้มแล้ว
“โอ๊ยตายแล้ว!” พี่หวังอุทาน “เด็กคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว! ดูสิ เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลย พอเห็นแม่ก็ยิ้มแล้ว!”
หลิวเสี่ยวลี่ก้มมองลูกชายในอ้อมแขน ใจอ่อนยวบจนขอบตาแดงตามไปด้วย
“เด็กคนนี้ติดแม่จริง ๆ” เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าเขาเบา ๆ
หลิวอีเฉินซุกอยู่ในอ้อมแขนแม่ มือเล็ก ๆ จับคอเสื้อของเธอไว้ ยิ้มจนตาหยี
【ติ๊ง! ตรวจพบการแสดงที่มีประสิทธิภาพ สำเร็จ!】
【ได้รับแต้มฝีมือการแสดง: 5 แต้ม!】
【แต้มฝีมือการแสดงปัจจุบัน: 18 แต้ม!】
หลังพี่หวังกลับไป หลิวอีเฉินก็แสดง “การแสดง” ต่อหน้าหลิวเสี่ยวลี่อีกครั้ง ภารกิจประจำวันสามครั้งจึงเหลืออีกครั้งเดียว
สองทุ่มสี่สิบนาที
เสียง “ติ๊ด” ดังมาจากกลอนประตูอิเล็กทรอนิกส์หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงกุกกักของคนถอดรองเท้า
“แม่! หนูกลับมาแล้ว!”
เสียงของหลิวอีเฟยดังมาจากโถงทางเข้า ฟังดูมีชีวิตชีวา เห็นได้ชัดว่าวันนี้อารมณ์ดี
หลิวอีเฉินกำลังซุกอยู่ในอ้อมแขนหลิวเสี่ยวลี่ ดื่มนมอยู่ หูของเขาขยับเล็กน้อย
มาแล้ว
โอกาสแสดงที่มีประสิทธิภาพครั้งที่สามของวันนี้ มาแล้ว
หลิวอีเฟยวิ่งตึงตังเข้ามาในห้องนั่งเล่น ในมือถือถุงอยู่สองใบ พอเข้าประตูก็ตรงดิ่งไปที่โซฟาทันที
“น้องชาย! พี่กลับมาแล้ว! ดูสิว่าพี่ซื้ออะไรมาฝาก!”