ตอนที่ 32 ไม่มีใครกล้ายุ่ง ต้องส่งของขวัญเทศกาล

หลังจากนั้น ซูเหยี่ยก็กลับบ้าน

ที่ปากตรอก เจอเด็กเกเรคนนั้นอีก เขาจ้องซูเหยี่ยตาเขียว ซูเหยี่ยคิดว่าเจ้าหมอนี่จะเข้ามาชนเขาซะอีก

ซูเหยี่ยยิ้ม ๆ ไม่ได้ใส่ใจ

ร่างกายตอนนี้ของเขาดีขึ้นทุกวัน ต่อให้โดนชนจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร

แถมยังได้โอกาสล้มลง ให้ป้าอ้วนต้องควักเงินเพิ่มอีกต่างหาก

เด็กเกเรดูเหมือนจะรู้ทันทีท่าทียั่วของซูเหยี่ย สายตายิ่งเป็นอันตราย

จังหวะนั้น ป้าอ้วนเดินออกจากบ้าน พอเห็นสายตาลูกตัวเองกับสายตายั่ว ๆ ของซูเหยี่ย ก็ตกใจรีบวิ่งมาห้ามลูก แล้วลากเด็กเกเรกลับบ้าน พลางบ่นว่า "รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? ไอ้เด็กป่วยขวดยาแบบนั้น นายจะไปชนเขาเหรอ? กลัวบ้านรวยเกินไปหรือไง กลัวว่านายจะได้กินเนื้อเดือนละครั้งมากไปแล้วหรือไง"

ซูเหยี่ยไม่สนใจ ยักไหล่ พอเห็นเด็กเกเรหันกลับมาก็เป่าปากเรียกด้วย

ถ้าเป่าให้ผู้หญิงฟัง ก็เป็นมารยาทเสียแล้ว ต้องถูกจับ

แต่เป่าให้เด็กเกเร มันคือการยั่ว

ป้าอ้วนจนใจ รู้สึกว่าสู้ซูเหยี่ยคนนี้ไม่ได้จริง ๆ ก็ได้แต่หลบ

"ฉันบอกนายเลย ถ้านายกล้าไปยุ่งกับไอ้ขวดยานั่น ต่อไปบ้านเราได้กินแต่ข้าวหยาบ ข้าวหยาบก็ยังไม่ค่อยจะอิ่ม"

เด็กเกเรสุดท้ายก็ยอมถอนสายตาอย่างไม่พอใจ แต่ซูเหยี่ยยังรู้สึกไม่สะใจเท่าไหร่