ซูจือหลานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "เมื่อวานพี่เก็บไว้ทำไม?"
ซูเหยี่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์: "ก็เก็บไว้ให้หนูน้อยจอมตะกละไง วันนี้พี่ต้องกลับบ้านเกิด ตอนเที่ยงจะให้หนูหิวเหรอ? อีกอย่าง เมื่อวานถ้าเอาออกมาหมด วันนี้จะมีเหลือเหรอ?"
เมื่อวานสองคนกินกันขนาดนั้น ต่อให้มีมากกว่านี้ก็ไม่พอแน่นอน
ซูจือหลานยิ้มอย่างซื่อๆ: "หนูรู้ว่าพี่ดีที่สุด"
ซูเหยี่ยกดหน้าผากน้องสาวเบาๆ พูดอย่างเอ็นดู: "พอแล้ว รีบกินข้าวเถอะ กินเสร็จพี่ต้องกลับบ้านเกิด"
กินเสร็จ ซูเหยี่ยเก็บข้าวของ หิ้วตะกร้าเล็กๆ แล้วออกเดินทาง
ซูจือหลานไม่กล้าให้พี่ชายถือของมากเกินไป แถมเขายังต้องรักษาภาพลักษณ์ร่างกายอ่อนแออยู่ข้างนอก เอาไปมากไม่ได้
ระหว่างทางออกมา เขาแว๊วเล่นกับป้าอ้วนและเจียเป่า แล้วก็จากไปด้วยรอยยิ้ม
ทิ้งไว้เพียงเงาหลังและตำนานให้คนในซอยได้พูดถึง
"มีแค่ซูเหยี่ยเท่านั้นที่จัดการป้าอ้วนกับครอบครัวได้"
"สามีป้าอ้วนก็ขี้ขลาดเกินไป เอาภรรยาไม่อยู่เลย"
"ใครจะไปรู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นไม่เอาเรื่องหรือเปล่า?"
"เฮ้อ อิจฉาซูเหยี่ยจัง ที่จัดการป้าอ้วนได้"
"แล้วเธอจะทำแบบเขาไหมล่ะ ถ้าร่างกายต้องอ่อนแอแบบนั้น?"
"ไม่เอาหรอก ฉันไม่เอาเป็นขวดยา รู้ว่าเสียเงินฟรีๆ ปีละเท่าไหร่"