หลินมั่วหรานจ้องแผงช่องสนทนา ข้อความบนหน้าจอไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
“ให้ตายสิ! ขึ้นเลเวล 3 แล้วเหรอ? น้ำมันฉันแทบจะหมดอยู่แล้ว แต่ตัวพ่อขึ้นเลเวล 3 ไปแล้วเนี่ยนะ?”
“ตัวพ่อ ช่วยพาฉันไปด้วย! พายุทรายจ่อท้ายรถฉันแล้ว รออยู่ในแชตนะ ด่วน!”
“คนข้างบนน่ะรอความตายไปเถอะ ตัวพ่ออยู่ข้างหน้า ใครจะว่างย้อนกลับไปช่วยนายกัน”
“รับซื้อยาในราคาสูง ทั้งยาปฏิชีวนะและยาแก้ปวด เสนอราคาได้”
“ตัวพ่อเย่ฝาน สนใจฉันหน่อย! ฉันทำได้—”
ในขณะที่ข้อความกำลังคึกคัก เย่ฝานก็ลงมาโพสต์ด้วยตัวเอง
“กองคาราวานรับคน! รับเฉพาะผู้หญิงที่มีพลังพิเศษ หน้าตาดีส่งรูปมาคุยส่วนตัว ถ้าผ่านการคัดเลือกจะส่งพิกัดให้ ฉันจะไปรับเอง”
ใต้ข้อความมีรูปภาพแนบมาหนึ่งรูป
ในรูปเป็นภายในรถบ้านหรู มีโซฟาหนังแท้กับเคาน์เตอร์บาร์ไม้เนื้อแข็ง ด้านหน้ารถเสริมเกราะกันกระแทกและตะแกรงเหล็กกล้า บนหลังคาติดตั้งป้อมปืนขนาดเล็ก กระจกรถทุกบานเปลี่ยนเป็นกระจกกันกระสุน มุมหนึ่งมีชั้นวางปืนเรียงปืนไรเฟิลไว้หลายกระบอกอย่างเป็นระเบียบ ข้างกันยังแขวนเสื้อเกราะยุทธวิธีไว้อีกสองตัว
ขอบภาพมีเงาด้านข้างของผู้หญิงคนหนึ่งติดเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ เธอสวมชุดนอนผ้าไหม เอนกายพิงโซฟาอย่างสบาย ๆ ท่าทางแฝงความเหนือกว่าราวกับเป็นเรื่องปกติ
ไม่นานก็มีคนจำใบหน้านั้นได้
“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? นั่นหลินเซียวใช่ไหม ดาราดังตอนนี้คนนั้นน่ะ?”
“ใช่เซียวเซียวจริง ๆ ด้วย...ให้ตายเถอะ เธอคงไม่ใช่ว่า...”
ช่องสนทนาระเบิดความคึกคักยิ่งกว่าเมื่อครู่
“ผู้มีพลังพิเศษหมายถึงอะไร เกมนี้มีพลังเหนือมนุษย์ด้วยเหรอ?”