ซูเหยี่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าคนอื่นถาม ผมแน่นอนบอกว่าไม่มี แต่ลุงอ๋องถามเอง ต้องการเนื้ออะไร จำนวนเท่าไหร่ล่ะ?"
คำพูดของซูเหยี่ยทั้งเป็นการเกรงใจและเป็นความจริง
แม้แต่ฝั่งเฒ่าเกา ซูเหยี่ยก็ไม่สามารถจัดหาเนื้อให้ได้อย่างไม่จำกัด
แต่หวังจิ้นและหลินไค่ต่างเป็นเพื่อนสนิทของเขา แน่นอนว่าย่อมแตกต่างกัน
ยังคงได้รับสิทธิพิเศษบ้าง
หวังรุ่ยเซินได้ยินคำพูดของซูเหยี่ย ก็ยิ้มออกมาทันที
คิดอยู่นิดหน่อย หวังรุ่ยเซินพูดว่า "มีเนื้อวัวและเนื้อแกะไหม?"
ซูเหยี่ยพยักหน้า: "มีทั้งหมดนี้ แต่ถ้าต้องการเนื้อวัวและเนื้อแกะน้อย ต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อย เพราะเนื้อแกะยังพอพูดได้ แกะตัวหนึ่งก็ประมาณร้อยกว่าชั่ง แต่เนื้อวัวน่ะ..."
ซูเหยี่ยหัวเราะเบา ๆ: "ลุงอ๋องก็รู้ดี อากาศร้อนแบบนี้ เก็บเนื้อไว้ไม่ง่ายอ๊าก"
หวังรุ่ยเซินย่อมรู้ดี เขาคาดเดาว่าเบื้องหลังซูเหยี่ยคนนี้ อาจมีความสัมพันธ์กับฟาร์มหรือหน่วยบุกเบิกบางแห่งหรือไม่
หรือมิฉะนั้น...
"เลี้ยงไว้บนภูเขาหรือ?"
นึกถึงบ้านของซูเหยี่ยที่อยู่ชานเมืองในชนบท สิ่งที่ควรระวังก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้
ยิ่งกว่านั้น หวังรุ่ยเซินยังคาดเดาว่า ครอบครัวของซูเหยี่ยอาจเลี้ยงสัตว์เหล่านี้อยู่บนภูเขาจริง ๆ
เรื่องนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน
แต่หวังรุ่ยเซินจะไม่พูดมากเกินไป คนอื่นเลี้ยงอย่างยากลำบาก ยังต้องป้องกันความเสี่ยงจากการถูกพบเข้า
เขาทำแบบนั้นไม่ได้ แต่เขาสามารถซื้อบางส่วนมาได้