ซูเหยี่ยพยักหน้า "บังเอิญได้ของดีมานิดหน่อย เลยนึกถึงพี่เหลียงได้ พอดีพี่ต้องการมันไม่ใช่เหรอ?"
จริงๆ แล้วครอบครัวของเหลียงหงเซียก็ลำบากไม่น้อย ไม่ได้หมายความว่าชีวิตจะแร้นแค้น เพราะสามีของเธอมีตำแหน่งไม่ต่ำ เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงก็ไม่น้อย
แต่ต้องเลี้ยงดูครอบครัวทางบ้าน
ลูกของเธอสุขภาพไม่ค่อยดี สามปีก่อน แม่สามีของเธอแอบทิ้งเด็กไป
ใครจะรู้ว่าเด็กคนนั้นเกิดอาการหอบหืดกำเริบ เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ซูเหยี่ยเป็นคนช่วยเด็กคนนั้นไว้ เด็กคนนั้นนอกจากจะเป็นหอบหืดแล้ว ร่างกายก็ยังอ่อนแออีกด้วย
ซูเหยี่ยถึงพูดแบบนี้ เพราะเหลียงหงเซียต้องการสิ่งเหล่านี้
ได้กินธัญพืชขัดสี ก็ถือเป็นของบำรุงอย่างดีในยุคนี้แล้ว
เหลียงหงเซียพยักหน้า "ฉันต้องการจริงๆ ราคาเท่าไหร่?"
ซูเหยี่ยพูด "ธัญพืชขัดสีห้าเหมาหนึ่งจิน ถุงนี้ห้าสิบจินแน่นอน หมูสามชั้นหนึ่งหยวนสองเหมาหนึ่งจิน"
เหลียงหงเซียพยักหน้า "ราคาสมเหตุสมผล รวมทั้งหมดสามสิบเอ็ดหยวน เธอเอาคูปองไหม?"
ซูเหยี่ยพยักหน้า "ได้ ขากลับฉันจะแลกคูปองท้องถิ่นให้พี่เหลียง"
เหลียงหงเซียหยิบเงินสามสิบเอ็ดหยวนออกมา แล้วหยิบคูปองหนึ่งกำมือให้ซูเหยี่ย
ซูเหยี่ยรับไว้ ไม่ได้ถามว่าเธอเชื่อใจตัวเองหรือเปล่า
เขาช่วยลูกชายของเธอไว้ ต่อมาทั้งสองฝ่ายต่างต้องการซึ่งกันและกัน ร่วมงานกันมาสามปีแล้ว