"เอาล่ะ ปู่ฉิน ผมไม่รบกวนปู่ซื้อไก่แล้วนะ ผมกลับก่อน ต้องไปทำข้าวเย็นแล้ว"
กลับมาถึงบ้าน เปิดประตู
เห็นว่าไม่มีใครเข้ามา ซูเหยี่ยก็โล่งอก
แน่นอนว่าในบ้านก็ไม่มีอะไร แต่ก็ต้องระวังว่าจะมีอะไรเพิ่มเข้ามา
ยุคนี้มันอันตรายเกินไปจริงๆ
"ถ้าไม่ใช่เพราะซูเจี้ยนกั๋วพวกเขาพลาดท่า ฉันกับซูจือหลานก็คงหนีไม่พ้น ฉันคิดจะหาเรื่องเขาอยู่เหมือนกัน"
ซูเจี้ยนกั๋วต้องมีรายได้สีเทาแน่นอน ไม่งั้นครอบครัวนั้นคงอยู่ดีกินดีขนาดนั้นไม่ได้
ครั้งที่แล้วซูเหยี่ยถูกเรียกกลับบ้าน ถูกบังคับให้แยกครัว
ถึงแม้จะเป็นเพราะแผนการของตัวเองด้วย แต่ซูเหยี่ยก็คิดอยากจะหาเรื่องซูเจี้ยนกั๋วเหมือนกัน
"ดูท่า ต้องตัดทางที่ซูเจี้ยนกั๋วแอบขโมยผ้าจากโรงงานก่อน"
สามปีมานี้ ถึงแม้ร่างกายซูเหยี่ยจะไม่ค่อยดี แต่ก็ออกนอกบ้านตอนกลางคืนไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง
คนที่คิดจะสืบความลับของซูเจี้ยนกั๋วจริงๆ ก็ไม่ใช่จะหาไม่เจอ
เพียงแต่ว่าไม่มีใครเหมือนซูเหยี่ย ที่คอยจับตาดูซูเจี้ยนกั๋วเงียบๆ เท่านั้นเอง
ซูเหยี่ยดูผักและต้นท้อป่าในพื้นที่ไห่ก่าง ก็พบอย่างประหลาดใจว่ามันโตขึ้นมาหนึ่งช่วง
"ดูท่า ในพื้นที่ไห่ก่างปลูกผักได้จริงๆ อย่างนี้ บนตู้คอนเทนเนอร์พวกนั้น และบนอาคารสำนักงานพวกนี้ ก็ใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมด"
ก็แค่การขุดดินลำบากหน่อย