ต้วนชูกับซี้ยวอวิ๋นสบตากันตรง ๆ ต้วนชูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ซี้ยวอวิ๋นสงสัยว่าต้วนชูรู้อะไรเข้าแล้วหรือเปล่า
แต่เธอไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่มองสีจื่อชวนกินซุปเห็ดหูหนูที่มีน้ำลายของเธออยู่เข้าไปหนึ่งคำต่อหน้าต่อตา
พอกินเสร็จ สีจื่อชวนก็ขมวดคิ้วทันที
ซุปเห็ดหูหนูถ้วยนี้รสชาติแปลก ๆ
แต่ก็พูดไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน รู้แค่ว่ารสชาติสู้ซุปที่ต้วนชูทำไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบ
ต้วนชูมองสีจื่อชวนที่กินเข้าไปแล้ว พลางยกมุมปากขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “อร่อยไหม”
“ก็พอใช้ได้” สีจื่อชวนถือว่าไว้หน้าซี้ยวอวิ๋นมากแล้ว
แต่ซี้ยวอวิ๋นกลับยิ้มไม่ออก
ต้วนชูปอกไข่ต้มไปพลาง
สองคนนั้นรักกันจนจูบกันบ่อยขนาดนั้น กินน้ำลายของอีกฝ่ายเข้าไปนิดหน่อยจะเป็นไรไป
ยิ่งเป็นน้ำลายของซี้ยวอวิ๋น สำหรับสีจื่อชวนแล้ว ต่อให้เป็นอึของซี้ยวอวิ๋นก็คงหอมหวาน
กินอาหารเช้าเสร็จ สีจื่อชวนก็เรียกต้วนชูไว้
“ชูชู งานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าใกล้เข้ามาแล้ว คืนนี้มีงานประมูล ฉันกับยังเล็กกะว่าจะไปดูว่ามีของดีอะไรบ้าง ถ้าเจอของถูกใจก็จะประมูลมาเป็นของขวัญให้คุณย่า เธอไปด้วยกันนะ”
ต้วนชูไม่ได้ตอบตกลงในทันที
ข่าวฉาวเรื่องซี้ยวอวิ๋นปีนขึ้นเตียงเมื่อครั้งนั้นแพร่สะพัดไปทั่ว ถึงจะผ่านมาแล้วสามปี แต่พอหยิบมาพูดก็ยังเป็นเรื่องขำขันของทุกคน
ที่ชวนเธอไปงานประมูล ก็เพราะอยากใช้เธอเป็นฉากบังหน้าให้พวกเขาสองคน
ตัวแทนมือทองอย่างเธอได้เวลาออกโรงอีกแล้วสินะ
ต้วนชูไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ค่ะ ฉันก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน ฉันตั้งใจจะลาออกจากบริษัทสีซื่อแล้ว”