ทันทีที่ได้ยินว่าคนละสองจิน แถมยังมีไขมันหมูชั้นในอีก
สายตาของทุกคนเป็นประกาย
ยุคนี้ อะไรก็ต้องจำกัดทั้งนั้น
อะไรก็ต้องใช้คูปอง ใช้น้ำมันแค่นั้นในแต่ละเดือน จะพอกินที่ไหน?
“พี่เกา ครอบครัวเราทำกับข้าว ต้องใช้ผ้าชุบน้ำมันแล้วทาในกระทะ ขอแค่ให้มีมันติดกระทะนิดหน่อยก็พอแล้ว ถ้าได้ไขมันหมูชั้นในนี่ คงดีมาก”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูด
ความหมายของนางนั้นง่ายมาก นั่นคือ “ของดี อยากได้”
พี่สาวเกาไม่อยากได้หรือไง? แต่ละเดือนก็มีคูปองเนื้อแค่คนละสองตำลึง เลือกซื้อได้แต่หมูสามชั้น ทุกครั้งต้องคั้นน้ำมันออกให้หมด เก็บไว้ทำกับข้าว
ไม่งั้นจะทำยังไง?
คนยุคนี้ทำกับข้าว ก็ต้องใช้ผ้าชุบน้ำมัน หรือไม่ก็ต้มน้ำให้เดือด แล้วใช้ตะเกียบจุ่มน้ำมัน หยดลงในกับข้าว
น่าสงสาร ล้วนเป็นของที่ไม่มีมันติดเลย
ซูเหยี่ยเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าพวกนางเริ่มสนใจ เผื่อจะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนกันอีกในอนาคต
แน่นอน ยังมีข้อมูลการรับสมัครงานอีกด้วย
คนแผนกแรงงานพวกนี้ รู้ข่าวค่อนข้างว่องไว
คนที่มาอยู่แผนกแรงงานได้ ก็ต้องมีเส้นสายทั้งนั้น
ไม่งั้น ตำแหน่งงานสบาย ๆ เงินเดือนสูง ๆ แบบนี้ ใครจะมีโอกาสได้?
ซูเหยี่ยพูดว่า “แถวภูเขาหลังหมู่บ้านเรา มีสัตว์ป่าอยู่ไม่น้อยเลยครับ คุณลุงของผมเคยขึ้นไปล่าสัตว์เป็นประจำ ของอื่นไม่ค่อยมี แต่สัตว์ป่านี่มีไม่น้อย”
ในตู้คอนเทนเนอร์ของพื้นที่ไห่ก่าง มีสัตว์ที่เลี้ยงไว้จำนวนมากในยุคหลัง หมูป่า ไก่ป่า มีทั้งนั้น